บทนำ

วันที่ฉันรอคอยกำลังจะมาถึง วันที่ฉันจะได้ย้ายจากบ้านไปอยู่หอ ฉันเลือกสอบเข้ามหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันเลือกที่นี่

เหตุผลจริง ๆก็ คือ มหาลัยแห่งนี้ไม่มีเพื่อนฉันคนไหนมาสอบเข้าที่นี่เลยต่างหาก ฮ่า ๆ ปกติต้องเสียใจ หรือประหม่า ที่ต้องมาอยู่ในสถานที่ใหม่ ไม่คุ้นชิน ไม่มีเพื่อน แต่ฉันกลับไม่เป็นอย่างนั้น

ฉันตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่า ฉันต้องการลบล้างความทรงจำของตัวเองทั้งหมด ภาพจำเก่านะเหรอ เพื่อนที่โรงเรียนเก่า พ่อ แม่ ปู่ ย่า น้า อา ต่าง ๆ ที่มองฉันเป็นเด็กเรียบร้อย ตั้งใจเรียน อยู่ในกฎระเบียบ ทุก ๆอย่าง บอกซ้ายไปซ้าย บอกขวาไปขวา พูดแล้วขนลุก ฉันไม่ชอบตัวเองในเวอร์ชั่นนั้นเลย

ฉันจะสร้างภาพจำใหม่ ณ ที่มหาลัยแห่งนี้ โบอิ้งผู้ที่สวย แซ่บ แรด เซ็กซี่ ซูซ่า แค่คิดก็ตื่นเต้นชะมัด ฉันจะได้เป็นตัวเองในแบบที่อยากเป็น ไม่ต้องมีใครมาคอยบอก มาคอยประคบประหงม เหมือนเด็กน้อยเพิ่งหัดเดิน คอยปูทางเดิน ปัดกวาดสิ่งกีดขวาง ไม่ให้สะดุดล้ม

ฉันอยากล้ม ฉันอยากได้แผล ฉันอยากเผชิญทุกอย่างด้วยตัวฉันเอง ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ท้าท้าย จะเจอ จะเกิดอะไร ก็ต้องเกิดซิ เกิดมาทั้งทีมันต้องใช้ชีวิตให้คุ้ม

ฉันจะใช้ชีวิตให้คุ้มตั้งแต่วันแรกที่เข้าไปอยู่หอเลย ฮฮ่า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

" โบอิ้ง ทำอะไรอยู่ลูก ลงไปกินข้าวได้แล้ว "

" ค่ะแม่ จัดของใกล้เสร็จแล้ว ขออีก 5 นาทีนะคะ เดี๋ยวอิ้งลงไปค่ะ " สะบัดหัวสองสามที เพื่อตั้งสติ เก็บอาการตื่นเต้นดีใจไว้โบอิ้ง อีกอึดใจเดียวเท่านั้น

" เสร็จแล้วค่ะแม่ " ฉันเดินลงมาด้านล่างซึ่งวันนี้แม่ทำกับข้าวไว้เต็มโต๊ะ

" มากินข้าวซิลูก มีแต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลย "

" วันนี้กับข้าวน่ากินจัง พี่โบ๊ทละคะแม่ ยังไม่กลับอีกเหรอ " ฉันมองไปรอบ ๆบ้านยังไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่ชายตัวเอง

" ยังเลยจ้ะ " แม่ตอบพร้อมยกมือมาลูบผมฉันอย่างเบามือ

บางทีก็แอบคิดว่าทำไมฉันไม่เกิดมาเป็นผู้ชายนะ ดูพี่โบ๊ทสิได้เที่ยว ตะเล็ดเตร็ดเตร่ทุกวัน กลับมาดึก ๆโน่น ไม่ก็เช้าเลย ส่วนฉันนะเหรอ เลิกเรียนปุ๊บ กลับบ้านเลย กลับเลทได้ก็ไม่เกิน 6 โมงเย็น แม่ก็โทรตามแล้ว

โอ๊ยยยย เบื่อกรอบ อยากแรดแล้ววววว

" ลูกไปอยู่หอคนเดียว ลูกต้องกินข้าวเป็นเวลารู้ไหม เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะขึ้นมา เจ็บไข้ไม่สบาย ไม่มีใครคอยดูแลเหมือนอยู่ที่บ้านหรอกนะ

หรือลูก…จะเปลี่ยนใจย้ายมหาลัยมาเรียนใกล้ ๆบ้านเรายังทันนะ จะได้ไม่ต้องไปอยู่หอคนเดียว แม่เป็นห่วง "

แม่พูดร่ายสะยาวเลย

" แม่ขา อิ้งโตแล้วนะ " โบอิ้งขยับเข้าไปกอดแม่แนบแก้มถูแขนอย่างออดอ้อน รู้ว่าท่านเป็นห่วงฉันมาก แต่ฉันโตพอที่จะหัดใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้แล้ว

" อิ้งดูแลตัวเองได้ค่ะ อิ้งจะกินข้าวให้ตรงเวลา ตั้งนาฬิกาปลุกล่วงหน้า 2 ชั่วโมง เลิกเรียนกลับหอ ไม่เถลไถล จะตั้งใจเรียน สุดๆไปเลยค่ะ อิ้งอยากเรียนที่นี่จริง ๆนะคะคุณแม่สุดสวย

อิ้งจะกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์ วันหยุดนักขัตฤกษ์ เลยค่ะ

อิ้งดูแลตัวเองได้ค่ะ แม่ไม่เชื่ออิ้งเหรอคะ "

" แม่อดเป็นห่วงไม่ได้นิ " แม่ถอนหายใจอย่างรู้สึกหนักใจที่ฉันต้องออกไปอยู่หอใช้ชีวิตอยู่ลำพัง

" ถ้าเกิดอะไรขึ้น อยู่ไม่ได้ หรือมีปัญหาอะไร ลูกต้องรีบโทรบอกแม่นะ หรือจะให้แม่จ้างพี่เลี้ยงไปอยู่เป็นเพื่อนเอาไหม แม่ว่าแบบนี้ก็ดีนะ แม่จะได้หายห่วง " แม่ยกยิ้มกริ่มขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่าหากมีพี่เลี้ยงไปอยู่กับโบอิ้งด้วยท่านจะได้สบายได้ขึ้นหน่อย อย่างน้อยลูกสาวก็ยังมีคนดูแล

โอ้ววโนววว ! จะมีพี่เลี้ยงไปอยู่ด้วยไม่ได้เด็ดขาด

" แม่ขา อิ้งไปเรียนนะ ไม่ต้องถึงขั้นมีพี่เลี้ยงหรอกค่ะ " ไม่ได้ๆยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาดจนแม่เงียบไปสักพัก ก่อนถอนหายใจออกมาอีกรอบ

" เฮ้อ อื้อก็ได้ " ฉันโผล่เข้าไปหอมแก้มแม่ซ้ายที ขวาที

"แม่น่ารักที่สุดเลย"

" พอเลยๆ กินข้าวเสร็จแล้วก็ขึ้นไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้แม่ให้พี่โบ๊ทย้ายของไปที่หอให้ "

"ขอบคุณค่ะ รักแม่ที่สุด จุ๊บ" ฉันกระโดดหอมแก้มแม่ และวิ่งขึ้นไปบนห้องนอน พร้อมฮัมเพลงไปด้วย