บทที่2.1

บทที่2.1

ภายในห้องเก็บฟืนนี้หาได้ควรมีคนอยู่ไม่ แต่กลับมีสวี่เหวินหรงอยู่ เหตุเพราะมีคำสั่งลงโทษเนื่องจากนางออกไปนอกจวนโดยไม่ขออนุญาตนั้นออกจากปากแม่สามี ทั้งที่ก่อนหน้านางไม่เคยถูกเรียกไปหาหรือแม้แต่คารวะน้ำชายามเช้าด้วยซ้ำ ไม่รู้เหตุใดรู้เรื่องของนางราวส่งคนตามติดทุกฝีก้าวได้

หากเป็นเจ้าของร่างเดิมเมื่อถูกกระทำเช่นนี้คงโวยวายจนเรื่องราวใหญ่โต จากที่เพียงถูกขังก็ต้องถูกโทษโบยเป็นของแถมตามเนื้อหาในนิยาย

แต่นางไม่ทำเช่นนั้น... เป้าหมายของนางในร่างนางร้ายในนิยายคือมีชีวิตรอด

ตอนนี้นางเป็นฮูหยินของจวนฉินก็จริง แต่นางต้องประมาณตนไว้ นางไร้อำนาจ ไร้คนสนับสนุนขืนโวยวายไปก็มีแต่แพ้กับแพ้ นางเลือกอยู่กับตนเองเงียบ ๆ หาเงินสะสมให้มากพอแล้วออกไปใช้ชีวิตนอกจวนดีกว่า

สวี่เหวินหรงขยับมือหยิบห่อผ้าแล้วแกะปมออก หยิบของด้านในออกมา ไม้ยาวสองอันขัดเรียบกับเส้นไหมพับเป็นม้วนหลากสีสัน

นางติดสินบนบ่าวผู้หนึ่งให้ลอบไปเอาของสำคัญนี้มาจากห้องนอน อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่เสียเวลาเปล่า นางต้องใช้เวลาแลกเป็นเงินให้คุ้มค่า ไม้สองอันขยับสลับกันไม่หยุด เส้นไหมถูกเกี่ยว ดึง คล้อง กลายเป็นลายถักที่คนในเมืองหลวงไม่คุ้นตา นั่นทำให้เถ้าแก่ร้านผ้าชอบมันนัก ชอบขนาดที่สั่งเพิ่มทันที...

แต่ก็มีเรื่องให้รู้สึกเสียดายเล็กน้อย นางลืมผ้าพันคอไว้กับบุรุษที่นางช่วยไว้จากการจมน้ำ ไม่งั้นก็คงได้เงินมามากกว่านี้

สวี่เหวินหรงเอื้อมมือปิดปากไอครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ของวัน นางถูกพิษไข้เย็นกัดกินเพราะลงไปแหวกว่ายในน้ำเย็นเฉียบแล้วยังฝืนพาร่างกายเปียกปอนท้าลมต่ออีกนั่นแหละ อย่างน้อยขอให้ผลบุญที่นางได้ช่วยชีวิตคนส่งผลให้นางมีชีวิตรอดด้วยเถิด

อา ทว่าพอคิด ๆ ดูแล้วตั้งแต่เกิดใหม่ในร่างนายร้ายนี้นางพยายามไม่ไปยุ่งกับพระเอก ไม่เข้าใกล้นางเอก ปล่อยให้เส้นเรื่องดำเนินไป ทว่าเหตุใดตั้งแต่พยายามทำทุกอย่างต่างไปจากเดิม แต่ดูเหมือนความตายกลับใกล้กว่าที่นิยายเขียนไว้เสียอีก

นางถูกตัดอำนาจฮูหยินของท่านแม่ทัพเช่นเคย แต่เมื่อไม่ได้พยายามเข้าหาแม่สามีและกลั่นแกล้งนางเอกในนิยายแล้วก็ควรจะได้อยู่อย่างเงียบ ๆ ไหม เหตุใดถึงถูกดึงเข้าไปเกี่ยวเองอยู่เรื่อยไป

ไม้ถักหยุดค้างอยู่กลางอากาศทันใดเมื่อในหัวนึกถึงความน่าจะเป็นหนึ่งขึ้นมา ความเป็นไปได้หนึ่งคือนักเขียนพยายามคงบทของนางไว้!

โอ เรื่องนี้เหวินหรงจะรั้งรอไม่ได้ นางจำเป็นต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด เพราะนั่นส่งผลต่อเส้นทางที่นางต้องดำเนินต่อไปเพื่อหลีกหนีความตาย!

คืนนั้นเองนางเปลี่ยนจากการเอะใจเป็นตัดสินใจทำเรื่องในวันต่อมา...

ณ ศาลากลางสระบัวในจวนสกุลฉินวันนี้พิเศษกว่าวันอื่นเพราะถูกจัดไว้สำหรับให้เจ้าของจวนเชิญสหายมากินเลี้ยงพูดคุย

ศาลาแห่งนี้ถูกจัดเตรียมง่าย ๆ ไม่มีพิธีรีตองมีแค่อาหารและไหสุราครบก็เป็นอันได้เรื่องตามแบบฉบับทหารแล้ว

ฉินเย่าหานนั่งนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้ชามสุราจะถูกเติมซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม แผลที่แขนซ้ายยังพันผ้าไว้แน่นแม้หมอจะห้ามไม่ให้เขาดื่มของแสลงแต่เขาหาได้สนใจไม่

ข้างกันคือเหอเฟิงหลัว รองแม่ทัพคนสนิท บุรุษท่าทีผ่อนคลายทั้งยังพูดเก่งและยิ้มง่ายกว่า เขาคือพระรองในนิยายที่แอบชอบนางเอกในนิยายและผิดหวังในภายหลัง เขายอมสละนางให้ได้แต่งกับคนที่รักอย่างผู้บังคับบัญชาของตน

คนผู้นี้ถือว่ามีบทบาทสำคัญในนิยายโดยเฉพาะช่วงต้น

ห่างออกไปหลังต้นไม้ไม่ใกล้ไม่ไกล สวี่เหวินหรงยืนหลบอยู่ วันนี้นางไม่หลีกหนีเส้นเรื่องของนิยายแต่กำลังดำเนินตามสิ่งที่เกิดขึ้นในนิยาย

เหตุการณ์ที่กำลังดำเนินนี้เป็นฉากที่นางร้ายอย่างสวี่เหวินหรงวางยากำหนัดในสุรา เพื่อหวังให้ฉินเย่าหานดื่มแล้วมีสัมพันธ์สุดร้อนแรงกับตนเอง ทว่าก่อนจะเกิดเรื่องราวตามแผนนั้นกลับถูกจิ้นจื่อถงผู้เป็นนางเอกในนิยายเห็นตอนที่นางใส่บางอย่างลงไปในไหสุราที่โรงเก็บสุรา และเรื่องราวในนิยายดำเนินต่ออย่างไรทุกคนน่าจะคาดเดาได้

นั่นคือ นางร้ายถูกเปิดโปง นางเอกในนิยายได้รับความดีความชอบ... เนื้อหานิยายสุดฮอตฮิตที่มีแทบทุกเรื่อง