2

เมื่อเกวียนหยุดลง สาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวนต่างร้องไห้ระงม ซูฮูหยินผู้เป็นมารดาของซูเยว่หลันแทบทรุดลงกับพื้นทันทีที่เห็นศพสามีและบุตรชาย นางก้าวโซเซออกมาโดยไม่สนใจมารยาทใด ๆ

“ท่านพี่!... จิ้งเฉิน!...”

ซูเยว่หลันรีบประคองมารดาเอาไว้

“ท่านแม่”

ซูฮูหยินคว้าแขนบุตรสาวแน่น ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้น

“เยว่หลัน...พวกเขา...พวกเขา...” คำพูดขาดหายไปกับเสียงสะอื้น นางแทบยืนไม่ไหว

ด้านหลังนั้นคือฮูหยินเฒ่าซู ผู้เป็นย่าเดินออกมาช้า ๆ แม้อายุจะมาก แต่แผ่นหลังยังตรง ดวงตาคมกริบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาทั้งชีวิตมองผ้าขาวสองผืนบนเกวียนเพียงครู่เดียวก่อนหลับตาลง มือเหี่ยวย่นกำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาว แต่ฮูหยินเฒ่าซูไม่ร้องไห้ นางเอ่ยเพียงว่า

“ยกนายท่านกับคุณชายเข้าเรือนเถิด” น้ำเสียงนั้นเรียบจนชวนปวดใจยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ใด ๆ

คนทั้งจวนรีบทำตามคำสั่ง ซูเยว่หลันช่วยประคองมารดาเข้าไปด้านใน ขณะเดินผ่านธรณีประตู นางเงยหน้ามองป้ายจวนซูที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ ป้ายเดิมจวนเดิม แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

คืนนั้น จวนซูเต็มไปด้วยกลิ่นธูป ซูเจิ้นกั๋วและซูจิ้งเฉินถูกตั้งศพในโถงใหญ่ คนของตระกูล ทยอยกันมาคารวะ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมาด้วยความจริงใจ บางคนพูดปลอบ บางคนถอนใจ แต่สายตาที่ลอบมองซูเยว่หลันกลับซ่อนความหมายไว้มากมาย

“น่าเสียดายจริง ๆ ตระกูลซูมีเพียงคุณหนูเยว่หลันคนเดียวแล้ว”

“จากนี้คงลำบากไม่น้อย...”

“หญิงล้วนทั้งจวน จะรับมือไหวหรือ” คำพูดกระซิบกระซาบเล็ดลอดมาตามลม ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล กัดฟันดังกรอด นางอยากพุ่งเข้าไปตบปากคนเหล่านั้นนัก แต่ซูเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ

“ปล่อยพวกเขา”

ชิงเอ๋อร์ก้มหน้าลง

“ข้าได้ยินแล้วมันคันมือเจ้าค่ะ”

“เจ้าคันมือทั้งวันอยู่แล้ว”

สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที

“ข้าคันมือเป็นเวลาเจ้าค่ะ ตอนเห็นคนชั่วเท่านั้น”

ซูเยว่หลันเกือบยิ้มอีกครั้ง แต่สายตากลับหันไปเห็นมารดานั่งคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพด้วยท่าทางเหมือนถูกดูดวิญญาณออกจากร่างแล้ว รอยยิ้มที่ริมฝีปากจึงเลือนหายไป

นางเดินเข้าไปนั่งข้างซูฮูหยิน คุกเข่าลงพร้อมกันโดยไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูฮูหยินจึงเอ่ยแผ่วเบา

“เยว่หลัน แม่ไร้ประโยชน์เหลือเกิน”

“ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้น”

“พ่อเจ้าอยู่ชายแดนก็มีเสาหลัก พี่ชายเจ้าอยู่จวนซูก็มีคนสืบทอด แต่ตอนนี้...” ซูฮูหยินเสียงสั่น

“ตอนนี้เหลือเพียงพวกเรา”

ซูเยว่หลันมองควันธูปที่ลอยขึ้นเหนือโลงศพ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

“เหลือเพียงพวกเรา ก็ใช่ว่าจะยืนไม่ได้”

ซูฮูหยินหันมามองบุตรสาวคล้ายอยากพูดอะไรอีก แต่ฮูหยินเฒ่าซูเดินเข้ามาก่อน ผู้เฒ่านั่งลงฝั่งตรงข้าม หลับตาอยู่ชั่วอึดใจก่อนกล่าวว่า

“เยว่หลัน พรุ่งนี้คนในวังคงส่งคนมาถามเรื่องศพ”

“หลานทราบเจ้าค่ะ”

“ช่วงนี้เจ้าต้องระวังคำพูดทุกคำ ก้าวทุกก้าว” ผู้เฒ่าซูเปิดตาขึ้นช้า ๆ

“เวลาจวนหนึ่งอ่อนแอ คนที่อยากเหยียบซ้ำจะมีมากกว่าคนที่อยากช่วย” ซูเยว่หลันรับคำอย่างสงบ

“หลานจะจำไว้”

ฮูหยินเฒ่าซูจ้องหลานสาวอยู่พักหนึ่ง แววตาแข็งกร้าวอ่อนลงนิดเดียว

“เจ้าเหมือนพ่อเจ้ามากกว่าแม่เสียอีก” ซูฮูหยินน้ำตาไหลอีกครั้งเมื่อเอ่ยถึงสามี

ซูเยว่หลันจึงยื่นมือไปกุมมือมารดาเอาไว้ ขณะเดียวกันชิงเอ๋อร์ก็ย่องมานั่งเงียบ ๆ ด้านหลังนางอย่างรู้หน้าที่ ไม่พูดแทรกแม้แต่คำเดียว ภายในโถงใหญ่จมอยู่ในความเงียบงัน กระทั่งบ่าวเฝ้าประตูวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา แล้วคุกเข่าลงเสียงดัง

“ฮูหยินเฒ่า! ฮูหยิน! คุณหนู!” เขาหอบหายใจ

“มีคนจากวังมาขอรับ!” ทุกคนชะงัก ชิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วก่อนใคร

“ดึกป่านนี้?” ฮูหยินเฒ่าซูจับไม้เท้าแน่นขึ้น

“ผู้ใดมา”

บ่าวผู้นั้นก้มหน้าลง

“เป็น...เป็นขันทีหลวงเจ้าค่ะ และ...มีราชโองการมาด้วย” คำว่า “ราชโองการ” ทำให้ทั้งโถงแข็งค้างไปครู่หนึ่ง

ซูฮูหยินหน้าซีด

“ในเวลาเช่นนี้ เหตุใดจึงมีราชโองการ...”

ชิงเอ๋อร์สบถในลำคอเบา ๆ อย่างลืมตัว

“ไม่มีเรื่องดีแน่”

ซูเยว่หลันลุกขึ้นช้า ๆ ชายแขนเสื้อสีขาวของนางไหวตามแรงลม ดวงตาคู่งามไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความเย็นสงบ

“เชิญเข้ามาเถิด”

ไม่นานนัก ขันทีหลวงในชุดสีเข้มก็เดินนำคนของวังเข้ามาในโถงใหญ่ มือถือม้วนผ้าไหมเหลืองอร่าม รัศมีของ

วังหลวงในค่ำคืนแห่งการไว้ทุกข์ช่างดูแปลกแยกและเย็นชา ทุกคนในจวนซูคุกเข่าลงตามธรรมเนียม

ซูเยว่หลันคุกเข่าหน้าแถว ถัดไปคือฮูหยินเฒ่าซู ซูฮูหยิน และเหล่าบ่าวไพร่

ขันทีหลวงกวาดตามองรอบโถงอย่างรวดเร็ว สายตาหยุดที่โลงศพทั้งสองเพียงแวบหนึ่ง ก่อนคลี่ราชโองการออกแล้วประกาศเสียงสูง

“รับสั่งจากฮ่องเต้” ลมกลางคืนพัดเข้ามาในโถงใหญ่ เปลวเทียนไหววูบ

“บุตรสาวแม่ทัพซู ซูเยว่หลัน เป็นสตรีเพียบพร้อม กิริยางดงาม สมควรเป็นคู่ครองขุนนางฝ่ายบู๊ บัดนี้แม่ทัพหนุ่มหลี่เจิ้ง มีความดีความชอบ สมควรได้รับพระมหากรุณา จึงมีพระราชโองการประทานสมรส ให้ซูเยว่หลันเข้าพิธีแต่งงานกับหลี่เจิ้งในหนึ่งเดือนนับจากนี้ ห้ามขัดราชโองการ” เสียงประกาศยังดังต่อไป