จุดจบคือจุดเริ่มต้น (ตอนต้น)

แต่ทว่า ไม่ว่าจิ้นกั๋วรั่วซีจะพยายามข่มตาให้นอนหลับมากเพียงไร เธอกลับมิอาจที่จะข่มตาให้นอนหลับได้ลงเลยแม้แต่เพียงนิด เนื่องจากเนื้อหาในนิยายเรื่องพรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย ที่เธอพึ่งจะอ่านจบไปหมาดๆ นี้ มาคอยตามรังควาน รบกวนเธอตลอด ทุกคราที่หลับตาลงเธอก็จะมองเห็นว่าท่านอ๋องจิ้นชายหนุ่มในจินตนานการมาคอยยืนส่งยิ้มให้เธออยู่ตลอด

เมื่อเป็นอย่างนั้น จิ้นกั๋วรั่วซีจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ รวบผมยาวหางม้าผูกโบเรียบร้อย ก่อนจะส่งแมสเซนเจอร์แจ้งให้ครอบครัวได้รับทราบว่าเธอกำลังจะขับรถเดินทางออกจากบ้านไปที่ไหน

แม้ว่าบิดา มารดา จะพยายามห้ามปรามเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นว่าเธอเข้าเวรเช้าบ่าย เช้าดึก ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว อยากให้เธอพักอีกสักหน่อยค่อยเดินทางก็ยังไม่เป็นผล ร้อนถึงนายแพทย์จิ้นกั๋วเต๋อ ผู้เป็นบิดาอีกทั้งยังเป็นผู้อำนวยการของเครือโรงพยาบาลสกุลจิ้นกั๋วหลายแห่งต้องส่งคนขับรถมารับจิ้นกั๋วรั่วซีนั่นแหล่ะ เธอจึงยอมที่จะเป็นคุณหนูนั่งอยู่เบาะหลัง ยอมรับในคำของของบิดา การเดินทางไปสักการะไหว้พระขอพรบนเทือกเขาสูงครั้งนี้จึงได้รับการอนุมัติไปแต่โดยดี

รออีกเพียงไม่นานเกินรอ คนขับรถของบิดาก็ขับรถยนต์สุดหรูเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ จิ้นกั๋วรั่วซีเข้าไปนั่งในรถด้วยท่าทีสบาย พร้อมบอกจุดหมายปลายทางให้คนขับรถทราบ

ใช้เวลาขับรถเพียงสี่สิบห้านาที จิ้นกั๋วรั่วซีก็เดินทางมาถึงยังวัด หรงอวิ๋น 荣云 (เมฆาแห่งเกียรติยศ)

“ลุงจู้ หาอะไรทำรอหนูอยู่ที่ข้างล่างได้เลยนะคะ

นี่ค่ะ เงินห้าพันหยวนให้ลุงเอาไว้เดินซื้อของกินและเดินซื้อของที่อยากได้ภายในวัด”

จิ้นกั๋วรั่วซีพูดขึ้นอย่างใจกว้างอีกทั้งยังควักแบงค์จากกระเป๋าออกมาส่งให้ลุงจู้คนขับรถอย่างมีเมตตา

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู ผมพอมีเงินอยู่บ้าง”

คนขับรถรีบยกมือยกไม้ขึ้นโบกไปมาเป็นพัลวันด้วยความเกรงใจ

“รับไปเถอะค่ะ ลุงจู้อายุมากแล้ว สุขภาพข้อเข่า

ไม่ค่อยดี จะให้เดินขึ้นลงบันไดสองพันขั้นติดตามหนูขึ้นไปข้างบนได้อย่างไร เพราะฉะนั้นนั่งพัก หาอะไรกินรองท้องอยู่ที่นี่แหล่ะ ดีแล้ว”

จิ้นกั๋วรั่วซีว่าพลางยัดเงินปึกนั้นใส่มือให้ลุงจู้ พร้อมยกมือขึ้นโบกไปมาอำลาคนขับรถตรงหน้าก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

หญิงสาวเดินขึ้นเขาไปอย่างไม่ย่อท้อ เมื่อเธอขึ้นมายังจุดสูงสุด ได้พบเจอเข้ากับพระโพธิสัตว์องค์สูงเสียดฟ้ากำลังทอดสายตามองดูฝูงชนด้วยความเมตตา สาวงามจึงอดที่จะเลื่อมใสไม่ได้

จิ้นกั๋วรั่วซีตัดสินใจเดินไปซื้อดอกไม้และธูปเทียนขนาดใหญ่เป็นพิเศษในการมาขอพรครั้งนี้ เธอใช้ธูปใหญ่ขนาดที่ว่าความสูงของธูปนั้นสูงกว่าส่วนสูงของเธอเสียอีก เมื่อได้สิ่งของที่ต้องการแล้ว จิ้นกั๋วรั่วซีจึงเดินไปหาที่สงบๆ ขอพรในภาพบรยากาศอันแสนงดงามต่อ

“ท่านเทพ... ขอล่ะ ช่วยส่งผู้ชายดีๆ หล่อเหลาสง่างาม รักเดียวใจเดียว เก่งกาจรอบด้าน คลั่งรักที่สุดแบบท่านอ๋องจิ้นมาให้ฉันสักคนเถอะนะ ชาตินี้ทำงานหนักจนจะตายอยู่แล้ว ถ้าต้องตายขอไปตายในอ้อมกอดคนหล่อเถอะ สาธุ!’

เธอตัดสินใจปักธูปขนาดใหญ่ลงบนกระถางธูป หลังจากนั้นจึงก้มลงกราบพระบาทพระโพธิสัตว์ ทว่าพอลุกขึ้นยืนเร็วไปนิด บวกกับร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนมาเกือบ 48 ชั่วโมง โลกทั้งใบก็หมุนติ้ว!

"ว๊ายยยย!"

ร่างบางเสียหลักถอยหลัง รองเท้าผ้าใบคู่เก่งลื่นไถลไปกับพื้นหินที่เปียกน้ำค้าง หงายหลังวูบลงจากหน้าผาสูงชัน เสียงลมหวีดหวิวข้างหูพร้อมกับภาพนิยายในหัวที่กระเด็นหลุดไปอย่างไม่เป็นท่า

“กรี๊ดดดดด!”

สาวงามกรีดร้องอย่างแรงด้วยความขวัญเสีย ก่อนสติสุดท้ายของเธอจะดับวูบไปชั่วนิจนิรันดร์

......................................................................................