นิยายเรื่องโปรด แต่โคตรชังนักเขียน

จิ้นกั๋วรั่วซีเดินลงมาจากรถด้วยท่าทีเบาสบายไม่รีบร้อน ก่อนจะสวมหมวกแก๊ป สวมแมสปิดบังใบหน้า และสวมแว่นตากรองแสงหนาเตอะก้าวเข้าไปในร้านหนังสือต่อ สาเหตุที่เธอต้องแต่งกายรัดกุมแบบนี้ ก็เพราะเธอมีความสวยที่สะดุดตามากเกินไป ทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเท่าใดนักหากต้องเปิดเผยหน้าตาออกมาสู่สายตาผู้อื่น

“อ่ะนั่น หนูรั่วซีคนสวยของป้านี่นา มาๆ ทางนี้เร็วเข้า หนังสือนิยายเข้าใหม่อยู่ทางนี้เยอะเลย ป้าพึ่งเอาออกมาจากกล่อง ยังไม่ได้จัดวางบนชั้นเลย”

คุณป้าเจ้าของร้านขายหนังสือพูดขึ้นด้วยท่าทียิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมส่งมอบรอยยิ้มอันมีเมตตามาให้กับจิ้นกั๋วรั่วซีด้วย

“ขอบคุณมากเลยค่ะป้าจาง งั้นวันนี้หนูจะเหมา

หนังสือนิยายไปหลายๆ เล่ม เอาไว้อ่านให้ชุ่มปอดไปเลย”

จิ้นกั๋วรั่วซีพูดพร้อมหัวเราะคิกคักขึ้นด้วยความ ชอบพอใจ เธอรีบเดินตรงไปยังมุมที่ป้าจางชี้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น นิ้วมือเรียวหยิบหนังสือเล่มนั้น เล่มนี้ออกมาอ่านคำโปรยปกหลัง พร้อมดูชื่อของผู้แต่งอยู่สักพัก เธอก็ตัดสินใจหยิบหนังสือนิยายของนักเขียนนามปากกาเฟิ่งขั่วชี่เหรินมาทั้งหมดห้าเล่มด้วยกัน ก่อนจะนำไปคิดเงินที่เคาเตอร์ต่อ

แม้จะรู้ทั้งรู้เกี่ยวกับกิตติศัพท์ของนักเขียนคนนี้มาก่อนหน้านี้อยู่บ้างว่านักเขียนชื่อดังนามปากกานี้ชอบเขียนยัดเยียดบทร้ายๆ ให้กับตัวละครที่เป็นฮองเฮาอย่างไม่มีเหตุผลอยู่อย่างบ่อยครั้ง แต่ทว่าการดำเนินเรื่องและองค์ประกอบของตัวละครอื่น ยังคงความน่าสนุกติดตามดี จิ้นกั๋วรั่วซีจึงตัดสินใจซื้อนิยายมาห้าเล่มด้วยกัน

“โอ้โห วันนี้หนูรั่วซีซื้อหนังสือนิยายไปเยอะเลย ไม่ได้ขึ้นเวรหนักแล้วใช่มั้ยล่ะ ดีๆๆ คนเราต้องหาเวลาพักผ่อนหย่อนใจบ้าง ไม่ใช่ทำแต่งานงกๆ จนไม่มีเวลาใช้เงินอ่ะเนอะ”

ป้าจางพูดเองเออเองเสร็จสรรพก่อนจะคิดเงินให้จิ้นกั๋วรั่วซีด้วยความคล่องแคล่วว่องไว หญิงสาวไม่พูดอะไรเพียงแค่ระบายรอยยิ้มออกมาน้อยๆ และจ่ายเงินพร้อมเดินออกมาจากร้าน

จิ้นกั๋วรั่วซีแวะกินอาหารง่ายๆ ที่ห้างสรรพสินค้า หลังจากนั้นจึงได้กลับบ้านมาอาบน้ำเปลี่ยนชุด

ก่อนที่เธอจะเริ่มต้นอ่านหนังสือ จิ้นกั๋วรั่วซีได้ลงมือเขียนจดหมายลาออกเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เธอตั้งใจว่าจะฝากให้เลขาของเธอเอาจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้ที่ฝ่ายบุคคลในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ช่วงเช้าวันพรุ่งนี้

นึกได้อย่างนั้น จิ้นกั๋วรั่วซีจึงนำจดหมายฉบับนั้นวางไว้บนโต๊ะพร้อมส่งข้อความสั่งงานทางไลน์ไปแจ้งให้เลขาส่วนตัวทราบต่อ

“พรนับพัน ฉันรักเธอ หว่ออ้ายหนี่ หวางเฟย นิยายเรื่องนี้ชื่อเพราะจัง อีกทั้งหน้าปกยังดูสะดุดตามากอีกด้วย” จิ้นกั๋วรั่วซีพึมพำขึ้นมาเสียงเบา ก่อนเริ่มลงมือแกะซีลที่ห่อหุ้มหนังสือออก เธอนั่งเอนหลังบนโซฟา อ่านเนื้อหาของนิยายฉบับนั้นด้วยความตั้งใจ

เนื้อหานิยายเรื่องนี้มีความยาวเกือบแสนคำ จิ้นกั๋วรั่วซีใช้เวลาหลังจากลงเวรอ่านไปห้าชั่วโมงเต็ม เนื้อหานิยายเรื่องนี้ก็จบไปเรียบร้อย

“เฟิ่งขั่วชีเหริน” เธออ่านออกเสียงนามปากกานี้ขึ้นมาแผ่วเบา พร้อมกล่าวพึมพำต่อไปว่า

“เนื้อหาของนิยายก็สนุกดี สมกับที่เป็นผลงานรังสรรค์จากนักเขียนชื่อดังแห่งยุค แต่ทว่าทำไมฮองเฮาในนิยายเรื่องนี้ถึงได้ร้ายกาจมากถึงขนาดนี้กันด้วยนะ ทั้งพยายามขัดขวางความรักของพระ นางในเรื่อง อีกทั้งยังยัดเยียดหลานสาวของตนนามเมิ่งจินเจียวให้เข้ามาแทรกกลางระหว่างความรักของทั้งคู่อีก เนื้อหาในนิยายมี 70 บท ฮองเฮาร้ายไปแล้ว 69 บท จนกระทั่งบทสุดท้ายฮองเฮาได้ถูกเด็ดปีกโดยการที่หลานสาวนามเมิ่งจินเจียวถูกส่งตัวไปถือศีลบวชชียังอารามป่าไผ่นู้นล่ะ พระ-นางในนิยายจึงได้ครองคู่อยู่กันด้วยดี จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้ง ปิ๊งๆ ไปตามระเบียบ เมิ่งจินเจียวนางร้ายในเรื่องเองก็ร้ายกาจไม่ต่างไปจากฮองเฮาผู้เป็นป้าเท่าใดนัก เนื่องด้วยเห็นว่าตนเองเห็นถึงหลานสาวสุดที่รักของฮองเฮา จึงได้หาเรื่องกลั่นแกล้งรังแกนางเอกผู้แสนจะบอบบางของจิ้นกั๋วรั่วซีมาโดยตลอด อีกทั้งเมิ่งจินเจียวยังหลงรักปักใจต่อท่านอ๋องจิ้นผู้งามสง่ามากที่สุด ถึงขั้นเคยแอบดักทางขวาง

รถม้าท่านอ๋อง เพื่อมอบชุดคลุมลวดลายมังกรที่ตนเองปักเย็บมากับมือมอบให้กับท่านอ๋องผู้ทำคุณประโยชน์ต่อบ้านเมืองมากมายหลายอย่างมาก่อนหน้านี้ด้วย

แต่ทว่าไป๋เหลียนซือนางเอกในเรื่องกลับทำความรู้สึกดีๆ ของนางร้ายพัง เพราะท่านอ๋องจิ้นดันเอานางเอกพกมาด้วยในรถม้า อีกทั้งยังสวมใส่ชุดคลุมที่ไป๋เหลียนซือตัดเย็บมาให้เรียบร้อยแล้ว ทำให้เมิ่งจินเจียวโกรธเสียจนควันออกหูถึงขั้นไปรายงานเสด็จป้าฮองเฮาของตนสั่งโบยทุกคนในตะกูลไป๋นั่นเลยทีเดียว

สรุปแล้วป้าก็ร้าย หลานก็เลว ทั้งคู่จึงมีจุดจบที่ไม่ต่างกันเท่าใดนัก แม้ในหนังสือนิยายฉบับนี้จะบอกแต่บทสรุปสุดท้ายว่าเมิ่งจินเจียวถูกเนรเทศ ฮองเฮาถูกสั่งให้กักขังอยู่แต่ในตำหนักของตัวเองก็ถือว่าเลวร้ายและสาสมไม่ต่างกันกับทุกวีรกรรมของสองป้าหลานที่ได้ร่วมกันก่อขึ้น

“เฮ้อ” จิ้นกั๋วรั่วซีถอนหายใจออกมายาวเหยียด พร้อมกล่าวต่อไปว่า

“นี่เป็นนิยายเรื่องโปรด แต่ฉันโคตรชังนักเขียนเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนักเขียนนามปากกาเฟิ่งขั่วชี่เหรินต้องเขียนให้ท่านอ๋องจิ้นสุดหล่อแสนดีของฉันโดนฮองเฮาตัวร้ายในเรื่องกลั่นแกล้งรังแกมากถึงเพียงนี้กันด้วยนะ ถึงขั้นส่งคนมาลอบทำร้ายท่านอ๋องจิ้น ทำให้ท่านอ๋องของเธอได้รับบาดเจ็บด้วย”

หลังเอ่ยออกมาอย่างนั้น จิ้นกั๋วรั่วซีก็ลุกขึ้นไปยืดเหยียดร่างกายขับไล่ความเหนื่อยล้า ก่อนจะเข้านอนไปด้วยหัวใจอันเป็นสุขเพราะเธอเฝ้าแอบจินตนาการเอาไว้ว่า ในภาพฝันนี้ท่านอ๋องจิ้นคนดี น่าจะมาเข้าฝันเธอเป็นแน่อย่างจริงแท้แน่นอนเลย...