-04-แฟนเก่า

“หึ เออ ไอ้คนไม่เมา” ทรายเค้นเสียงออกมาเมื่อปุยฝ้ายบอกไม่เมา

“แล้วนั่นมึงคุยกับใคร พิมพ์รู้เรื่องหรอวะ”

“รู้เรื่องดิ กูไม่ได้เมาสักหน่อย” ทรายเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นปุยฝ้ายนอนเล่นโทรศัพท์พลางหรี่ตาพิมพ์เหมือนกับกำลังคุยกับใคร

“เหอะ ไหนเอามาดูดิ๊ไอ้คนไม่เมา” ทรายแย่งโทรศัพท์ออกมาจากปุยฝ้ายเพื่อดูว่าเพื่อนเธอคุยกับใคร

ปุยฝ้ายกับทรายสนิทกันมาก แทบจะรู้ทุกเรื่องลับ ๆ ของอีกคนและไม่มีอะไรปิดบัง ขนาดรหัสโทรศัพท์ยังรู้ แต่ปุยฝ้ายจำไม่ได้ เลยมักถามอยู่บ่อย ๆ เมื่อเอาโทรศัพท์ทรายไปเล่น

ปุยฝ้ายมันสมองปลาทอง ต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองและสำคัญจริง ๆ ถึงจำได้

ที่เหลือคือมันฟัง จำ แต่ก็ผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาตลอด

“ปุยฝ้าย นี่มึงทักหาทั้งพี่ฮิมทั้งไอ้ต้าร์เลยหรอวะ” ทรายแหวเสียงใส่เพื่อนเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายคุยกับใคร

ทั้งพี่ฮิมและต้าร์ต่างก็เป็นแฟนเก่าของปุยฝ้าย

“อืมมม ก็… กูเหงา กูคิดถึง”

“เมาแล้วหาเรื่องอีกมึงนี่”

ทรายบ่นเพื่อนสนิทของเธออย่างไม่จริงจังนัก

ก่อนหยิบโทรศัพท์ปุยฝ้ายขึ้นมาเปิดแชท ปรากฏว่าสิ่งที่ทรายเห็นคือประโยคแปลก ๆ เป็นการพิมพ์ไทยที่ต้องแปลไทยอีกที

“ใครอ่านภาษามึงออกก็โคตรเทพ”

ครืดด~

“อ๊ะ นั่นไงกูว่าแล้ว” ทรายที่ยังกำลังจะเลื่อนอ่านข้อความตั้งแต่ต้นชะงักไปเมื่อมีสายโทรเข้า ทว่าเธอก็ไม่ได้แปลกใจเพราะคิดไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องโทรมาแน่ ๆ

CALLING | HYM

ทรายกดรับสายคุยเองโดยไม่หันไปขออนุญาตเจ้าของโทรศัพท์

[พิมพ์อะไรมาพี่ไม่เข้าใจ] ถ้าเข้าใจสิคงแปลก

“นี่ทรายเองพี่ฮิม”

[น้องทรายหรอ แล้วปุยฝ้ายล่ะ]

“มันเมาพี่ โทษทีที่มันทักไปกวน”

[ออ ไม่เป็นไร แล้วนั่นอยู่ไหนกัน ให้พี่ไปรับไหม]

“ไม่เป็นไรพี่ ดื่มกันบ้านทรายน่ะ”

ทรายคุยโทรศัพท์พลางเก็บถุงขนมที่อยู่เต็มห้องไปด้วย แต่อยู่ดี ๆ ปุยฝ้ายก็หัวเราะขึ้นมา

กรอบแกรบ กรอบแกรบ ~

“เอิ๊ก ฮ่า ๆ”

ทรายหันไปมองเพื่อนสาวของตัวเองที่สติไม่ค่อยครบเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป

“หัวเราะอะไรของมึงปุยฝ้าย”

“เสียง… ตลก ฮ่า ๆ”

“เสียงอะไรของมึง เมาแล้วก็นอน จะลุกมาทำไมเนี่ย นอนน”

ทรายเอ่ยบอกปุยฝ้ายแต่อีกฝ่ายกลับลุกขึ้นมานั่งมอง

[ปุยฝ้ายเป็นอะไรน้องทราย]

[มันบ้าพี่ ไม่รู้หัวเราะอะไรของมัน]

“นี่ ๆ เสียงนี่” ปุยฝ้ายแย่งถุงขนมในมือทรายไปขยำเล่นอย่างสนุกมือ

กรอบแกรบ~

“มึงบ้าปะเนี่ยฝ้าย หัวเราะเสียงถุงขนมเนี่ยอะนะ”

“เอิ๊กก ฮ่า ๆ” เมื่อเกิดเสียงถุงขนมขึ้น ปุยฝ้ายก็หัวเราะออกมาไม่หยุดเหมือนคนบ้าจี้

“อะไร หัวเราะอะไรกัน”

“ไม่มีไรบี้นอนเหอะ”

“เค้าปวดหัว”

พิงค์ที่รู้สึกตัวขยับมานอนบนตักทรายอย่างออดอ้อน

[ดื่มกันหนักเลยสิท่า]

“ไม่เท่าไหร่พี่ แต่มันดันดื่มกันเหมือนน้ำหวาน ก็เลยหมดสภาพ”

[ฮ่า ๆ]

“แค่นี้ก่อนนะพี่ ขอเคลียร์ทั้งเมียทั้งเพื่อนก่อน”

[ครับ ถ้าไม่ไหวยังไง โทรหาพี่ได้ตลอด]

“ขอบคุณมากพี่แต่ไม่เป็นไรดีกว่า”

หลังจากทรายวางสายพี่ฮิมไปก็ต้องกลับมาจัดการกับคนเมาทั้งที่เริ่มรู้สึกตัว ความมั่วจึงเริ่มบังเกิด

“บี้ ไปนอนดี ๆ ค่ะ เดี๋ยวเค้าไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้”

“ไม่เอา ๆ”

“ไม่เอานะเกรงใจ ยังไงก็เกรงใจ” ปุยฝ้ายต่อเพลงจากคำพูดที่พิงค์เอ่ยคุยกับทรายก่อนจะลุกขึ้นเต้น

ทำเอาทรายถึงกับส่ายหัวกับความรั่วและมั่วมากของคนเมา

“เอาอีก ๆ โอเคเลย สนุก ๆ”

“โอเคนะคะ นะคะ เจอกันสักแป๊บนึง โอ๊ยคิดถึงจังเลยไม่เจอกันมาตั้งนาน”

“โอเคนะคะ นะคะ ออกมามาหากัน รู้ รู้บ้างหรือเปล่าคนขี้เหงาเขาอยากเจอ”

ทรายถึงกับปวดหัวเพราะตอนนี้ทั้งปุยฝ้ายทั้งพิงค์ต่างกระโดดโลดเต้นและร้องเพลงบนเตียงนอน

“ไม่น่าเลยกู”

เช้าวันต่อมา...

เสียงกีตาร์ทำเอาปุยฝ้ายตื่นขึ้นมาอย่างรู้สึกหงุดหงิด พร้อมด้วยอาการปวดหัวที่ถาโถมใส่

“โอ๊ะ ปวดหัวชะมัด” ก่อนที่ปุยฝ้ายจะปรับโฟกัสขณะมองไป

รอบ ๆ ห้องแต่ก็ไม่เห็นใคร

“ไปไหนกันหมด แล้วใครมาเล่นกีตาร์ตอนเช้า ๆ แบบนี้” ปุยฝ้ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

13:25น

คงไม่แปลกถ้าจะไม่มีใครอยู่ ก็นี่มันไม่เช้าแต่ปาไปบ่ายโมงจะครึ่งแล้วด้วยซ้ำ

ปุยฝ้ายลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะออกมาด้านนอกเพื่อหาอะไรรองท้อง

“แม่ กลับมาแล้วหรอคะ” ปุยฝ้ายเอ่ยทักทายแม่ของทรายอย่างสนิทสนม

“จ้า กลับมาเมื่อเช้านี่เอง เป็นไงเรา แฮงค์หรอ”

“แหะ ๆ นิดหน่อยค่ะ”

“กินซุปร้อน ๆ ก่อน” แม่ทรายตักซุปใส่ถ้วยแล้วนำมาวางให้ปุยฝ้ายที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ห้องครัว

“ขอบคุณค่ะ พิงค์กับทรายไปไหนคะ”

“สองคนนั้นออกไปข้างนอกตั้งแต่ก่อนเที่ยงโน่น โดนทิ้งแล้วเราอะ”

“ปุยฝ้ายก็โดนทิ้งตลอดแหละค่ะแม่”

“ฮ่า ๆ หาแฟนสิ จะได้ไม่โดนยายทรายทิ้งไว้ให้เหงาแบบนี้อยู่คนเดียว”

อีกฝ่ายเอ่ยแซวปุยฝ้ายเล่นอย่างเอ็นดูเพื่อนตัวเล็กของลูกสาว เพราะตั้งแต่ทรายมีแฟนก็สนใจแต่คนรัก และมักทิ้งร่างบางให้อยู่บ้านคนเดียวบ่อย ๆ

“ยังไม่เจอที่ถูกใจน่ะสิคะแม่”

“ฮ่า ๆ เลือกเยอะได้ แต่ไม่เอาแบบทรายนะ”

“ฮ่า ๆ ปุยฝ้ายไม่ใช่สายนั้นค่ะ เออ... ว่าแต่เมื่อกี้ใครดีดกีตาร์คะแม่” ปุยฝ้ายเอ่ยถามผู้เป็นแม่ของเพื่อนออกไป หลังพยายามมองไป

รอบ ๆ บ้านแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของใคร

“อ้อ ธันวานะ พอดีแม่กะจะให้เขามาดูไฟในห้องทราย เห็นรายนั้นบอกว่าเสียอยู่ดวงนึง แต่ปุยฝ้ายยังไม่ตื่น แม่เลยให้กลับไปก่อน”

“ที่จริงแม่เรียกปุยฝ้ายก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกลูก พอดีธันวามีเรียนก็เลยรีบกลับด้วย ค่อยให้มาดูใหม่เย็น ๆ”

“อ้อค่ะ”

“แม่คะ เดี๋ยวฝ้าย ไปมหาลัยนะคะ” วันนี้ถึงจะไม่มีเรียนแต่ปุยฝ้ายก็นัดมัดหมี่ไปเคลียร์งานที่มหาลัย

ตอนแรกปุยฝ้ายกะจะไปพร้อมกับทรายเพราะขี้เกียจขับรถ แต่ดันตื่นสายทำให้โดนทิ้งจนได้

“เย็นนี้กลับบ้านกันไหม”

“ปุยฝ้ายกลับค่ะ แต่ทรายกับพิงค์ ปุยฝ้ายไม่แน่ใจ แหะ ๆ” คนตัวเล็กแทบจะกลายเป็นลูกสาวของบ้านนี้ไปแล้ว เพราะอีกฝ่ายมักเห็นหน้าเธอมากกว่าทรายซะอีก

“เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวไว้ให้นะ ปุยฝ้ายอุ่นแกงเป็นใช่ไหม”

“น่าจะเป็นค่ะ ขอบคุณมากค่ะแม่” มาอยู่บ้านทรายปุยฝ้ายแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย สบายกว่าบ้านตัวเองก็ว่าได้ เพราะพอตื่นมาอีกฝ่ายนั้นจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

“อย่าทำบ้านแม่ไหม้ก็พอ”

“แหะ ๆ ไม่ไหม้แน่นอนค่ะ ปุยฝ้ายไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

“จ้า ขับรถดี ๆ นะ”

ณ มหาลัย H

“ไอ้ทราย มึงจำไว้เลยนะ” ปุยฝ้ายยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้ใบหน้าของทรายอย่างคาดโทษ

“พวกมึงดู แม่งโครตรั่ว” ทรายอัดวิดีโอเหตุการณ์เมื่อคืนที่อีกฝ่ายเมาไม่ได้สติ หัวเราะเสียงถุงขนม แถมชวนพิงค์กระโดดโลดเต้นบนเตียงให้เพื่อนในกลุ่มดู ทำเอาทุกคนหัวเราะกันจนน้ำตาแทบร่วง

“ดีนะเมื่อคืนดื่มกันที่บ้าน ฮ่า ๆ” ทรายหันไปพูดคุยพลางหัวเราะขบขันกับปลายฟ้า มัดหมี่ แล้วก็ทับทิม

ยกเว้นปุยฝ้ายที่นั่งกินขนมแสดงสีหน้าท่าทางออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนในกลุ่มดูสะทกสะท้าน กลับยิ่งสนุกเข้าไปอีกเมื่อได้แกล้งหยอกล้อเธอ

“รอบหน้ากูว่าไปบาร์รูท น่าจะสนุก” ปลายฟ้าหันไปเอ่ยชวนทุกคนในกลุ่มก่อนที่ทับทิมจะพูดแทรกขึ้น

“ไปได้แต่ไม่เอาเมาเละเป็นหมานะ กูบอกไว้ก่อน”

“กูไม่ถนัดกินเหล้า กูถนัดกินนม” ส่วนเนี่ยมัดหมี่ ทำเอาทุกคนหันไปมองบนอย่างเอือมระอาเมื่อได้ยินแบบนั้น

“มึงไปกับพวกกูแล้วเคยได้กินนมหรอ แต่ถ้าน้ำอสุจิก็ไม่แน่” เป็นทับทิมที่เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้

“นั่นแหละของชอบ กูไป”

“ฮ่า ๆ อีดอก” มัดหมี่เป็นคนเดียวที่ไม่เคยมีแฟน แต่ถ้าพูดเรื่องใต้สะดือเมื่อไหร่จะรู้ทุกเรื่องเหมือนมีประสบการณ์โชกโชน ทั้งที่ความจริงนั้นทฤษฎีล้วน ๆ

“มึง กูไม่กลับบ้านนะวันนี้” ทรายกระซิบบอกปุยฝ้าย

“ทิ้งกูอีกละ กูไปด้วยดิ” มันเป็นปกติไปแล้วที่เธอโดนทิ้งอยู่บ้านทรายคนเดียว เพราะบางทีเพื่อนกับคนรักก็มักจะไปอยู่ด้วยกันในคอนโดทราย

“ไม่ มึงกลับไปนอนห้องกูที่บ้านเลย”

“กูก็เหงามั๊ย”

แรก ๆ ตอนปุยฝ้ายมาอยู่ด้วย ทรายก็มักจะกลับไปนอนบ้านทุกวัน จนมาคบพิงค์เลยอยู่ที่คอนโดมากกว่า

“เอาน่าคืนเดียว พรุ่งนี้กูไปนอนบ้าน สัญญา”

เพี๊ยะ ~

ปุยฝ้ายปัดมือทรายที่ยกนิ้วก้อยมาตรงหน้าเธอออก

“กูไม่ใช่เด็ก”

“เออ ตอนเย็นธันวาจะเข้าไปดูไฟในห้องกูอะ ฝากมึงบอกมันด้วยนะว่าดวงไหน”