บทที่ 7 ใครจะเป็นผู้โชคดี

เสียงเชียร์จากโซนด้านล่างยังคงดังต่อเนื่อง ในขณะที่พิธีกรสาวเงยหน้ามองขึ้นไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง

“โอ๊ย…ด้านบนอย่าน้อยหน้านะคะ!” เธอตะโกนขึ้นไปด้วยเสียงสดใส ไฟสปอตไลต์ค่อย ๆ ส่องขึ้นไปยังระเบียงชั้นสองทำให้ทั้งสามโต๊ะกลายเป็นจุดสนใจในทันที

เสียงโห่ เสียงปรบมือดังขึ้น โรสก้าวขึ้นบันไดมาพร้อมโหลแก้วใสที่เต็มไปด้วยลูกฉลากสีสันสดใส

แสงไฟสะท้อนผ่านผิวแก้วระยิบระยับทุกครั้งที่เธอขยับ ชายกระโปรงของเธอพลิ้วเบา ๆ ตามจังหวะก้าว ทุกสายตา…จับจ้องมาที่เธอ พิธีกรสาวเดินนำไปยังโต๊ะแรก

“โต๊ะแรกค่า… ใครจะเป็นผู้โชคดี!” เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มคนหนึ่งล้วงมือเข้าไปหยิบฉลาก เขาเปิดออกสีแดง

“โอ๊ย!” เสียงแซว เสียงโห่ดังขึ้นทันที ไม่กี่วินาทีต่อมา น้ำก็ถูกสาดขึ้นมาอย่างแรง เสียงกรี๊ด เสียงหัวเราะดังลั่นทั้งชั้น โรสหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับไปโต๊ะถัดไป

“โต๊ะที่สองค่า!” ชายอีกคนยื่นมือมาหยิบ จังหวะที่เขาเปิดฉลากสีทอง

“ว้าว!” เสียงเฮดังขึ้นทันที พนักงานรีบยกเหล้าขวดหรูขึ้นมาเสิร์ฟ เสียงแก้วกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอย่างครึกครื้น เหลือเพียงโต๊ะสุดท้ายบรรยากาศรอบตัวค่อยๆ เปลี่ยน เสียงยังดังอยู่ แต่ความรู้สึก กลับนิ่งลงอย่างแปลกประหลาด พิธีกรสาวยิ้มกว้าง แต่ในแววตากลับมีความตื่นเต้นปนระวังเล็กน้อย

“และโต๊ะสุดท้ายของคืนนี้…” เธอลากเสียง สายตาทั้งชั้นหันไปมอง ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ท่าทางผ่อนคลายเหมือนทุกอย่างรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย ชายอีกสองคนยืนประกบข้าง พวกเขานิ่งเหมือนเงา โรสก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นเป็นครั้งแรก ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว

แต่กลับรู้สึกไกลอย่างประหลาด เธอหยุดตรงหน้าเขา ถือโหลแก้วไว้ระดับอก แสงไฟตกกระทบใบหน้าของเขาชัดขึ้น ใกล้กว่าที่เห็นในกล้อง และ…อันตรายกว่าที่คิด พิธีกรหัวเราะเบา ๆ กลบความตึง

“เอาล่ะค่ะ โต๊ะนี้…ใครจะเป็นคนจับดีน้า~” ชายหนุ่มไม่พูดอะไร เพียงแค่ยกสายตาขึ้น มองตรงมาที่โรส สายตานั้นนิ่ง ลึก และหนักแน่น เหมือนกำลังเลือก ไม่ใช่แค่ฉลากแต่เป็นเธอ โรสรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอยังคงยิ้ม… อย่างมืออาชีพ ชายหนุ่มค่อยๆ ยื่นมือออกมา มือหนา เรียวยาว ปลายนิ้วแตะขอบโหลแก้วเบาๆ ก่อนจะล้วงลงไปหยิบฉลากขึ้นมา ทุกคนเงียบ แม้แต่เสียงเพลง เหมือนจะเบาลงไปเอง เขาคลี่ฉลากออกช้าๆ สีทอง

“ว้าว!” เสียงพิธีกรดังขึ้นทันที ตามด้วยเสียงเฮจากรอบข้าง

“ได้เหล้าพรีเมียมไปเลยค่า!” พนักงานรีบยกขวดเหล้าขึ้นมาเสิร์ฟ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้มองเหล้านั้น สายตาของเขา… ยังคงอยู่ที่โรส นิ่ง ไม่หลบ ไม่ลังเล ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้มีไว้ให้ใครทั้งร้าน มีไว้… ให้เธอคนเดียว และในวินาทีนั้นเอง โรสก็รู้

ค่ำคืนนี้… มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป