บทที่ 8 ฉันจะขึ้นไปบอกเขาเอง

ไฟในร้านเริ่มทยอยปิดลงทีละดวง จากแสงสีสดที่เคยเต้นระยิบระยับทั่วทั้งโถง ค่อยๆ เหลือเพียงแสงสลัวสีอำพันบางจุดที่ยังคงเปิดไว้เพื่อความปลอดภัย เงาของเฟอร์นิเจอร์ยาวทอดไปบนพื้น เปียกชื้นจากน้ำที่ถูกสาดในค่ำคืนก่อนสงกรานต์ สะท้อนแสงวูบไหวราวกับความทรงจำที่ยังไม่จาง เสียงดนตรีเงียบลงแล้ว ไม่มีจังหวะ ไม่มีเบส ไม่มีเสียงหัวเราะ

เหลือเพียง เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ เสียงลากเก้าอี้ เสียงรองเท้าของพนักงานที่เดินไปมา และเสียงพูดคุยแผ่วต่ำที่ค่อยๆ หายไปทีละกลุ่ม กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นน้ำอบและกลิ่นความชื้นของพื้น ทำให้ค่ำคืนนี้ดู “เต็ม” และ “จบ” อย่างสมบูรณ์

ลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกไป ประตูร้านปิดลงช้าๆ เสียงหัวเราะที่เคยดังลั่น… ถูกตัดขาดทันที ความเงียบเข้ามาแทนที่ เงียบ… จนได้ยินแม้แต่ลมหายใจของตัวเอง

แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะบนชั้นสอง ในโซนวีไอพีที่มืดกว่าด้านล่างเล็กน้อย ยังมีบางอย่างค้างอยู่

โรสยืนอยู่กลางโถง ปลายนิ้วของเธอแตะขอบโต๊ะเบาๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนที่สายตาจะเงยขึ้น เงาร่างนั้น…ยังอยู่ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ท่าทางไม่เปลี่ยน ตำแหน่งไม่ขยับ

ราวกับเวลา… ไม่เคยแตะต้องเขา แสงสลัวด้านหลังทำให้เขาดูเหมือนเงา เงาที่มีตัวตน และมีน้ำหนักมากพอจะกดทับบรรยากาศรอบตัว แก้วเหล้ายังคงอยู่ในมือของเขาของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงเพียงเล็กน้อย นิ่ง…แทบไม่สั่นไหว ระดับของมันแทบไม่ลดลง เหมือนเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อ “ดื่ม”

ตั้งแต่แรก

ลูกน้องของเขายืนอยู่ไม่ห่าง เงียบ นิ่ง ไม่ขยับ เหมือนกำแพงที่ไม่มีใครกล้ามองข้าม โรสเม้มริมฝีปากเล็กน้อย สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอกำลังเตือน แต่ในขณะเดียวกัน บางอย่าง…ก็ดึงเธอเข้าไปหา ร้านปิดแล้ว แต่เขายังคงอยู่

“เจ้… ตรงโต๊ะวีไอพีชั้นสอง เขายังไม่กลับออกไปเลย ให้ผมไปบอกเขาดีไหม “เดล หัวหน้าบอดี้การ์ดของร้านเอ่ยขึ้น สายตาของเขามองขึ้นไปด้านบนอย่างระวัง มือของเขาวางอยู่ใกล้เอว ท่าทีพร้อมรับสถานการณ์เสมอ โรสหันไปมองเขา สายตาของเธอเรียบนิ่ง และตัดสินใจแล้ว

“ฉันจะขึ้นไปบอกเขาเอง” น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นพอให้ไม่มีใครแย้ง เดลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ โรสหันกลับ ส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้น เสียงดัง กึก…กึก… เบาๆ ในความเงียบ ทุกก้าวชัดเจน เธอเดินผ่านโถงที่ว่างเปล่า ผ่านโต๊ะที่เพิ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ผ่านเศษหยดน้ำที่ยังคงสะท้อนแสง ก่อนจะหยุดตรงบันได เงาของเธอทอดยาวขึ้นไปตามขั้น เธอก้าวขึ้น ทีละขั้น ช้า มั่นคง เสียงรองเท้ากระทบไม้ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งสูงขึ้น

บรรยากาศยิ่งนิ่ง ยิ่งเงียบ มันยิ่ง…กดดัน

เมื่อเธอขึ้นมาถึงชั้นสอง สายตาของลูกน้องทั้งสองคนหันมามองเธอทันที ไม่พูด ไม่ขยับ แต่รับรู้การมีอยู่ของเธออย่างชัดเจน โรสไม่หยุด เธอก้าวผ่านพวกเขาไป ตรงไปยังโต๊ะนั้น ระยะห่างระหว่างเธอกับเขา…ค่อย ๆ หายไป

จนในที่สุด… เธอหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ใกล้พอจะเห็นรายละเอียดทุกอย่าง ใบหน้าคมชัด ดวงตาสีเทาที่ลึกเกินจะอ่าน และแรงกดดันบางอย่างที่ไม่ต้องแสดงออก เขายังคงนั่งอยู่ ไม่ลุก ไม่พูด เพียงแค่เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาสบกับเธอโดยตรง นิ่ง หนัก และชัดเจน

ราวกับเขารู้มาตลอดว่า เธอจะขึ้นมา