บทที่ 5 แปลกๆ ใหม่ๆ

โรสผลักประตูห้องควบคุมเข้าไปเบาๆ ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงดนตรีจากด้านนอกก็ถูกตัดขาด เหลือเพียงความเงียบที่มีเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงพัดลมของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานต่อเนื่อง แสงในห้องเป็นโทนขาวนวลจากหน้าจอมอนิเตอร์หลายสิบจอที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ภาพจากกล้องวงจรปิดทุกมุมของร้านถูกฉายขึ้นพร้อมกัน โซนบาร์ โซนหลัก ไปจนถึงวีไอพีชั้นสอง ทุกอย่าง…อยู่ในสายตาของที่นี่

โดมนั่งอยู่หน้าจอหลัก ใส่หูฟังข้างหนึ่ง อีกข้างปล่อยไว้เพื่อฟังเสียงรอบตัว มือหนึ่งจับเมาส์ อีกมือวางบนคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว ข้าง ๆ เขามีนิวนั่งช่วยเช็คคิวโต๊ะและข้อมูลลูกค้าอย่างเป็นระบบ

“โดม” โรสเรียกเสียงเรียบ แต่มีน้ำหนักพอให้ทั้งสองคนหันมาทันที

“ครับ เจ๊” โดมตอบรับ พลางเลื่อนหูฟังลงจากหู สายตายังไม่ละจากหน้าจอ

“ช่วยเช็คโต๊ะสามชั้นสองหน่อยว่า ว่าจองด้วยชื่อของใคร” น้ำเสียงของโรสยังคงนิ่ง แต่สายตากลับจับจ้องไปที่มอนิเตอร์หนึ่ง ภาพของชายคนนั้น

“ครับ” โดมขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคลิกเปิดกล้องวงจรปิดของโต๊ะนั้นขึ้นแบบเต็มจอ ภาพของเขาปรากฏชัดขึ้นในทันที ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยังคงนั่งเอนกายอยู่ในท่าเดิม แสงไฟสลัวสะท้อนกรอบหน้าคมชัดของเขาให้ดูเด่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาสีเทาที่มองไม่เห็นชัดจากระยะไกล แต่ในกล้องกลับเผยให้เห็นความนิ่งที่ไม่ธรรมดา เขาไม่ขยับมาก แทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่กลับทำให้ทั้งเฟรมของภาพ… ถูกครอบงำโดยเขาเพียงคนเดียว

โรสยืนนิ่ง สายตาของเธอจับอยู่ที่ภาพนั้นนานกว่าปกติเล็กน้อย เธอรู้จักลูกค้าวีไอพีแทบทุกคน

แต่ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่

“เจ๊โรส เขาจองในนามบริษัท บริษัท เกรย์ อินเตอร์ยานยนต์ จำกัด ผลิตนำเข้าและส่งออกรถยนต์ รวมไปถึงอะไหล่รถยนต์ของบริษัทใหญ่ของหลายบริษัท เมื่อเจาะเข้าไปในบริษัท บริษัทนี้เป็นบริษัทลูก บริษัทจริงคือ โวลคอฟเอ็นเตอร์ไพรส์ บริษัทสัญชาติรัสเซีย ตั้งอยู่ที่มอสโก หลักๆ คือสายการบิน โรงแรมและกาสิโน อีกบริษัทย่อยอีกร้อยห้าสิบบริษัท “โดมรายงานอย่างรวดเร็ว สายตาไล่อ่านข้อมูลบนหน้าจอที่เลื่อนขึ้นต่อเนื่อง ชื่อบริษัทปรากฏเป็นชั้น ๆ เชื่อมโยงกันเหมือนโครงข่ายที่ใหญ่เกินกว่าจะเป็นลูกค้าทั่วไป

โรสขมวดคิ้วเล็กน้อย” โวลคอฟเอ็นเตอร์ไพรส์ “เป็นชื่อที่เธอ “เคยได้ยิน” แต่ไม่เคยคิดว่าจะมาเกี่ยวข้องกับร้านของเธอ สมองของเธอเริ่มวิเคราะห์ทันที ลูกค้าระดับนี้ ไม่ต้องการความวุ่นวาย ไม่ต้องการความสนใจเกินจำเป็น และที่สำคัญไม่ต้องการใคร

“ข้อความที่เขาให้เรามาคือ ห้ามให้ใครไปรบกวน เขาต้องการความเป็นส่วนตัว พวกเราเลยจัดโต๊ะนั้นให้เขา แต่ว่าชอบความเป็นส่วนตัวไม่ไปร้านอาหารที่เงียบๆ แต่เลือกจะมาร้านเรา” นิวพูดขึ้น พลางหันมามองโรสด้วยสีหน้าสงสัย ห้องเงียบลงเล็กน้อย เพราะคำถามนั้น… ไม่มีคำตอบชัดเจน

“คงอยากมาดูอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ น่ะ” โรสตอบเรียบๆ แต่ในใจของเธอ

มันไม่ใช่แค่นั้น สายตาของเธอกลับไปที่หน้าจออีกครั้ง ภาพของเขายังคงอยู่ที่เดิม ท่าทางเหมือนคนที่รออะไรบางอย่าง นิ้วของเขาหมุนแก้วเหล้าเบา ๆ แสงสะท้อนในแก้วสั่นไหวตามจังหวะนั้น ไม่มีผู้หญิง ไม่มีการเรียกบริการ ไม่มีความสนใจสิ่งรอบตัว เหมือนเขาไม่ได้มาเพื่อดื่มแต่รอ

โรสเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ไม่ใช่แค่ความสงสัย แต่เป็นสัญชาตญาณ สัญชาตญาณของคนที่อยู่ในวงการนี้มานานพอจะรู้ว่า บางคน ไม่ได้เดินเข้ามาในชีวิตเราโดยบังเอิญ

เธอจ้องภาพนั้นอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับดาราหรือนายแบบ ท่าทางสุขุม ภูมิฐาน ความนิ่งที่ไม่ต้องพยายาม และบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ความอันตราย โรสสูดลมหายใจเบาๆ ก่อนจะละสายตาจากจอ

เธอคิดเพียงสั้นๆ ว่า ลูกค้าคนนี้…ควรปล่อยไว้ตามที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัว

แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ภาพบนหน้าจอ ชายหนุ่มคนนั้น ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของเขามองตรงมาที่กล้อง เหมือนรู้ว่า…มีใครบางคนกำลังมองเขาอยู่ และรอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ช้าๆ นิ่ง และชัดเจน จนทำให้หัวใจของโรส…สะดุดไปหนึ่งจังหวะ