บทที่ 5 นายช่างทัพ 2/2

บนหอส่องนก ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากท่าเทียบเรือนัก ที่นี่เป็นที่ที่แม่หญิงชบาผู้มาพึ่งใบบุญของเรือนนายช่างสังคโลกใช้เป็นที่สงบจิตสงบใจอยู่เสมอ แม้เธอจักปลอดภัยจากทุกข์ภัยที่คุกคามแล้วไซร้ แต่ภายในใจแม่หญิงยังเจ็บปวดรวดร้าว บางคราวเธอจึงต้องมานั่งร้องไห้บนนี้เงียบ ๆ เพื่อระบายความรู้สึก หอส่องนกช่วยเธอได้จริง ๆ เมื่ออยู่บนนี้เธอได้ทบทวน ได้เข้าใจว่าทุกชีวิตล้วนมีเกิดแก่เจ็บตาย ทำให้หลายเดือนที่ผ่านมาทุกข์โศกเริ่มจางหาย แต่แม่หญิงก็ยังจักมาหลบอยู่บนหอส่องนกเงียบ ๆ เพียงลำพัง ด้วยเพราะเธอต้องการรอการกลับมาของใครบางคน ทุกวันเธอจะนั่งจ้องมองไปยังท่าเรือด้วยหัวใจที่รอคอย แลบัดนี้น้ำตาเธอก็ให้เอ่อคลอเต็มสองหน่วยตา เธอผู้เฝ้ารอการกลับมาของผู้เป็นพี่อย่างใจจดใจจ่อ แต่ละวันเอาแต่เฝ้ารอเรือมาเทียบท่าอยู่ทุกค่ำเช้า แต่บัดนี้การรอคอยของเธอได้สิ้นสุดลงแล้ว เพียงเห็นเรือลำใหญ่มาจอดเทียบท่าน้ำเท่านั้น แม่หญิงก็รีบลุกขึ้นแต่โดยไว

“มาแล้ว คุณพี่ทัพกลับมาแล้ว ฮึก”

สิ้นคำนั้นเท้าเรียวก็วิ่งถลาออกไปยังบันไดที่พาดเอาไว้กับต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ปีนป่ายลงไป และเพียงเสี้ยววินาทีด้วยความเร่งรีบและไม่ทันระวัง บันไดนั้นเกิดเซห่างจากต้นไม้ในขณะที่เธอกำลังเกาะอยู่ ร่างบางตกใจกรีดร้องสุดเสียง ปิดตารอรับแรงกระแทกโดยดุษณี

“กรี๊ด”

“เฮ้ย พี่ทัพระวัง”

นายช่างไม้เอ่ยเตือนไม่ขาดคำ นายช่างทัพผู้ไหวตัวทันก็รับตัวคนที่กำลังจะร่วงหล่นเอาไว้ แต่ด้วยกระแทกแรงทำให้เขาล้มลงอย่างไม่เป็นท่า สองร่างกลิ้งไปบนพื้นหญ้ากอดก่ายกันกลมดิก กระทั่งไปกระแทกกับท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่นายช่างทัพให้ตัดไว้เผื่อขยับขยายเรือน พลันริมฝีปากบางสีชาดนั้นประกบกับริมฝีปากหยักเข้าเต็ม ๆ คนที่รองรับร่างสะโอดสะองเอาไว้ได้แต่มองสบตาหญิงสาวในอ้อมกอดตาปริบ ๆ ต่างคนต่างจ้องตากันนิ่งนาน กระทั่งแม่หญิงเป็นผู้รู้สึกตัวก่อน

“คุณพี่ทัพกลับมาแล้วรึเจ้าคะ ฮึก ฮือ”

เอ่ยเรียกคนพี่ทั้งน้ำตาอาบแก้ม ส่วนคนที่ถูกเรียกชื่อเพิ่งจะรู้สึกตัว เมื่อสักครู่เขานิ่งงันไปราวต้องมนต์สะกด เพียงเพราะริมฝีปากนุ่มนิ่มแตะสัมผัส อีกทั้งผิวกายที่เนียนละเอียดแถมยังทั้งนุ่มทั้งหอมนี่อีก

“คิดถึงเจ้าค่ะ คิดถึงคุณพี่เหลือเกิน”

แม่หญิงชบาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งของคนเป็นพี่

“โอ้ย แม่หญิงอีกแล้วหนาเจ้าคะ พี่แจ่มบอกว่าอย่าขึ้นไปบนนั้นก็มิฟัง”

นางแจ่มที่นั่งรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่วิ่งมาดูเหตุการณ์ ก่อนจะยิ้มหน้าเจื่อน

“ลุกขึ้นมาก่อนเถิดเจ้าค่ะแม่หญิง”

เมื่อได้ยินดังนั้นร่างบอบบางก็รีบลุกขึ้น

“คุณพี่ทัพเจ็บตรงไหนฤๅไม่เจ้าคะ”

แม้จักจุกสักเพียงใดแต่เธอเป็นห่วงคนที่รองรับร่างเธอไว้มากกว่า เขาคงเจ็บกว่าเธอหลายเท่านัก

“เป็นอย่างไรเล่าแม่หญิงคนงาม ยังซุ่มซ่ามเฉกเช่นเดิมมิมีเปลี่ยน”

นายช่างไม้เอ่ยเย้า ก่อนจะเป็นคนช่วยฉุดแขนผู้เป็นพี่ให้ลุกขึ้น ส่วนแม่หญิงก็ได้แต่รีบเช็ดน้ำตา แล้วส่งสายตาขุ่นเขียวไปให้ เธอมิได้อยากจักตอบโต้คุณพี่ไม้เลยสักนิด สู้ทุ่มความสนใจทั้งหมดที่มีไปยังคุณพี่ทัพที่เธอเฝ้าคอยดีกว่าเป็นไหน ๆ

“คุณพี่ทัพเจ็บฤๅไม่เจ้าค่ะชบาขอโทษเจ้าค่ะ มิทันแล”

“นี่แม่ชบารึ”

นายช่างทัพจ้องมองแม่หญิงตรงหน้าอย่างอึ้งงัน นี่แม่ชบาน้อยของเขานั้นเติบใหญ่เป็นหญิงงามไปเสียแล้วรึ เจอกันคราก่อนก็ว่ามีแววงามหมดจด แต่บัดนี้บอกได้คำเดียวว่างามเหลือเกิน

“อย่าบอกนะว่าคุณพี่ทัพจำชบามิได้ ชบาชักจักน้อยใจแล้วหนาเจ้าคะ นี่ชบาน้อยคนดีคนเดิมของคุณพี่ทัพอย่างไรเล่า จำได้ฤๅไม่เจ้าคะ”

แม่หญิงเอ่ยบอกทั้งส่งยิ้มให้คุณพี่ทัพของเธอจนตาหยี รอยยิ้มพิมพ์ใจเช่นนี้มีหรือที่คุณพี่จักจำมิได้

“เจ้าโตขึ้นจนพี่จำแทบมิได้”

คนเป็นพี่เอ่ยทั้งยิ้มเต็มใบหน้า มองสำรวจร่างบอบบางที่บัดนี้โตขึ้นจากหลายปีก่อนอยู่มากโข ผมที่เคยประบ่าบัดนี้ยาวสลวยเต็มแผ่นหลัง แถมยังหอมน่าดอมดมกว่าเดิมเสียอีก

“ชบาโตขึ้น งามขึ้น เก่งงานบ้านงานเรือนขึ้น แต่ก็ยังเป็นชบาน้อยคนเดิมของคุณพี่ทัพเจ้าค่ะ”

เอ่ยบอกสรรพคุณตนเองเสร็จก็ก้าวเข้าไปหาผู้เป็นพี่ ก่อนจะกอดเขาแล้วร้องไห้อย่างไม่อาย

“คิดถึงเจ้าค่ะ ไม่เจอกันนานเต็มที ฮือ ฮือ ฮือ”

นายช่างทัพได้แต่ลูบหลังแม่หญิงชบาเบา ๆ แล้วเอ่ยปลอบ

“ไยต้องขี้แยถึงเพียงนี้เล่า โตแล้วหนา”

“แม่หญิงเจ้าขา อย่าเจ้าค่ะ”

แจ่มเห็นดังนั้นให้รีบเอ่ยห้าม ด้วยแม่หญิงชบานั้นโตเป็นหญิงงามแล้ว จักกอดรัดคุณพี่ราวกับเป็นเด็กหาทำได้ไม่

“มิเป็นไรดอกพี่แจ่ม ปล่อยแม่ชบาเขาเถิด”

เป็นนายช่างไม้ที่เอ่ยบอก ทำให้แจ่มต้องพยักหน้ารับ

“โอ๊ย”

“เป็นกระไรไปรึ เจ็บที่ใดฤๅไม่”

เสียงร้องของแม่หญิงในอ้อมกอดทำให้นายช่างทัพถึงกับตกใจจนหน้าตาตื่น

“เจ็บข้อเท้าเจ้าค่ะ”

แม้จะเจ็บข้อเท้าแต่ก็ไม่ยอมปล่อยแขนที่กอดรอบเอวสอบของคุณพี่ แม่หญิงวัยสิบห้าย่างสิบหกยิ้มร่าทั้งน้ำตาจนลืมเจ็บเสียได้ เพราะเพลานี้การรอคอยของเธอได้สิ้นสุดลงแล้ว เธอคิดถึงคุณพี่ทัพเหลือเกิน เป็นเพลาเกือบสามปีแล้วหนาที่มิได้เห็นหน้าค่าตา