8

8

“ดีใจจังค่ะ เค้กปรับสูตรหลายรอบมากเลยค่ะ กว่าจะได้รสนี้”

“แฟนพี่นอกจากสวยน่ารัก ยังเก่งอีกด้วย อย่างนี้พี่รักตายเลย”

ภาพในวันนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัว เป็นความทรงจำอันแสนหวาน เพราะนอกจากกวินกิตต์ได้ชิมเค้กฝีมือเธอ ชายหนุ่มยังได้จุมพิตปากคู่สวย ก่อนจบลงบทรักที่หวานไม่แพ้เนื้อเค้ก

“พี่เคน พี่เคน” ณัฐกวินท์เรียกพี่ชาย เมื่อเห็นว่าอึ้งไป “พี่เคน”

คนถูกเรียกชื่อซ้ำสะดุ้ง “ว่าไง เรียกซะดัง”

“ผมเรียกตั้งหลายครั้ง เหม่อไปไหนเนี่ย”

“คิดอะไรเพลินๆ แล้วนายเรียกทำไม”

“ก็เต้ยถามพี่ว่า เค้กอร่อยมั้ย พี่ไม่ตอบ เอาแต่มองเค้กอยู่นั่น” น้องชายตอบ

“อร่อย อร่อยมากเลย” กวินกิตต์ตอบตามจริง “หวานกำลังดี ไม่เลี่ยน”

เป็นคำตอบตรงกับที่ตอบพรปวีณ์ตอนนั้นไม่มีผิด

“งั้นแม่ลองกินบ้าง” สุนิตกินไปหนึ่งคำ “อร่อยจริงด้วย เนื้อเค้กนุ่มมากเลยนะ ดูสิเม็ดละเอียดเชียว”

“อร่อยไม่แพ้แบรนด์ดังค่ะ เต้ยคอมเฟิร์ม” รวีวรรณชมเค้กร้านนี้ออกนอกหน้า “เพื่อนเต้ยหลายคน สั่งเค้กวันเกิด วันแต่งงานที่นี่หลายคนค่ะ เป็นร้านเล็กๆ แต่คุณภาพคับแก้วมาก สมแล้วที่เจ้าของร้านทุ่มเทคิดสูตรเฉพาะตัว”

“ดูท่าทางเต้ยจะชอบขนมร้านนี้มากเลยนะ อวยไม่หยุด”

“ไม่ได้อวยค่ะ พูดจริงๆ ว่าอร่อย” รวีวรรณตอบกลับคนรัก

“ผมขอตัวก่อนนะครับคุณพ่อคุณแม่ อยากอาบน้ำน่ะครับ”

กวินกิตต์เลิกสนใจอาหารหวาน เพราะคิดว่าสูตรอาหาร ขนมไม่มีตายตัว ใครบนโลกใบนี้ปรับสูตรกันได้ และอาจมีความบังเอิญว่า รสชาติเหมือนกัน

“ทำไมวันนี้พี่เคนดูซึมๆ กว่าทุกวันค่ะ หน้าตาเครียดด้วย วันนี้เป็นวันดีแท้ๆ หน้าตาน่าจะรื่นเริงบ้าง” รวีรรณอดสงสัยไม่ได้

“นั่นสิ แม่ก็อยากรู้เหมือนกัน ทำหน้าทำตาอมทุกข์มาสี่ปีกว่าแล้ว กลายเป็นเสือยิ้มยากซะงั้น แถมปิดกั้นตัวเอง ไม่มีแฟนสักที แม่ล่ะกลุ้ม อยากเห็นเคนคนเดิมกลับมา” สุนิตถอนหายใจ

“แกพอจะรู้มั้ยว่า พี่แกเป็นอะไร ทำไมถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้” ศิวัฒน์ถามลูกชายคนเล็ก

“ผมเคยถามพี่เคน และเพื่อนๆ ของพี่เคน แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบครับ มันยิ่งทำให้ผมสงสัย แต่ไม่รู้ว่าจะจัดการความสงสัยยังไง ก็เลยเลิกสนใจ แล้วไม่คิดว่าผ่านมาหลายปี พี่เคนก็เป็นเหมือนเดิม” ณัฐกวินท์ตอบ

“พี่เคนทำตัวเหมือนมีอะไรติดค้างในใจนะคะ ดูเศร้าๆ เหงาหงอย แบบที่ไม่ควรจะเป็น” รวีวรรณเดา

“จริง แต่เรื่องอะไรนี่สิ ถามเคน เคนก็ไม่ตอบ” สุนิตกลุ้มขึ้นมาทันใด “แม่หวังว่า หนูจีหลานของน้อม อาจทำให้เคนมีรอยยิ้มกลับมาบ้าง หรือไม่ก็ผู้หญิงสักคน ให้เคนคนเดิมของแม่กลับมา”

ใช้คำพูดประโยคนี้ได้ว่า ทุกคนรอกวินกิตต์ ชายหนุ่มที่เกิดหวงรอยยิ้มขึ้นมา ยิ้มเต็มใบหน้าน้อยมาก กลับเห็นรอยยิ้มเพียงนิดมากกว่า ซึ่งทุกคนต่างอยากรู้ต้นสายปลายเหตุของการเปลี่ยนแปลง ทว่าถามไปกลับไร้คำตอบจนถึงทุกวันนี้ แล้วคงเป็นความลับตลอดไป หรือจนกว่ากวินกิตต์ยอมเปิดสาเหตุที่แท้จริง

วันนี้เป็นวันเสาร์ กวินกิตต์ตื่นสายกว่าทุกวัน เมื่อคืนเขาฝันแปลกๆ ไม่เคยฝันแบบนี้มาก่อนคือ เขาเดินเข้าไปในป่า มาหยุดตรงริมธารเพื่อดื่มน้ำ จังหวะวักน้ำมาดื่ม เสียงเด็กหัวเราะดังทางด้านหลัง เขาหันไปมอง พบกับเด็กชายหน้าตาน่ารัก อายุประมาณสามถึงสี่ปี วิ่งมาทางตน กวินกิตต์มองหน้าเด็กคนนั้น ราวกับว่าบันทึกภาพใบหน้าเด็กชายไว้ วินาทีต่อมา เขาทำท่ารับร่างเด็กน้อย ทว่าร่างนั้นวิ่งผ่านร่างตนไป ดุจดังไอหมอก

ในฝันกวินกิตต์ตกใจ ในความเป็นจริง เขาสะดุ้งตื่นกลางดึง และรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจผิดปกติ คือเต้นเร็วแรง คล้ายกับว่ากวินกิตต์ตื่นเต้นกับการพบเจอเด็กชายในความฝัน กว่าจะนอนหลับต่อได้ ร่วมครึ่งชั่วโมง และระหว่างยังไม่หลับ ใจเขานึกถึงภาพใบหน้าเด็กคนนั้น

บ้านหลังนี้ไม่เข้มเรื่องการกินอาหารพร้อมกัน เนื่องจากแต่ละคนลงมาไม่เป็นเวลา ใครลงมาก่อนกินก่อน โดยคนรับใช้จะจัดเตรียมอาหารไว้รอ และมื้อเช้าของกวินกิตต์คือกาแฟ

“คุณเคนจะรับเค้กหรือครัวซองมั้ยคะ เมื่อวานยังมีอยู่ค่ะ” ขวัญถามเจ้านาย

“เอาเค้กล่ะกัน” ได้ยินและเอ่ยคำว่า เค้ก ทีไร แผลเป็นในใจกวินกิตต์ ที่ไม่เคยหายสนิท แผลจึงไม่ตกสะเก็ดเสียที ขวัญหายเข้าไปในครัว ไม่กี่นาทีขวัญนำอาหารเช้ามาให้เจ้านาย

ขณะนั้นเสียงมือถือกวินกิตต์ดังขึ้น เขามองชื่อคนโทรมา ก่อนกดรับสาย

“ว่าไงไอ้ขุน”

“มึงออกมาจากบ้านหรือยัง”

“ยัง มีไร”

“กูจะให้มึงแวะเอาขนมปังวันเกิดให้กูหน่อย กูจะเอาไปเซอร์ไพร์สนิดา ร้านอยู่ก่อนถึงคอนโดไอ้สกาย ตอนแรกกูจะไปเอาเอง แต่ต้องไปส่งแม่ที่โรงพยาบาลก่อน ขากลับมันเลยคนละทาง”

ขุนพลบอกจุดประสงค์ที่โทรมา ขุนพลเลี่ยงคำว่า “เค้ก” เพราะรู้ดีว่า เป็นคำแสลงใจกวินกิตต์

“เออได้ ส่งโลเกชั่นร้านล่ะกัน”

“ชื่อร้านน้องมาวินนะ” กวินกิตต์ย่นคิ้วสงสัย ว่าชื่อร้านนี้เหมือนชื่อร้านขนมเค้กที่เขากินตอนนี้ ขุนพลวางสาว ก่อนส่งโลเกชั่นร้านให้กวินกิตต์ หลังจากเขาเปิดโลเกชั่นดูคร่าวๆ

“ขวัญ”

“คะคุณเคน”

“ไปเอากล่องเปล่าเค้กนี้มาให้ฉันหน่อย” ขวัญทำตามคำสั่งเจ้านาย

กวินกิตต์มองเบอร์มือถือที่ขุนพลส่งมาให้ เผื่อไปไม่ถูก สลับกับมองสติ๊กเกอร์ ซึ่งมันตรงกัน เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรเพิ่มเติม แค่คุ้นๆ ชื่อจึงอยากรู้ว่า ใช่ร้านเดียวกันหรือไม่ เขาดื่มกาแฟและกินเค้กรสวนิลลาหน้าส้มไปจนหมด จากนั้นจึงไปร้านน้องมาวิน