7

7

หลังงานเลี้ยงเลิก ครอบครัวอนันภพเดินทางกลับบ้านด้วยรถตู้ ขณะลุงมนูทำหน้าที่พลขับ คนในรถสี่ชีวิต ศิววัฒน์ หัวหน้าครอบครัว สุนิตภรรยา กวินกิตต์ลูกชายคนโต และณัฐกวินท์ลูกชายคนเล็ก

วันนี้ศิวัฒน์ สุนิตและณัฐกวินท์ยิ้มไม่หุบ กับเสียงชื่นชมความเก่ง และความสามารถของกวินกิตต์ นำพาเอเอ็นพีกรุ๊ป ไปสู่ความสำเร็จอีกขึ้น เป็นใบเบิกทางกับงานใหญ่อีกหลายงานในอนาคต ทว่าภายใต้ใบหน้ารอยยิ้มรับคำชื่นชม ในจิตใจกลับปกคลุมด้วยความเศร้า มาตลอดหลายปี เป็นความรู้สึกที่แม้ว่าผ่านมาสี่ปีกว่า มันไม่เคยลบเลือนไปจากใจ ราวกับว่าเหตุการณ์นั้น เกิดขึ้นเมื่อวานอย่างไรอย่างนั้น

“เคนลูก” สุนิตเรียกชื่อคนกำลังเหม่อ “เคน”

“ครับคุณแม่”

“เหม่อไปถึงไหนเนี่ย ถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงแม่เรียก”

“เหม่อถึงสาวคนไหนล่ะพี่เคน” น้องชายเย้า คนเป็นพี่ยิ้มแห้ง “บอกผมมั่งสิ ผมอยากรู้”

“เหม่อถึงงานต่างหากล่ะ มีโปรเจคใหม่ต้องจัดการ” พี่ชายแก้ตัว “ว่าแต่คุณแม่เรียกผมทำไมครับ”

“แม่จะบอกว่า พรุ่งนี้น้อมจะพาจี หลานสาวมาแนะนำให้เคนรู้จักน่ะลูก เคนว่างมั้ย”

“ผมไม่อยากรู้จักใครครับ ตอนนี้ผมไม่อยากมีแฟน ผมอยากทำงานมากกว่า งานกำลังไปด้วยดีครับ”

“รู้จักกันไว้ก่อนก็ไม่เสียหายนะเคน ถ้าลูกไม่โอเค คบเป็นเพื่อนก็ได้ ไม่มีอะไรเสียหาย” ศิวัฒน์พูดขึ้น “แต่ก็แล้วแต่เคนนะ พ่อไม่บังคับ”

“ถ้าอย่างนั้น ช่วงเย็นนะครับ ช่วงเที่ยงผมมีนัดกับพวกไอ้ขุน”

“จ้ะ ตามนั้นนะ”

สุนิตยิ้ม หันไปพูดคุยกับสามี โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของกวินกิตต์ว่า เวลานี้ใบหน้าเขาเรียบเฉย ไม่แสดงออกใดใด แววตาเศร้ามองไปนอกหน้าต่างรถ ลอยไปถึงใครบางคน ที่ไม่ว่าเวลาผ่านมากี่ปี ไม่เคยลบไปจากความทรงจำได้เลย ไม่สักนิดเดียว

ถุงกระดาษใส่อาหารวางอยู่บนโต๊ะรับแขก สี่ชีวิตที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน นั่งลงบนโซฟา สายตามองไปยังถุงใบนั้นเป็นตาเดียว แต่ยังไม่ทันมีใครหยิบมาเปิดดูว่า ข้างในเป็นอะไร คนรักของณัฐกวินท์นามว่า รวีวรรณคเดินออกมาจากห้องครัว ในมือถือถาดใส่แก้วน้ำใบเตยมาด้วย

“น้ำใบเตยค่ะคุณพ่อคุณแม่ พี่เคน พี่เท็น” หญิงสาววางแก้วเครื่องดื่มให้ทั้งสี่ โดยวางให้คนรักเป็นคนสุดท้าย “เจ้านี้อร่อยมากค่ะ หอมและหวานกำลังดี เจ้าของร้านบอกว่าใส่น้ำตาลหล่อฮังก๊วยค่ะ คนรักษาสุขภาพ เป็นเบาหวาน หรือควบคุมน้ำตาลดื่มได้ค่ะ”

“แหมร้านนี้ใส่ใจสุขภาพลูกค้าจังเลยนะ แม่ไม่เคยได้ยินว่า ร้านไหนใช้น้ำตาลแบบนี้เลย” สุนิตพูดจบ ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “หอมใบเตย หวานกำลังดี อร่อยมาก”

“พนักงานในร้านบอกว่า ยายเจ้าของร้านเป็นเบาหวานค่ะ แต่ชอบดื่มน้ำสมุนไพร โดยเฉพาะใบเตยกับมะตูมค่ะ ชอบมากๆ เวลาเธอทำขายเลยใช้แบบเดียวกันกับทำให้ยายค่ะ ราคาอาจสูงนิดนึง แต่ขายดีมากๆ ค่ะ” กวินกิตต์มองแก้วน้ำใบเตย ฉับพลันเขานึกถึงใครบางคน ยามฟังคำพูดรวีวรรณ สอดคล้องกับยายลำดวน ยายของพรปวีณ์ ที่ชอบดื่มน้ำใบเตยกับน้ำมะตูมมาก ซึ่งพรปวีณ์ทำเครื่องดื่มสองชนิดนี้ติดตู้เย็นไว้เสมอ ยายอยากดื่มเมื่อไหร่ แค่รินใส่แก้วเท่านั้น “ร้านนี้ยังมีขนมเค้ก ขนมปังด้วยนะคะ เต้ยซื้อขนมเค้กกับครัวซองเนยสดค่ะ อร่อยมากๆ เลยค่ะ เต้ยซื้อมาให้คุณพ่อ คุณแม่ พี่เคนและพี่เท็นชิมค่ะ”

รวีวรรณหยิบกล่องขนมเค้กรูปทรงสามเหลี่ยมแบบใสออกมาจากถุง ส่วนครัวซองบรรจุอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยม ลงบนโต๊ะ หัวใจกวินกิตต์เต้นผิดปกติ แววตาเศร้าลง เมื่อเห็นขนมเค้กสามกล่อง มันเหมือนมีหอกทิ่มกลางใจอย่างไรอย่างนั้น

“ร้านน้องมาวิน” ณัฐกวินท์อ่านชื่อร้านบนสติ๊กเกอร์ติดหน้ากล่อง เขาเปิดกล่องออก ดึงครัวซองมากินหนึ่งคำ “อืม อร่อยดีนะ อร่อยพอๆ กับร้านดังๆ เลย พี่เคนลองกินดูสิ อร่อยนะ”

กวินกิตต์มองขนมเค้กก็ยิ่งนึกถึงพรปวีณ์ ขนมชนิดนี้เธอชอบทำมาก วันที่เธอปากล่องเค้กที่ตั้งใจทำให้เขาในวันเกิด เป็นอีกวันหนึ่งในความทรงจำ มันไม่เลือนหายไปสักวินาที เขารับกล่องครัวซองจากมือน้องชาย หยิบมากินหนึ่งคำ

“อร่อยมั้ยคะพี่เคน”

“อร่อยมาก” กวินกิตต์ตอบ

“ลองกินเค้กสิคะ เค้กคือเดอะเบสของที่ร้านค่ะ ขายดีมากๆ เจ้าของร้านคิดสูตรไม่หยุดเลย เต้ยซื้อมาสามรสค่ะ” รวีวรรณหยิบกล่องเค้กกลิ่นวนิลลาส่งให้ว่าที่พี่สามี “เต้ยว่ารสนี้อร่อยสุดค่ะ”

“เต้ย พี่เคนไม่ชอบกินเค้ก ไม่กินมาสามสี่ปีแล้ว” ณัฐกวินท์บอกคนรัก

“ขอโทษค่ะพี่เคน เต้ยไม่รู้ค่ะ” รวีวรรณชักมือที่ส่งกล่องเค้กให้กวินกิตต์กลับ

“ไม่เป็นไร วันนี้พี่อยากกิน”

กวินกิตต์ไม่อยากกินสักเท่าไหร่ ลำคอมันตีบตันไปหมด หรืออาจพูดได้ว่า นับแต่วันนั้น เขาไม่เคยกินเค้กอีกเลย ไม่ว่าจะวันเกิดใครทั้งสิ้น ราวกับว่าเป็นของหวานต้องห้ามสำหรับตน ทว่าวันนี้กวินกิตต์นึกอยากกิน เขาหยิบช้อนอันเล็กมาตักเนื้อเค้ก

อึ้งไปหลายวินาที...

กวินกิตต์ถึงกับหยุดเคี้ยวของหวาน ซึมซาบรสชาติในปาก ชั่วขณะนี้กวินกิตต์นึกถึงพรปวีณ์จับจิตจับใจ

รสชาติเหมือนกันเลย...เหมือนมาก ถึงแม้ไม่ได้ชิมรสหวานของขนมเค้กมานานสี่ปีกว่า เขากลับจำรสชาติฝีมือพรปวีณ์ได้ เพราะเธอให้เขาชิม

“พี่เคนชิมสิคะว่า รสชาติเป็นยังไง เค้กคิดสูตรนี้มาเองค่ะ เวลามีร้าน เค้กจะได้มีสูตรเป็นของตัวเอง” เธอป้อนเนื้อเค้กใส่ปากเขา “เป็นไงคะ อร่อยมั้ย”

“อร่อยนะ หวานไม่มาก กินได้เรื่อยๆ ไม่เลี่ยน”