9

9

ห้าสิบนาทีต่อมา

รถยนต์กวินกิตต์จอดต่อท้ายรถหรูคันหนึ่ง ที่ราคาสูงพอๆ กับรถของตน หน้าร้านน้องมาวิน จุดหมายปลายทางแรกของตน ก่อนลงจากรถ ประตูรถทางด้านคนขับของรถคันหน้าเปิดกว้าง ร่างเด็กชายก้าวลงมาคนเป็นคนแรก ตามมาด้วยชายหนุ่มร่างสูง คาดว่าเป็นเจ้าของรถ ก้าวลงมาเป็นคนที่สอง

เพียงแค่เห็นด้านหลังกวินกิตต์จำได้แม่นว่าคือใคร แม้ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปี กลับจำได้แม่นยำว่าคือโกเมศ เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย สาเหตุที่กวินกิตต์ไม่ชอบหน้าโกเมศ เพราะผู้หญิงที่เขาหมายปองกลับไปชอบโกเมศ เขาทั้งแค้นและเสียหน้ากับการถูกสาวปฏิเสธ มันจึงเป็นชนวนหลักในการเอาคืนโกเมศ เมื่อรู้ว่าโกเมศชอบพรปวีณ์ แต่ไม่กล้าจีบ กวินกิตต์จึงจีบตัดหน้า เพื่อให้โกเมศเสียใจ ผิดหวังกับความรัก ทว่าบทสรุปไม่ได้เป็นไปตามเขาคิด กวินกิตต์ต่างหากเป็นฝ่ายรับความรู้สึกนั้นคนเดียว

โกเมศจริงๆ กวินกิตต์เห็นใบหน้าเต็มสองตา เนื่องจากอีกฝ่ายหมุนตัวเดินมาหยิบของท้ายรถ แม้ว่าโกเมศหันมาทางรถอีกคัน เขาก็ไม่เห็นคนอยู่ในรถ เป็นเพราะรถของกวินกิตต์ ติดฟิล์มกรองแสง กวินกิตต์มองตามโกเมศ ที่เดินตามเด็กชายเข้าไปในร้านน้องมาวิน ด้วยความสงสัยแน่นในใจว่า โกเมศมาที่นี่ในสถานะใด ลูกค้าหรือรู้จักเจ้าของร้าน

กวินกิตต์ลงจากรถ เดินไปยังร้านน้องมาวิน น่าแปลกที่แต่ละก้าว ชายหนุ่มตื่นเต้นมาก ยิ่งเห็นเด็กชายยืนเล่นหุ่นยนต์ตรงโต๊ะใกล้กับประตู เขายิ่งใจเต้นแรง และวินาทีที่มือใหญ่ผลักประตูกระจกเข้าไป เห็นหน้าเด็กชายชัดเจน กวินกิตต์ตกใจมาก เป็นเพราะใบหน้าเด็กคนนี้ เหมือนในความฝันไม่มีผิด

หัวใจกวินกิตต์ยิ่งเต้นแรงมากหลายเท่า ขณะเห็นรอยยิ้มหนูน้อย ยามเด็กชายยิ้ม ช่างเหมือนกับอีกคนไม่มีผิด ราวกับว่าถอดแบบกันมาก็ว่าได้

“สวัสดีคับคุณลุง เชิญคับ” มาวินเป็นเด็กฉลาด มารดาสอนอะไรมักฟังและทำตาม มาวินยกมือไหว้ เชื้อเชิญคนรูปงามเข้าร้าน คนถูกทักนิ่งค้าง ไม่ขยับกายไปไหน ยืนมองเด็กชายตาไม่กระพริบ

“มาวินครับ แม่ว่า...” เสียงเจ้าของร้านขาดหาย ใบหน้าตื่นตกใจ ม่านตาขยายกว้าง เมื่อเห็นรักแรกของตน ยืนใกล้ลูกชาย เธออยากเข้าไปอุ้มมาวิน ให้ออกห่างกวินกิตต์ ทว่าขาทั้งสองกลับไม่ขยับ ยืนอยู่ตรงนั้น สายตามองเขาไม่เคลื่อนไปไหน

กวินกิตต์อาการไม่ต่างกัน ร่างแข็งทื่อ หัวใจไม่ต้องกล่าวถึง เต้นแรงและเร็ว นัยน์ตามองพรปวีณ์ สาวสวยที่เขาฝากความเจ็บช้ำระกำทรวงนิ่งค้าง ส่งผลให้ดวงตาสองคู่สบมองกัน

“แม่คับ” มาวินวิ่งไปกอดเอวมารดา “ลูกค้าเข้าร้านคับ”

เสียงนี้เรียกสติพรปวีณ์ สวนทางกับกวินกิตต์ เขาเกิดความสงสัยบางประการขึ้นมาทันทีทันใด

“มาแล้วครับ มาวิน...” กระแสเสียงนี้ค้างอีกคน เมื่อเห็นว่า ใครยืนอยู่ตรงประตูร้าน สองหนุ่มมองหน้ากันอย่างไม่มีใครหลบ “เค้ก พาลูกไปหลังร้านก่อน”

พรปวีณ์ไม่รอช้า เธอรีบอุ้มลูกชายไปด้านหลังทันที

“รับอะไรดีครับ คุณลูกค้า” โกเมศถาม ก้าวเดินมาหา หยุดยืนห่างกวินกิตต์สามก้าว “ถ้าไม่รับอะไรก็ออกไป”

“มาวินเป็นลูกเค้กกับใคร” กวินกิตต์ไม่สนใจคำถาม หรือคำไล่ของโกเมศ เขาสนใจเพียงคำตอบ

“ไม่ใช่ลูกมึงก็แล้วกัน” ตอบกลับแบบเสียงดังฟังชัด เหตุใดมิทราบได้ กวินกิตต์กลับไม่เชื่อ

“แต่กูคิดว่าใช่”

“มึงเอาความมั่นใจจากโลกไหน ถึงพูดแบบนี้ จะบอกให้ก็ได้ว่า มาวินเป็นลูกใคร” โกเมศก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว “มาวินเป็นลูกกูกับเค้ก ชัดมั้ย ถ้าได้ยินไม่ชัด บอกให้อีกครั้งก็ได้ว่า มาวินเป็นลูกกูกับเค้ก”

“ไม่ กูไม่เชื่อ”

“แล้วมึงจะถามกูทำห่าอะไร ถามแล้วไม่เชื่อคำตอบ” โกเมศกวนกลับ “แล้วกูก็ไม่คิดว่า มาวินเป็นลูกใครมันหนักหัวมึงยังไง มึงอย่าลืมสิว่า เค้กเลิกกับมึงนานแล้ว ไม่ใช่สิ ต้องพูดว่า เค้กกับมึงไม่มีอะไรต่อกัน นับแต่วันที่เค้กรู้ความจริงว่าโดนหลอก เค้กจะมีผัวใหม่ก็ไม่แปลก มีลูกก็ยิ่งไม่แปลก และผัวใหม่ ไม่ใช่สิ ผัวคนปัจจุบันของเค้กก็คือกู กูเป็นพ่อของมาวินด้วย”

แม้โกเมศตะโกนใส่หน้า เสียงดังฟังชัด หน้าตาขึงขัง ความรู้สึกกวินกิตต์ต่อต้านหนักมากว่า ไม่เชื่อคำพูดอีกฝ่าย เขาแปลกใจมากว่า เหตุใดจึงไม่เชื่อ

“ไม่ กูไม่เชื่อ” ใจคิดอย่างไร ปากว่าตามนั้น

“ไม่เชื่อก็เรื่องของมึง ไม่ใช่เรื่องของกู” โกเมศโต้กลับทันที “มันไม่ใช่เรื่องของมึงด้วยว่า มาวินเป็นลูกใคร ถ้ามึงไม่มีธุระอะไรที่นี่ มึงไสหัวออกไปจากที่นี่ได้แล้ว เมียกูจะทำมาหากิน”

“ไม่กูไม่กลับ กูจะไปหาเค้ก ไปถามเค้กว่า มาวินเป็นลูกใคร กูไม่เชื่อว่าเป็นลูกของมึง”

“มึงนี่พูดไม่รู้เรื่อง บอกว่าไม่ใช่ลูกของมึงไงล่ะ ไม่ใช่ลูกมึง เป็นลูกของกู ได้ยินมั้ย ไปเลยไป” ความโมโห ต้องการให้กวินกิตต์ออกไปจากร้าน โกเมศพลั้งปากพูดประโยคนี้ออกไป นั่นทำให้กวินกิตต์สะดุดหู

“กูยังไม่ได้พูดหรือถามมึงสักคำว่า มาวินเป็นลูกกูหรือเปล่า มึงพูดอย่างนี้หมายความว่าไง มาวินคือลูกของกูงั้นเหรอ” โกเมศตกใจระคนอึ้ง ไม่คิดว่าตนชี้โพรงให้กวินกิตต์จับได้ “ใช่มั้ย มาวินเป็นลูกกูใช่มั้ย”

“มึงจะไม่ได้พูดได้ไง ก็เมื่อกี้มึงเถียงกูว่า แต่กูว่าใช่ กูก็เลยย้ำให้มึงรู้ไงว่า มาวินไม่ใช่ลูกของมึง” โกเมศหาคำแก้ตัวได้หวุดหวิดมาก