บทที่ 4 ไว้ดูต่างหน้า

ปกติเตชิณจะตื่นมาว่ายน้ำในทุกเช้า เพราะทำให้เขารู้สึกสดชื่น ผ่อนคลาย และกระฉบับกระเฉงไปตลอดทั้งวัน แต่สำหรับวันนี้แตกต่างออกไปเพราะเขาตื่นสายกว่าวันไหน ๆ ดังนั้น เขาจึงใช้เวลาอาบน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อเรียกความสดชื่นแทน

เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงที่มีเพียงผ้าขนหนูติดกายก็ก้าวขายาว ๆ เดินไปยังจุดหมายที่ตั้งใจ นั่นคือเตียงนอนซึ่งวันนี้ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนทุก ๆ วันที่ผ่านมา ขายาวก้าวเดินไปในขณะที่ใบหน้าเขาก็แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม แต่พลันเท้าที่ก้าวเดินและมือที่กำลังเช็ดผมที่เพิ่งสระมาหมาด ๆ มีอันต้องหยุดชะงักกึกในทันที เมื่อมองไม่เห็นร่างบางที่เคยนอนอยู่บนเตียงกว้างก่อนหน้านี้เสียแล้ว

เขาเดินหาเธอไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของเธอ เดรสเกาะอกสีแดงเบอร์กันดีที่วางอยู่บนพื้นก็อันตรธารหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยเช่นกัน นี่เธอไปแล้วอย่างนั้นเหรอ? เขาได้แต่ถามตัวเองในใจ เขาไม่อยากจะเชื่อเลย

เขาตัดสินใจเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ที่ตู้ลิ้นชักข้างเตียง ก่อนจะสะดุดตากับแบงก์พันสามใบ เงินสามพันบาทที่วางไว้อย่างเรียบร้อยนี่มาจากไหนกัน? จำได้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนวางไว้ คิ้วเข้มขมวดเป็นปม เขาเริ่มรู้สึกตงิดใจและสงสัยในสิ่งที่เห็น แต่เพียงครู่เขาก็ละความสนใจจากเงินตรงหน้าแล้วเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ เขาต้องการให้ผู้ช่วยของเขาติดต่อเธอคนนั้นให้เขาก่อนเป็นอันดับแรก จะบอกว่าติดใจก็คงไม่เกินจริง เขาอุตส่าห์ตั้งใจจะตกลงเรื่องผูกปิ่นโตกับเธอแท้ ๆ แต่เธอกลับหนีหายออกจากห้องไปเสียดื้อ ๆ เขาเป็นนักธุรกิจตั้งใจไว้ว่าจะจบงานไหน งานนั้นต้องไม่พลาดเด็ดขาด

เขากดโทรออกหาผู้ช่วยอย่างไม่รอช้า แต่รอแล้วรอเล่าผู้ช่วยเขาก็ไม่ยอมรับสายสักที สายแล้วมันไปหดหัวอยู่ที่ไหนอีก เขาได้แต่ก่นด่าผู้ช่วยในใจ พร้อมทิ้งตัวนั่งลงข้างเตียง แล้วโยนมือถือไว้ส่ง ๆ ใกล้ตัว ถอนหายใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เพราะวันนี้มันผิดแผนไปหมด การที่ไม่สามารถควบคุมอะไรได้แบบนี้เขาไม่ชอบเอาเสียเลย

เตชิณพรูลมหายใจออกมาเบา ๆ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอคนที่ถูกอกถูกใจ แต่ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ เขาคิดอะไรเรื่อยเปื่อยได้ไม่นาน เสียงมือถือก็ส่งเสียงแผดร้องขึ้นมา สายตาคมเข้มชำเลืองหางตาไปมองตามเสียงเรียกเข้า ก่อนจะรีบกดรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ช่วยของเขาโทรกลับมา

“มึงหายหัวไปไหนมาไอ้ซัน ทำไมไม่รับสาย”

เตชิณกรอกเสียงดุดันไปตามสายด้วยความขุ่นเคืองใจ เด็กที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะผูกปิ่นโตมาหนีหาย แถมผู้ช่วยยังไม่รับสายอีก มันช่างน่าหงุดหงิดนัก

“โธ่พี่เต”

ปลายสายอุทานออกมายังไม่ทันจบประโยคก็ต้องหุบปากฉับในทันทีเมื่อได้ยินเสียงห้าวที่แทรกขึ้นมาตามสายสวนกลับมา

“ใครพี่มึง มึงเป็นผู้ช่วยกูไม่ใช่เหรอ เพราะฉะนั้นเวลานี้มึงทำหน้าที่อะไรให้มันรู้บ้างไอ้ซัน ที่ต้องมาทำงานกับกูไม่ใช่เพราะมาฝึกงานและเรียนรู้ทุกตำแหน่งงานหรอกรึ ถ้ากูฝึกและให้ความรู้มึงไม่ได้อย่ามาเรียกกูว่าพี่เต เข้าใจไหม?”

“คร้าบบบ...นายมีอะไรให้ซันรับใช้เหรอครับ วันนี้วันหยุดนะครับนาย นายลืมแล้วเหรอ?”

ซันหรืออาทิตย์ ผู้ช่วยของเขาตอบกลับมาเสียงอ่อน นี่มันวันหยุดนะ แต่แล้วไงใครจะกล้ากับนาย ยิ่งนายคนนี้เป็นนายคนพิเศษที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาด้วยแล้ว เขาเองบอกตรง ๆ ว่าไม่กล้าจริง ๆ

“ติดต่อเด็กคนเมื่อคืนให้หน่อย ติดใจ อยากผูกปิ่นโต”

เตชิณบอกออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม เขาชอบอะไรที่มันกระชับฉับไว ไม่เยิ่นเย้อ

“หือ เด็กคนไหนครับพี่ เอ้ย นาย”

อาทิตย์ถามออกไปด้วยความงุนงง เพราะเมื่อคืนเขาทราบมาว่าคนที่เขาเรียกมาไม่ได้บริการนายนี่นา

“ก็เด็กที่แกหามาให้ฉันเมื่อคืนไง ติดต่อให้หน่อยอยากผูกปิ่นโต ดูสะอาดดีด้วย จะได้ไม่ต้องคอยให้นายหาไปเรื่อย ไม่ดีหรือไง ฉันเอาคนนี้แหละ นายรีบไปจัดการให้ที”

เขาบอกถึงสิ่งที่ต้องการอย่างชัดเจน กับอาทิตย์เขาคุยกับมันได้ทุกเรื่องนั่นแหละ

“นายครับ..แต่ว่าเมื่อคืนน้องคนที่ผมติดต่อให้นาย เขาโทรมาบอกว่าเขาไปเคาะประตูเรียกนายตั้งนานแต่นายก็ไม่มาเปิดสักที รอแล้วรอเล่า เธอเลยกลับไปเลยครับ แล้วเด็กที่นายว่าจะผูกปิ่นโตนี่ใครกันเหรอครับนาย”

อาทิตย์ถามออกไปอีกครั้ง แล้วเมื่อคืนนายเขาลากใครขึ้นเตียงวะ?

“ไอ้ซัน อย่ามาเล่นลิ้น ถ้าไม่ใช่เด็กที่แกหามาให้แล้วผู้หญิงคนนั้นจะเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง รีบไปจัดการให้เรียบร้อย ขอคำตอบภายในวันนี้ ถ้าไม่ได้แกโดนหนักแน่ไอ้ซัน”

เขากรอกเสียงดุไปตามสาย คนปลายสายได้แต่ทำหน้าเหวอ นี่นายเขาเป็นวันนั้นของเดือนหรืออย่างไรกัน หงุดหงิด ฉุนเฉียวตั้งแต่เช้า และที่สำคัญมันเช้าวันหยุดเสียด้วย

“ครับนา...ย”

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค ปลายสายก็วางสายใส่ในทันที

“ตู้ด ตู้ด ตู้ด”

“เอาแต่ใจชะมัด”

อาทิตย์มองโทรศัพท์ของตัวเองอย่างไม่ชอบใจนัก เป็นนายก็ควรมีมารยาทกับลูกน้องสักหน่อยไหม เขายอมให้เตชิณคนเดียวเท่านั้น เตชิณสั่งอะไรเขาก็ต้องทำอย่างไม่มีข้อแม้ แม้จะอึดอัดขัดใจก็ไม่สามารถปฏิเสธเตชิณได้เลย อาทิตย์ได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง

“วันนี้คงวุ่นทั้งวันแน่ไอ้ซัน”

เมื่อบ่นเสร็จเขาก็รออะไรไม่ได้อีกแล้ว นอกจากต้องเร่งไปปฏิบัติการสืบค้นหาสาวปริศนาที่อยู่กับเจ้านายเมื่อคืนนี้ให้เจอให้ได้ ไม่เช่นนั้นรับรองเขาได้กินบาทานายแทนข้าวแน่ ๆ นี่มันไม่ใช่ผู้ช่วยแล้ว นี่มันขี้ข้าชัด ๆ

ด้านเตชิณเมื่อเขาวางสายจากผู้ช่วยคนสนิทแล้ว เขาก็วางโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอน พร้อมพรูลมหายใจออกมาอย่างแรงเพื่อระบายความรู้สึกไม่ได้ดั่งใจที่ก่อเกิดขึ้นหลายครั้งหลายครา เพราะเธอคนนั้น ทำให้หงุดหงิดไปหมดทุกเรื่อง

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้เขาก็ลุกขึ้นเดินไปยังห้องแต่งตัว แต่เดินไปเพียงสองก้าว เท้ายาวของเขากลับต้องหยุดชะงัก เมื่อฝ่าเท้าสัมผัสเข้ากับบางสิ่งบางอย่างเข้าอย่างจัง เขาก้มลงมองและต้องสะดุดตากับผ้าผืนน้อยที่เขาเป็นคนโยนมันส่ง ๆ ไว้ปลายเตียง มือหนาหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่คิดรังเกียจแม้แต่น้อย ‘แพนตี้ซีทรู’ สีเนื้ออ่อน ตกแต่งลูกไม้ปิดบังตรงเป้าเพียงเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เรียกว่ามันแทบจะปิดอะไรไม่มิดเลยด้วยซ้ำ ‘นี่เธอลืมมันไว้หรือตั้งใจทิ้งมันไว้ให้เขาดูต่างหน้ากันแน่’ เขาบ่นพึมพำก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวพร้อมกำแพนตี้ซีทรูติดมือไปด้วย

ในเวลาเที่ยงตรงไม่ขาดไม่เกิน เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องพักที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาว อาทิตย์ยืนรออยู่หน้าห้องพักด้วยท่าทางร้อนรนกระวนกระวายราวกับมีสิ่งใดภายในใจมากมาย ตอนนี้เขามาพร้อมข้อมูลแน่นเอี้ยดตามที่ผู้เป็นนายอยากได้นักหนา

รอไม่นานคนที่อยู่ในห้องก็เปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนที่เขาเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ เขามองหน้าผู้ช่วยอย่างอาทิตย์ พร้อมส่งสายตาคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้เสียเดี๋ยวนี้ ก่อนจะเอ่ยถามเอาความด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ว่ามาซัน”

เตชิณก็เอ่ยถามเอาความถึงสิ่งที่เขาต้องการรู้อย่างไม่รีรอ

“เอ่อ นายครับคือว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เด็กไซด์ไลน์ที่ผมหามาให้นายนะครับ”

อาทิตย์บอกไปพร้อมสีหน้าวิตกกังวลไม่หาย ตอนนี้ข้อมูลเขาแน่นมาก มันแน่นจนเขาแทบจะหายใจหายคอไม่ออกอยู่แล้ว และถ้าหากนายรู้ นายจะต้องมีอาการหนักกว่าเขาอีกหลายเท่า เขาขอบอกไว้เลย!!!

“ถ้าไม่ใช่เด็กไซด์ไลน์ที่กูให้มึงหามาให้ แล้วเธอจะเป็นใครได้วะ อย่ามาพูดจาไร้สาระไอ้ซัน เป็นอะไรของมึงอีกเนี่ย ต้องทำให้หงุดหงิดอารมณ์เสียได้ทุกวัน แล้วดูทำหน้าเข้า ต่อไปจะไปเป็นผู้บริหารแล้วจะมาทำหน้าเจื๋อนแบบนี้ได้ยังไงกัน สอนหลายครั้งแล้ว”

เขาเอ็ดผู้ช่วยเสียยกใหญ่ ด้วยไม่เชื่อสิ่งที่อาทิตย์กล่าวอ้างเลยแม้แต่น้อย ห้องพักส่วนตัวของเขาใครจะเข้ามาได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ท่าทางของผู้ช่วยเขาอีก ดูวิตกกังวลอย่างไรชอบกล เห็นแล้วเขาไม่ชอบใจเลย

“นายไม่รู้จริง ๆ เหรอครับว่าเธอเป็นใคร นายคิดดี ๆ สิครับ ได้โปรดคิดทบทวนอีกครั้งนะครับนาย พลีสสสส”

อาทิตย์ยังไม่เชื่อว่าเตชิณจะไม่รู้จักเธอคนนั้น เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่รู้จัก ยังไงเขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาด เขาจึงอยากให้เตชิณคิดทบทวนให้ดี ๆ อีกครั้ง

“ไอ้ซัน ถ้ากูรู้ว่าเขาเป็นใครกูจะถามมึงไหม อย่ามาทำลีลาท่ามาก รีบบอกมา”

เตชิณจ้องตาอาทิตย์อย่างรอคอยคำตอบ ก็ถ้าไม่ใช่เด็กไซด์ไลน์แล้วเธอคนนั้นจะเป็นใครไปได้อีกเล่า เขานึกไม่ออกเลย ไม่เข้าใจว่าอาทิตย์จะโยกโย้ไปทำไม จะให้เขานึกอะไร ในเมื่อเขาไม่เคยรู้จักเธอคนนั้นมาก่อน

“นายจำเธอไม่ได้เหรอครับ จำไม่ได้จริง ๆ เหรอครับนาย ผมคิดว่านายก็น่าจะเคยเจอเธอบ้าง นี่มันเรื่องใหญ่นะครับนาย” อาทิตย์ยังถามออกไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ไอ้ซัน กูถามมึง ไม่ใช่ให้มึงมาถามกู สรุปว่าเธอเป็นใคร ถ้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ก็รีบบอกมา” ยิ่งอาทิตย์พูดออกมาแบบนี้เขายิ่งสงสัย

“เอ่อเธอ..เธอก็คือน้อง....”

อาทิตย์ยังพูดไม่ทันจบประโยค กลับมีเสียงเปิดประตูพร้อมเสียงรองเท้าส้นสูงของใครสักคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ทำให้สองหนุ่มต้องหันไปมองตามเสียงนั้นในทันที