ตอนที่ 2

ตอนที่  2

เริ่มงานวันแรก เป็นกันทุกคนตื่นเต้นประหม่า ทำตัวไม่ถูก กิ่งฉัตรก็เช่นกัน ตำแหน่งงานที่เกินความเป็นตัวของตัวเอง เธอไม่ได้เรียนจบทางด้านนี้มาเลย แม้จะเคยเรียนพิมพ์ดีดมาบ้างสมัยเรียนอาชีวะ แต่มันก็นานมากแล้วพอขึ้นมหาวิทยาลัยก็ไม่เคยเอาเทคนิคการพิมพ์มาใช้เลยสักครั้ง เธอไม่คิดว่าในชีวิตจะต้องมาทำงานเป็นเลขาฯ ของใครเขานี่นา

ระหว่างรอเจนภพมารับ กิ่งฉัตรจึงท่องโลกอินเทอร์เน็ตค้นหาหน้าที่ของเลขานุการมีอะไรบ้าง และประสบการณ์ของคนที่ทำงานเป็นเลขาฯ

“เจยังไม่มาอีกเหรอลูก แม่นึกว่าไปแล้วซะอีก” นางกมลมารดาของเธอเอง ท่านเป็นคนขยันชอบตื่นแต่เช้าไปตลาดหรือไม่ก็ตื่นมาทำกับข้าวรดน้ำต้นไม้ทุกวัน วันนี้คงจะออกไปตลาดมาสินะหิ้วของพะรุงพะรังเชียว กิ่งฉัตรเดินเข้าไปช่วยมารดาหิ้วของเข้าบ้าน

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะ จนจะล้นตู้เย็นอยู่แล้ว” กิ่งฉัตรมักจะคอยเบรกคอยขัดมารดาอยู่เสมอ เพราะเธอไม่อยากให้ท่านเครียดเวลาถูกดุเธอมักจะอารมณ์ดีเหมือนท่านให้พร

  “ล้นก็ซื้อตู้เย็นอันใหม่ให้แม่สิ ได้งานแล้วนี่เงินเดือนสูงอีกต่างหาก เกาะไว้แน่น ๆ เลยนะไม่มีเจ้านายที่ไหนใจดีเท่านี้อีกแล้ว” นางกมลดีใจที่ได้ยินข่าวว่าลูกสาวได้งานเป็นเลขาฯ ส่วนตัวเจ้าของบริษัทแถมเขายังใจดีให้เงินเดือนสูงอีกจึงกำชับว่าห้ามท้อห้ามลาออกจากงานเด็ดขาด

“เงินเดือนสูง งานก็อาจจะหนัก เขาไม่ใจดีให้กิ่งทำงานสบาย ๆ หรอก อาจจะหนักกว่าพนักงานคนอื่นก็ได้” เธอบ่นอิดออด กลัวว่าจะสู้ไม่ไหวเพราะเป็นงานที่ไม่ถนัดเอาเสียเลย

“เอาน่า อดทนเอา สมัยนี้งานไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ นะลูก”

“ค่ะแม่ เจมาโน่นแล้ว กิ่งไปก่อนนะแล้วจะรีบกลับ”

เจ เจนภพ เป็นคนรักของกิ่งฉัตรที่คบกันมานานตอนนี้เข้าปีที่เจ็ดแล้ว ตลอดเวลาหกปีที่ผ่านมาเจนภพมารับแฟนสาวที่บ้าน เขาทำแบบนี้ทุกวันจนมันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของเธอ เขาจึงคิดว่าหลังกิ่งฉัตรเลิกงานจะพาไปฉลองที่ไหนดี

“ตื่นเต้นไหมทำงานวันแรก”

“มาก!!!! งานเลขาฯ เป็นงานที่กิ่งไม่ถนัดเลย และกิ่งก็ไม่รู้เลยว่าจะออกหัวหรือก้อย” กิ่งฉัตรบ่นให้แฟนหนุ่มฟัง

“เอาน่า…..ว่าแต่เจ้านายใจดีไหม”

“ใจดีนะ เขาใจดีมาก เขาให้เงินเดือนกิ่งตั้งสามหมื่นน่ะ”

“โห้!!! สามหมื่นเลยหรอก เจ้านายใจดีมากเลย

สตาร์ทตั้งสามหมื่นถ้ากิ่งทำงานที่นี่อีกสามสี่ปี เจว่าเรามีเงินแต่งงานก็คราวนี้ล่ะ” เธอเห็นด้วยกับเจนภพ

“กิ่งจะตั้งใจทำงาน ไม่แน่นะปลายปีนี้อาจจะมีงานแต่งของเราสองคนก็ได้”

เมื่อสามปีก่อนเจนภพมาปรึกษากับเธอถึงเรื่องงานแต่งงาน ซึ่งกิ่งฉัตรตกใจและแปลกใจมาก เพราะตลอดเวลาที่คบกันเจนภพไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องแต่งงาหรือใช้ชีวิตคู่ร่วมกันเลย ครั้งนั้นทำให้เธอดีใจมากและคิดเข้าข้างตัวเองว่านี้คือการถูกขอแต่งงาน แม้มันจะเป็นเพียงแค่การขอคำปรึกษาเท่านั้น

เมื่อคืนที่ผ่านมาเธอยอมรับเลยว่าตนเองนอนไม่หลับอาจจะเป็นเพราะตื่นเต้นที่ได้งานใหม่และต้องมาทำงานด้านที่ตนเองไม่ถนัด จึงทำให้เธอกังวลและเครียดหนัก กิ่งฉัตรเข้าไปค้นหาในอินเทอร์เน็ตเรื่องความรับผิดชอบและหน้าที่ของเลขานุการ คำตอบที่ได้รับคือเป็นงานที่ไม่เป็นเวลาเอาเสียเลย วันหยุดแทบไม่มีต้องติดตามเจ้านายไปทุกที่ ข้อดีคือเงินเดือนที่สูงลิ่ว การติดตามเจ้านายไปในสถานที่ต่าง ๆ ก็คล้ายกับว่าตนเองได้ท่องเที่ยวไปในตัว บางงานอาจเดินทางไปต่างประเทศ

เจนภพจอดรถหน้าบริษัทฯ

“จะให้มารับกี่โมง” เขาถามแฟนสาว

“กิ่งตอบไม่ได้เลย ไว้กิ่งจะบอกอีกทีนะ เจก็ไปทำงานได้แล้วเดี๋ยวสายนะ” กิ่งฉัตรตอบปัด เนื่องจากยังไม่ทันเริ่มงานเลยจึงไม่รู้ว่าลักษณะงานเป็นอย่างไร ทำงานในตำแหน่งเลขาฯ ส่วนตัวของเจ้าของบริษัทไม่รู้ว่าจะใจดีเหมือนที่คนอื่นพูดกันจริงไหม

“ก็ได้ อย่าลืมบอกเจนะหรือถ้าเลิกงานแล้วก็โทร. มานะเผื่อเจยังไม่กลับ”

“จ้า”

ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงาน วันนี้มาทำงานเช้ากว่าทุกวันเพราะอยากมาต้อนรับพนักงานใหม่ด้วยตนเอง แต่ก็ดันมาถูกเวลา รถยนต์นิสสันสีขาวเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าศาลพระภูมิของบริษัทฯ ผมยืนมองจากชั้นสองเห็นทั้งสองคนอย่างชัดเจน กิ่งฉัตรรวบมัดผมหางม้าแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ากับกระโปรงทรงเอสีดำรองเท้าคัทชูส้นสูง ผู้ชายหน้าตาดีที่ยืนคุยกับเธอ ผมคิดว่าน่าจะเป็นแฟนหนุ่มของเธอ

“หึ”

ผมต้องกำจัดความรู้สึกบ้า ๆ นี้ออกไปให้ได้ มิฉะนั้นวันนี้คงทำงานไม่รู้เรื่องแน่ ทำไมกิ่งจะต้องมีแฟนด้วยนะ

“อ้าว บอส มาเร็วนะครับวันนี้” ป้องกูลทักทายผม เมื่อเปิดประตูเข้ามาเจอพอดี ข้างหลังของป้องกูลคือเลขาฯ ป้ายแดงของผมเอง

“สวัสดีครับกิ่ง ขอบคุณครับป้องกูล หมดหน้าที่ของคุณแล้ว เชิญ!” ผมทักทายกิ่งฉัตรแต่ไม่ทักทายป้องกูล ทำให้ลูกน้องคนสนิทหน้าเหวอก่อนจะส่งสายตาล้อเลียนมาให้ ซึ่งผมไม่ได้สนใจ

“สวัสดีค่ะบอส” กิ่งฉัตรยกมือขึ้นไหว้เจ้านายหนุ่มด้วยอาการประหม่า ปิดไม่มิด

“นั่นโต๊ะของคุณ ตามจริงป้องกูลจัดให้มันวางอยู่หน้าห้อง ซึ่งผมมองว่าเวลาทำงานจะไม่สะดวกเลยให้เขาย้ายมาอยู่ด้านใน” ผมอธิบาย

“ค่ะ” กิ่งตอบรับสั้น ๆ

“มันยังไม่ถึงเวลางานเลย คุณจะพักก่อนหรือจะเริ่มงานก่อนดี” ผมถามความเห็นจากเธอ

ในความคิดของกิ่งฉัตรวันนี้บอสเตชิตดูดุ และเป็นทางการไม่เหมือนพี่เตชิตคนเมื่อวานเลย หญิงสาวจึงต้องระวังคำพูดให้มากกว่าเดิม

“เอ่อ เริ่มงานเลยก็ได้ค่ะ ดิฉันอยากเรียนรู้งานเร็ว ๆ เพราะงานเลขาฯ เป็นงานที่ดิฉันไม่เคยทำมากก่อน” 

‘ดิฉัน’ กิ่งฉัตรแทนตัวเองว่าดิฉันกับผม ทำไมเธอถึงได้ทำตัวห่างเหินแบบนี้ด้วยเล่า ทั้งที่เมื่อวานยังแทนตัวเองว่าหนูอยู่เลย

“งั้นพี่ขอกาแฟหนึ่งน้ำตาลหนึ่ง ขอน้ำส้มคั้นสดสองลูกด้วย” ผมมอบหมายงานชิ้นแรกให้เธอ และที่สำคัญผมเปลี่ยนคำเรียกแทนตัวเองใหม่เพื่อสร้างความสนิทสนมกันมากขึ้น

“ค่ะบอส”

กิ่งฉัตรเดินออกจากห้องไปแล้ว ผมจึงมีเวลาคิดทบทวนเรื่องความรู้สึกของตัวเองที่เกิดขึ้น เธอมีแฟนแล้วผมควรจะถอยห่างหรือเดินหน้าต่อดี ทว่าหัวใจกลับเรียกร้องให้ผมไม่ถอยแม้ว่ากิ่งฉัตรจะมีแฟนแล้วก็ตาม ก็แค่แฟนยังไม่ได้แต่งานเสียหน่อย ผมยังมีโอกาสได้

พิสูจน์หัวใจให้เธอได้รู้ ผมตัดสินใจเดินหน้าแสดงจุดยืนของหัวใจตนเองต่อ

เธอหายไปเกือบสิบนาทีได้ ผมเลยแอบเข้าไปดูโปรแกรมบันทึกของกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ในโทรศัพท์มือถือ จึงได้รู้ว่าป้องกูลอยู่กับผู้หญิงของผม เธอกำลังเดินกลับมา ผมจึงต้องทำทุกอย่างให้เป็นปกติโดยการเดินเข้าห้องน้ำเสียเลย

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องไม่เห็นบอส จึงนำถ้วยกาแฟกับน้ำส้มคั้นสดไปวางบนโต๊ะทำงาน เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นผู้ชายดื่มกาแฟดำกับน้ำส้มคั้นสด เธอยิ้มขำกับตนเองก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งที่ตัวเอง แต่เป็นที่เตชิตอยู่ข้างหลังเธอทำให้กิ่งฉัตรชนปะทะกับอกกว้างเซเกือบล้ม

“โอ๊ะ!!”