เจ้าหญิงในดวงใจ (2)

ยามค่ำคืนเงียบสงัดโรเบิร์ตนอนไม่หลับด้วยความแปลกที่และอาการฟาดแขนขาไปมาของอนลและพี่ชายบนเตียงนอน เขากลิ้งตกเตียงมานอนจุกที่พื้นจนตื่น เด็กชายโรเบิร์ตตัวสูงตามแบบเด็กฝรั่งเดินออกมานอกห้องนอนมารับลมเย็นและชมพระจันทร์กลมโต ก่อนที่จะกลับเข้าไปหามุมนอนใหม่ในห้องนอนของอนลอีกครั้ง

เสียงสะอึกสะอื้นของเด็กผู้หญิงดังออกมาจากประตูห้องนอนที่อยู่ข้างห้องของอนลที่เปิดแง้มอยู่ โรเบิร์ตจำได้ว่าเป็นห้องนอนของอิสรียา เด็กน้อยหน้าหวานที่เขาแอบชอบตากลมโตเข้าให้ โรเบิร์ตผลักประตูห้องเข้าไปในห้องของอิสรียาที่ตกแต่งสีชมพูหวานแบบเด็กผู้หญิง

“ฮือ...ฮือ แม่อรขา...น้องคิดถึงแม่อร ฮือ...ฮือ น้องอยากกอดแม่อร” อิสรียานอนละเมอร้องไห้เสียงดังอยู่บนที่นอน ผมยาวหยักศกสลัดไปมาจนยุ่ง โรเบิร์ตเดินเข้ามานั่งลงที่ข้างเตียงนอนของอิสรียาและช่วยเกลี่ยน้ำตาจากแก้มอมชมพูของเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ร้องไห้คิดถึงแม่ที่จากไป

โรเบิร์ตจำได้ว่าตอนเขาเป็นเด็กตัวเท่าอิสรียา เขาเคยนอนร้องไห้ตอนกลางคืนเพราะฝันร้ายเหมือนกัน ตอนนี้เขาอาจจะฟังภาษาไทยที่อิสรียาละเมอไม่ออก แต่เขารู้สึกว่าเจ้าหญิงของอนลน่าจะฝันร้ายอยู่แน่นอน โรเบิร์ตเริ่มร้องเพลงกล่อมเด็กที่แม่จีน่าชอบร้องไห้ฟังก่อนนอนสมัยเขาเป็นเด็กออกมา เขาไม่รู้ว่าทำไมอยากทำให้อิสรียาฝันดี

‘Twinkle, twinkle, little star

How I wonder what you are

Up above the world so high

Like a diamond in the sky

Twinkle, twinkle little star

How I wonder what you are’

เสียงฮัมเพลงกล่อมเด็กของโรเบิร์ตคงได้ผล เด็กชายเห็นเด็กหญิงตัวน้อยหยุดละเมอและเริ่มมีรอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าขึ้นมาแทน เด็กน้อยคว้ามือของเขามากุมเอาไว้ไม่ยอมปล่อย โรเบิร์ตเริ่มหนักใจขึ้นมาแล้วว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไปดี แต่การได้มองหน้าหวานของเจ้าหญิงตัวน้อยเวลานี้ มันทำให้หัวใจของเขามีความสุขแบบแปลกประหลาดขึ้นมาเช่นกัน

“พี่ร็อบจะพยายามไปเรียนภาษาไทย คราวหน้าพี่ร็อบมาเจอน้อง พี่ร็อบจะไม่ทำให้เจ้าหญิงตกใจแล้ว พี่ร็อบจะทำให้น้องมีแต่รอยยิ้มหวานให้พี่” โรเบิร์ตพยายามแกะมือน้อยที่จับมือของเขาออกอีกครั้ง แต่มันไม่สำเร็จเหมือนเดิม หนังตาของเขาเริ่มหนักขึ้นและความง่วงเริ่มเข้ามาเกาะกุมหนังตาของเขาเอาไว้

“พี่ร็อบขอนอนเตียงเจ้าหญิงสักแป๊บนะครับ” โรเบิร์ตแอบนอนด้านข้างเตียงของอิสรียา ความตั้งใจที่จะแอบหลับแป๊บเดียวแล้วเขาจะกลับห้องนอนของอนล โรเบิร์ตกลายเป็นหลับสนิทไปจนเช้าและมาสะดุ้งตื่นขึ้นจากเสียงร้องดังลั่นของอิสรียาที่เรียกหาอาวุธให้วิ่งเข้ามาในห้องนอน

“พ่อวุธขา...ช่วยน้องด้วย พี่สัตว์ประหลาดจะจับน้องกินแล้ว” อิสรียาโดนโรเบิร์ตกอดเอาไว้แน่นเป็นหมอนข้าง เด็กผู้หญิงตัวน้อยพยายามดิ้นรนหนีออกมาจากการกอดแน่นของพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าในสายตาของเธอ

โรเบิร์ตเริ่มรู้สึกตัวและสะลึมสะลือตื่นขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด งานนี้เขาต้องโดนแม่กับพ่อดุหูยานอย่างแน่นอนอาวุธวิ่งออกมาจากห้องนอนตรงมายังห้องของลูกสาว เขามาทันเห็นเหตุการณ์ในห้องทั้งหมด เขาได้แต่ตกใจที่ลูกชายคนเล็กของเพื่อนรักเข้ามานอนอยู่ในห้องของลูกสาวคนเล็กของเขา แต่อาวุธเชื่อว่าโรเบิร์ตต้องมีเหตุผลที่อธิบายให้เข้าใจได้แน่นอน

“อาอยากรู้ว่าทำไมร็อบถึงเข้ามานอนอยู่ในห้องของลูกสาวของอา” อิสรียาโผเข้าหาอ้อมกอดของอาวุธในทันทีที่เห็นว่าพ่อเข้ามาในห้องนอน หยดน้ำตาหยดใหญ่เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง เด็กหญิงตัวน้อยเริ่มฟ้องพ่อของเธอเสียงสะอึกสะอื้น

“น้องตื่นขึ้นมา พี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าเอาขาพาดตัวน้องเอาไว้ค่ะ พ่อวุธขา...น้องกลัวพี่สัตว์ประหลาดจะจับน้องกิน” อาวุธกอดปลอบลูกสาวตัวเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดของเขา โรเบิร์ตรู้ว่างานนี้เขาผิดเต็มประตู เขาไม่คิดจะปฏิเสธความผิดเลยด้วยซ้ำไป

“ผมได้ยินเสียงน้องร้องไห้ละเมอเมื่อคืน ผมเลยเดินเข้ามาดูว่าน้องร้องไห้ทำไม พอผมกล่อมน้องหลับ น้องดึงมือของผมเอาไว้ไม่ยอมปล่อยนะครับคุณอา ผมกลัวน้องจะตื่นเลยเผลอหลับไปด้วย” เด็กหนุ่มวัยรุ่นพูดอธิบายตามสิ่งที่เขาทำจริงอย่างตรงไปตรงมา

“อาเข้าใจสิ่งที่ร็อบอธิบาย แต่คราวหน้าร็อบควรแจ้งอาก่อน หากน้องร้องไห้ละเมอ หน้าที่ในการปลอบน้องเป็นหน้าที่ของอา เอาเป็นว่าเรื่องในเช้าวันนี้อาถือว่าร็อบทำไปด้วยเจตนาดี แต่ไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว น้องเป็นผู้หญิง ถึงจะยังเป็นเด็กอยู่ ร็อบต้องปฏิบัติและให้เกียรติสุภาพสตรีตัวน้อยของบ้านอาด้วย” อาวุธเตือนและสอนให้หลานชายวัยรุ่นคิดอะไรให้ละเอียดรอบคอบมากนี้ก่อนที่จะทำอะไรลงไป

“ครับ ผมจะเป็นสุภาพบุรุษกับน้องตลอดไปครับคุณอา แต่ผมไม่เข้าใจว่าน้องละเมออะไร และร้องไห้ด้วยนะครับ คุณอาพาน้องไปหาหมอกันดีไหมครับ”

“พ่อวุธขา น้องไม่เข้าใจที่พี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าพูดเลยสักคำเดียว พ่อวุธขา...น้องอยากฟังพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าเข้าใจนะคะ” อิสรียารู้สึกว่าตาสีฟ้าของสัตว์ประหลาดดูอ่อนโยนและอบอุ่น ที่สำคัญเขาดูเป็นห่วงเธออย่างน่าประหลาดใจ

“ร็อบกลับห้องของนลไปก่อน เดี๋ยวอาดูแลน้องเอง น้องเป็นลูกสาวคนเดียวของอา ไม่มีอะไรให้ร็อบต้องเป็นห่วง” อาวุธหันไปบอกเด็กหนุ่มให้กลับออกไป ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสนใจกับการตอบคำถามของลูกสาวในวัยเจรจา

“น้องอยากฟังพี่ร็อบเข้าใจ หนูต้องเรียนภาษาอังกฤษและท่องศัพท์ทุกวัน เดือนหน้าพ่อจะย้ายหนูเข้าโรงเรียนที่มีแต่คนแบบพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้า น้องจะได้เข้าใจภาษาที่พี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าพูดนะครับ”

“น้องอยากฟังพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าเข้าใจค่ะ แต่เมื่อคืนน้องฝันว่าแม่อรมาหา แม่อรนอนกอดน้องเอาไว้ทั้งคืนเลย น้องคิดถึงแม่ค่ะพ่อ” เด็กน้อยกอดอาวุธเอาไว้แน่น อาวุธได้แต่ลูบศีรษะของลูกสาว

“พ่อวุธคิดถึงแม่อรเหมือนกัน คืนนี้น้องไปนอนห้องพ่อดีกว่านะลูก” อาวุธเริ่มเป็นห่วงว่าลูกสาวจะนอนละเมอจริงอย่างที่โรเบิร์ตบอก เขาเริ่มเชื่อว่าเด็กหนุ่มไม่ได้โกหกเขาแม้แต่น้อย

