เจ้าหญิงในดวงใจ (3)

อิสรียาคอยแต่หลบอยู่ข้างหลังของอนลตลอดเวลาที่ครอบครัวเมดิสันมาพักอยู่ที่บ้านเกียรติกรไกร จนกระทั่งถึงวันที่ครอบครัวเมดิสันต้องเดินทางกลับประเทศอังกฤษ หลังจากที่โลแกนกับอาวุธคุยแผนงานธุรกิจร่วมกันเสร็จเรียบร้อย

อิสรียาชอบเล่นหม้อข้าวหม้อแกง เธอชอบแอบชวนอนลไปเล่นกับเธอที่เรือนกระจกที่ปลูกดอกไม้ที่แม่อรทัยชอบเอาไว้ แต่วันนี้มีโรเบิร์ตติดตามอนลมาเป็นแขกประจำร้านเจ้าหญิงของอิสรียา อนลไม่เข้าใจโรเบิร์ตเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากจะมาเล่นกับน้องสาวของเขาทั้งที่น่าจะอยู่เล่นเกมคอมพิวเตอร์กับเจมส์ผู้เป็นพี่ชายในห้องนอนเสียมากกว่า

“ร็อบเดินให้ห่างจากน้องสาวของเราด้วย น้องยิ่งกลัวนายอยู่” อนลเตือนเพื่อนสนิทที่ทำท่าอยากมาเดินเข้าไปใกล้กับอิสรียาที่เดินนำหน้าไปพร้อมกับอุปกรณ์ของเล่นขายของที่รักและถนอมดั่งดวงใจ

“เรารู้ว่าน้องกลัวเรา นายไม่ต้องตอกย้ำก็ได้ แต่นายให้น้องถือของเล่นถุงใหญ่เองคนเดียวแบบนี้ได้ไง ให้เราช่วยน้องนายถือดีไหม”

“นายอย่าไม่ยุ่งเลย น้องเขารักของเล่นของเขา ให้ถือเองนะดีแล้ว ลองไปแตะต้องแล้วเกิดพังขึ้นมา พาลร้องไห้สามบ้านแปดบ้านกันพอดี” อนลรีบเตือนโรเบิร์ตด้วยความหวังดี

“น่าเสียดายที่วันพรุ่งนี้เราต้องกลับบ้านแล้ว ถ้าบ้านของนายอยู่ติดกับบ้านของเรา ป่านนี้เราคงได้มาเล่นเป็นเพื่อนน้องของนายได้ทุกวันแล้ว น้องของนายจะได้ไม่เหงาด้วย” โรเบิร์ตรู้สึกเสียดายที่เวลาเดินเร็วเกินไป เขายังอยากเห็นหน้าหวานตากลมโตของเจ้าหญิงตัวน้อยอีกสักหน่อย อยากจะเข้าใจภาษาไทยที่ปากน้อยช่างเจรจาอ้อนทั้งอาวุธและอนลให้ยิ้มและหัวเราะด้วย

“น้องเราไม่เหงาหรอก นายไม่ต้องห่วง เมื่อวานก่อน น้องบอกว่าเจอเพื่อนใหม่ บ้านอยู่ติดกันนี่เอง อีกหน่อยคงชวนมาเล่นที่บ้านด้วยละมั้ง แต่ขอบใจที่นายมีใจเป็นห่วงน้องสาวของเรา”

“น้องสาวของนายก็เหมือนน้องสาวของเราเหมือนกัน” โรเบิร์ตอยากจะพูดต่ออีกประโยคหนึ่งแต่กลัวว่าจะโดนเพื่อนรักกันท่าเขาไม่ให้เข้าใกล้อิสรียาขึ้นมา เขาได้แต่คิดอยู่ในใจเท่านั้นเอง

‘น้องของนายเป็นเจ้าหญิงในดวงใจของเราต่างหาก รอให้เราโตก่อนเถอะ เด็กอะไรยิ้มที ใจเราละลายไปหมดแบบนี้ นายนลไม่ต้องห่วงเลย เราจะดูแลน้องนายดีอย่างกับเจ้าหญิงเลย’ โรเบิร์ตไม่มีวันให้อนลได้รู้ความจริงที่เด่นชัดในใจของเขาอย่างเด็ดขาด เขาจะเฝ้ารอวันที่เจ้าหญิงน้อยของบ้านเกียรติกรไกรเติบโตเป็นเจ้าหญิงของเขาในอนาคต ตอนนี้เขาคงได้แต่เก็บเกี่ยวความสุขที่ใกล้จบลงเอาไว้เป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจไปก่อน

“พี่นลขา...น้องจะทำขนมเค้กดอกไม้ พี่นลเก็บดอกไม้ให้น้องนะคะ” เสียงหวานส่งยิ้มหวานจับใจไปอ้อนพี่ชายของเธอที่เพิ่งปูผ้าใบนั่งเล่นเปิดร้านให้เธอเสร็จ

“ครับน้องสาว ให้พี่ร็อบไปช่วยเก็บดอกไม้ด้วยได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ” อิสรียามองดูพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าที่ส่งยิ้มนำมา เธอเริ่มคุ้นเคยกับพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้ามากขึ้น เธอไม่ได้กลัวเขาแบบครั้งแรกที่เจอกันกับวีรกรรมโดนกอดเป็นหมอนข้าง รอยยิ้มของพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าดูอ่อนโยนและอบอุ่นขึ้นทุกวัน วันนี้เด็กน้อยได้ยินมาว่าคืนนี้พี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าจะต้องกลับบ้านแล้ว เด็กน้อยแอบเสียดายที่พี่ชายที่คอยเอาใจเธอจะหายไปอีกหนึ่งคนและไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไร

ยามเมื่อวัตถุดิบเป็นดอกไม้สีสันสวยงามมาครบ เด็กน้อยปั้นดินน้ำมันหลากสีสันเป็นตัวแทนเนื้อขนมเค้กและตกแต่งด้วยดอกไม้เสียสวยงาม ขนมเค้กก้อนแรกตามธรรมเนียมแล้ว อิสรียาจะต้องให้กับอนลแบบทุกครั้ง แต่วันนี้เด็กน้อยกับทำอะไรที่แตกต่างไปจากทุกวันที่ทำให้อนลดีใจที่น้องสาวเลิกกลัวคนต่างชาติเสียที

“วันนี้ให้แขกก่อนนะคะพี่นล” โรเบิร์ตยิ้มกว้างกับขนมเค้กดินน้ำมันปั้นที่สวยงามกว่าที่เขาคิด เจ้าหญิงตัวน้อยของเขาดูมีความสามารถด้านศิลปะไม่ใช่น้อย

“ก้อนใหญ่สุดให้พี่นลของน้อง” อนลยิ้มกว้างอารมณ์ดีที่ยังไงน้องสาวให้ความสำคัญเขามาเป็นอันดับหนึ่งเช่นเคย แต่อาการขยับตัวไปมาของโรเบิร์ต เด็กฝรั่งตัวโตทำเอาทุกอย่างพังไม่เป็นท่าขึ้นมา

เมื่อผึ้งตัวหนึ่งบินเข้ามาใกล้ โรเบิร์ตรู้ตัวดีว่าเขาเป็นพวกแพ้ผึ้ง เขายังไม่อยากสร้างปัญหาในการเดินทางกลับบ้านคืนนี้ให้กับครอบครัว อาการกลัวผึ้งกำเริบขึ้น จนเขาเผลอลุกขึ้นทำให้อุปกรณ์ของเล่นทั้งชุดของอิสรียาพังไม่เป็นชิ้นดีเลย เจ้าหญิงตัวน้อยที่เริ่มเปิดใจผูกมิตรโรเบิร์ตเปลี่ยนจากรอยยิ้มหวานเป็นเสียงร้องไห้ดังลั่นในทันทีที่เธอเห็นชุดอุปกรณ์ของเล่นทำครัวของรักที่แม่อรทัยซื้อให้ชุดใหญ่พังลงต่อหน้าต่อตา

“พี่นลขา...ของเล่นที่แม่อรซื้อให้พังหมดแล้ว มันมีชิ้นเดียวบนโลก ฮือ...ฮือ...น้องเกลียดพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้า” เสียงร้องไห้ปานใจจะขาดของอิสรียาทำเอาอนลไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี ในเมื่อโรเบิร์ตเองไม่ได้ตั้งใจทำอุปกรณ์แสนรักของอิสรียาพังเลย

“พี่ร็อบขอโทษ พี่ร็อบไม่ได้ตั้งใจทำให้ของเล่นของน้องพังเลย พี่เสียใจที่ไม่ระวังตัวเอง น้องจะให้อภัยพี่ร็อบได้ไหม” โรเบิร์ตได้แต่คุกเข่าลงตรงหน้าของเจ้าหญิงตัวน้อยและเอ่ยคำขอโทษออกมาจากใจด้วยแววตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่คำขอโทษของโรเบิร์ตคงส่งไปไม่ถึงเจ้าหญิงในดวงใจของเขา อิสรียาไม่เข้าใจว่าโรเบิร์ตกำลังพูดอะไรกับเธอเลย อนลได้แต่กระซิบกระซาบแปลให้น้องสาวตัวน้อยที่ร้องไห้ในอ้อมกอดฟังเท่านั้น

“พี่ร็อบเขาบอกว่าขอโทษที่ทำของเล่นของน้องพัง เขาเสียใจมากนะ น้องครับ...ของทุกอย่างบนโลกมีพังมีเสียหายได้ พี่นลเข้าใจว่าน้องเสียใจที่ของเล่นที่แม่อรซื้อให้พัง แต่ว่าน้องต้องดูว่าของเล่นพังเพราะอะไร หากว่าเจตนาของคนทำพัง เขาตั้งใจทำ พี่นลจะไม่ห้ามให้น้องโกรธเกลียดพี่ร็อบเลย แต่หากเป็นเพราะความไม่ตั้งใจ พี่เห็นสมควรว่าควรให้อภัยคนที่ไม่ได้ตั้งใจทำผิดนะครับ” อนลถือโอกาสสอนน้องสาวไปในตัว

“แต่ว่าเป็นของที่แม่อรให้ไว้ แม่อรของน้องอยู่ในที่ไกลแสนไกลแล้ว มันเป็นของเล่นที่ทำให้น้องรู้สึกว่าแม่อรยังอยู่ตรงนี้กับน้อง” อิสรียากอดเอวอนลและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เด็กน้อยรู้ดีว่าเธอจะไม่มีวันได้กอดแม่อรทัยอีกแล้ว แม้แต่ของเล่นต่างหน้ายังพังลงแล้วเช่นกัน

“แม่อรอยู่ในหัวใจของน้องกับพี่นลเสมอ ไม่ว่าของชิ้นไหนที่แม่อรให้ไว้ มันจะพังไป น้องรักของพี่นล แม่อรยังอยู่กับน้องและพี่นลตลอดเวลา” อิสรียาได้แต่ร้องไห้พยักหน้ารับคำตามที่อนลพูดปลอบน้องน้อยของเขา

“พี่นลขาช่วยบอกพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้านะคะ น้องไม่โกรธเขาก็ได้ น้องเชื่อตามที่พี่นลสอน พี่นลช่วยน้องซ่อมของเล่นเท่าที่ซ่อมได้นะคะ” อนลพยักหน้าและหันไปแปลให้โรเบิร์ตที่นั่งคุกเข่าขอโทษอิสรียานิ่ง เด็กหนุ่มเฝ้ารอคำให้อภัยจากเจ้าหญิงตัวน้อยอยู่ที่พื้นตรงหน้า

“น้องเขาไม่โกรธนายแล้ว เขาเข้าใจแล้วว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัย นายลุกขึ้นดีกว่า เดี๋ยวไปช่วยเราซ่อมของเล่นให้น้องที่บ้านกัน ก่อนนายเดินทางกลับเย็นนี้นะ” อนลหันไปชวนโรเบิร์ตเก็บข้าวของที่พังลงใส่ถุงและเอากลับไปนั่งซ่อมแซมกันที่บ้านเกียรติกรไกร

เย็นวันนั้นก่อนที่โรเบิร์ตจะเดินทางกลับอังกฤษ เด็กหนุ่มวัยรุ่นแอบหยิบตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่เขาชอบพกเดินทางไปไหนมาไหนด้วยกัน เขาเอามันไปวางเอาไว้ในห้องนอนของอิสรียาและเขียนโน้ตทิ้งเอาไว้

“ตุ๊กตาเท็ดดี้เป็นของรักของพี่ร็อบ พี่ร็อบให้น้องเอาไว้ชดเชยความผิด ฝากน้องช่วยดูแลเจ้าเท็ดดี้แทนพี่ร็อบด้วยนะครับ แล้ววันหนึ่งพี่ร็อบจะกลับมาหาน้องอีกอย่างแน่นอน”

พี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้ากลับบ้านเกิดเมืองนอนไปแบบไม่เคยกลับมาให้อิสรียาได้เห็นหน้าอีกเลย แต่เจ้าตุ๊กตาเท็ดดี้ของพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าทำให้อิสรียานอนหลับสนิท เด็กน้อยเลิกร้องไห้ละเมอหาแม่อรทัยอีกเลย

อิสรียาพกเจ้าเท็ดดี้ของพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา และสงสัยว่าพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าจะจำเธอได้ไหมในวันที่ได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง หรือจะว่าไปแล้วอิสรียาเองต่างหากที่อาจจะจำพี่สัตว์ประหลาดตาสีฟ้าไม่ได้แล้วเสียมากกว่า ในความทรงจำของเจ้าหญิงน้อยวันนี้เติบโตเป็นเจ้าหญิงแสนสวยไปแล้วนั้นมีเพียงแววตาอบอุ่นสีฟ้าเท่านั้นที่เธอจำได้ฝังใจ

