บทที่ 5 ภูบดี โดเรนสัน

สองวันก่อน ในห้องนอนที่มืดสนิท เครื่องปรับอากาศทำงานเต็มกำลังส่งผลให้ภายในห้องเย็นเฉียบชวนให้หลับสบาย แต่ชายหนุ่มเลือดผสมผู้กำลังนอนหลับใหลกลับ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขาไม่สามารถจะข่มตาให้หลับต่อไปได้อีกแล้ว เพราะเสียงพูดคุยกำลังดังแว่วมากระทบในโสตประสาท

แม้เสียงนั้นจะรบกวนการนอนของเขาเพียงใด แต่ทำไมกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเลยสักนิด เสียงหัวเราะคิกคัก พร้อมน้ำเสียงแว่วหวานที่กำลังดังอยู่ใกล้ ๆ ยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากเห็นหน้าเจ้าของน้ำเสียงนั้นเสียมากกว่า

ร่างสูงโปร่งที่นอนอยู่บนเตียงกว้างค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมขยับลุกนั่ง ผมเผ้าที่มักจะแต่งทรงไว้อย่างดีเสมอ เวลานี้กลับดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสีสนิมเพ่งมองไปยังบานประตูห้องนอน มือหนาปิดปากหาว แต่แทนที่เขาจะทิ้งกายลงนอนต่อ ชายหนุ่มลูกเสี้ยวที่สูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกลับตัดสินใจขยับขายาว ๆ ก้าวลงจากเตียงกว้างอย่างระมัดระวังท่ามกลางความมืด เสียงที่ดังมาจากด้านนอก ทำให้เขาตัดสินใจลุกขึ้นเดินเพื่อจะออกไปหาที่มาของเสียง บางทีอาจจะเป็นแม่ของเขาที่พาแม่บ้านมาดูแลเรื่องอาหารการกินให้อย่างที่เคยทำ

ห้องชุดสุดหรูใจกลางเมืองของคุณหมอหนุ่มลูกเสี้ยวอย่าง ‘ภูบดี โดเรนสัน’ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เขาทำงานอยู่ ห้องครัวของคอนโดแม้จะกว้างขวาง แต่เขาแทบไม่เคยได้ใช้มันเลยด้วยซ้ำ ยกเว้นเสียแต่ว่าผู้เป็นแม่จะมาทำอาหารให้เขาเก็บไว้กินในแต่ละสัปดาห์ เพราะท่านไม่อยากให้เขากินอาหารกล่องแช่แข็ง ซึ่งท่านเอาแต่บ่นว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ

มือแกร่งกำลูกบิดประตูห้องนอน ก่อนจะบิดแล้วผลักประตูออกไปเล็กน้อย พลันกลิ่นหอมของอาหารไทยก็โชยมาเตะจมูก นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ริมฝีปากหยักของคนที่หลงใหลในรสชาติอาหารไทยเผยยกยิ้มขึ้นในทันที กลิ่นหอมแบบนี้ทำให้น้ำย่อยในกระเพาะอาหารของเขาเริ่มแผลงฤทธิ์ มือหนาตัดสินใจผลักประตูออกกว้างขึ้น

“แม่ครับ”

เอ่ยเรียกมารดาพร้อมทอดสายตามองหา แต่สิ่งที่เห็นทำให้เขาถึงกับชะงักงันไปครู่ใหญ่ ภูบดีขยี้ตาแรง ๆ ไปหลายรอบ เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศภายนอกห้องนอนเขาเปลี่ยนไป ที่นี่มันไม่ใช่ห้องพักของเขาด้วยซ้ำ

‘นี่มันเรือนไทยชัด ๆ’

แม้ไม่ได้ฝันถึงสถานที่แห่งนี้มานานหลายปี แต่เขาจำได้ดี กี่ครั้งแล้วที่เขาฝันเห็นเรือนไทยแห่งนี้ ฝันมันซ้ำ ๆ ดวงตาคู่คมเพ่งมองไปทั่วบริเวณ เขาเห็นเพียงบรรยากาศร่มรื่น ขายาวค่อย ๆ ก้าวเดินไปสำรวจ กระทั่งสะดุดตาเข้ากับแผ่นหลังของหญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองคนหนึ่ง เธอกำลังนั่งทำอะไรสักอย่าง ท่าทางดูตั้งอกตั้งใจ เท้ายาวขยับเดินไปใกล้ และสิ่งที่เห็นยิ่งทำให้เขาแปลกใจ หญิงสาวสวมใส่ชุดไทย สไบสีชมพูอมม่วงทอลายสวยแปลกตา แถมสไบนั้นยังเปล่งประกายราวกับว่าทอมาจากดิ้นทองคำ ยิ่งแสงอาทิตย์สะท้อนมาก็ยิ่งเป็นประกายระยิบระยับ ขับกับผิวกายขาวราวหยวกกล้วยของคนตรงหน้า เส้นผมดกหนาสีดำขลับแลดูสุขภาพดี ถูกปล่อยยาวสยายไปกลางแผ่นหลัง ยิ่งเดินไปใกล้ก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ราวกับเป็นดอกไม้อะไรสักอย่างอาจจะเป็นดอกแก้วเจ้าจอมที่เรือนคุณยาย เมื่อเขาเข้าไปใกล้อีกจึงได้เห็นว่าเธอผู้นั้นกำลังก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับการจัดสำรับอาหาร

นิ้วเรียวดั่งลำเทียนกำลังหยิบจับอะไรให้วุ่นไปหมด กระทั่งมีหญิงมากวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาใบหน้านั้นดูคุ้นตาราวกับว่าเขาเคยเห็นนางที่ไหนสักแห่ง

“เป็นเยี่ยงไรเล่าแม่ช่อฟ้า ลูกจัดสำรับคาวหวานเสร็จแล้วรึ”

ผู้มากวัยกว่าเอ่ยถามก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ทำให้แม่หญิง หันกลับมาส่งยิ้มหวานให้จารใจ บริเวณกรอบหน้าแม้จะมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาให้ได้เห็น แต่ไม่สามารถบดบังความงามหมดจดนั้นได้เลย ผิวหน้าขาวผ่องเป็นยองใย จมูกเล็กเชิดรั้นรับกับใบหน้าหวาน คิ้วเรียงเส้นสวยราวกับใครมาวาดไว้ ดวงตากลมโตสุกสกาว พวงแก้มขาวใสมีสีเลือดฝาด และปากกระจับสีชาดที่กำลังเอื้อนเอ่ยเจรจา ทำให้คุณหมอหนุ่มถึงกับมองตาค้าง

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้าค่ะคุณแม่ รับรองได้ว่าลูกจักมิทำให้คุณแม่เสียหน้าเป็นแน่ เพลานี้ลูกจัดขนมสี่ถ้วย ทั้งไข่กบ นกปล่อย นางลอย อ้ายตือ พร้อมแล้วเจ้าค่ะ”

ปากเล็กจิ้มลิ้มยามเอื้อนเอ่ยพร้อมเสียงหวานไพเราะเสนาะหู ได้แต่ทำให้คนมองตะลึงงันราวกับต้องมนต์สะกด ไม่เลย ไม่เคยเลยที่หัวใจของเขาจะกระตุกไหวยวบกับใครได้เช่นนี้ เวลามองเธอแล้วช่างให้ความรู้สึกเย็นตา สบายใจอย่างเหลือเชื่อ ใจในอกคุณหมอหนุ่มเวลานี้เต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาตั้งอยู่ข้างนอก เขาจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น กระทั่งภาพค่อย ๆ เลือนลางจางหายไป เมื่อภูบดีค่อย ๆ รู้สึกตัว และลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่มืดสนิทเช่นทุกวัน ห้องนอนของเขาไม่ใช่เรือนไทยที่เขาฝันถึงอะไรนั่น

ริมฝีปากหยักยกยิ้ม นานแค่ไหนแล้วที่เขาทุ่มเททำงานจนเหน็ดเหนื่อย แล้วหลับเป็นตายโดยไม่รู้ว่าความฝันเป็นเช่นไร แต่วันนี้เขากลับฝัน ฝันถึงแม่หญิงคนเดิมคนนั้น คนที่เขาเคยฝันเห็นมาหลายครั้งหลายครา แม้เขาไม่ได้ฝันเห็นเธอมานานหลายปี แต่เขายังไม่เคยลืมว่าเธอคือนางในฝันของเขา ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“หึ ไม่ได้ฝันถึงนานแล้วนะ แม่หญิงสบายดีรึ?”

ชายหนุ่มรำพึงรำพัน ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือเปิดม่านหน้าต่างเพื่อให้แสงสว่างเข้ามา นับจากวันนี้ไปเขามีวันหยุดยาวสามวันติดกันในรอบหลายปี วันแรกเขาอยากให้เวลากับผู้เป็นแม่ก่อน เขารับปากมารดาเอาไว้ว่าจะไปกินโต๊ะแชร์เป็นเพื่อนท่าน ดังนั้น ลูกชายแสนดีอย่างเขา จึงต้องรีบตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะขับรถไปรับแม่ในช่วงบ่าย

ณ ห้องอาหารหรูใจกลางกรุง ฯ

นภายิ้มร่าด้วยความภูมิอกภูมิใจในขณะที่เดินควงแขนคุณหมอหนุ่มเข้ามาในห้องอาหาร

“ขอบใจภูมากนะลูกที่อุตส่าห์มาเป็นเพื่อนแม่”

คนเป็นแม่เอ่ยกับลูกชายคนเล็ก ภูบดีอุตส่าห์เดินทางมาเป็นเพื่อนร่วมกินโต๊ะแชร์ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งมีโอกาสได้พักในรอบปี แต่ลูกก็ยังเจียดเวลามาให้นาง ลูกชายคนเล็กช่างน่ารักเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรครับแม่ ผมอยากมีเวลาให้แม่บ้าง เราไม่ได้ออกไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้วนะครับ”

ผู้เป็นลูกเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ เขามีแม่คนเดียว ไม่ให้เอาใจแม่ แล้วจะให้เอาใจใคร

แววตาที่ลูกชายมองมาทำให้คนเป็นแม่อดนึกเอ็นดูไม่ได้ ลูกชายช่างออดอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด แม้จะอายุอานามปาเข้าไปเกือบสามสิบปีเต็มในปีนี้แล้ว แต่ในสายตาผู้เป็นแม่ ลูกยังเป็นเด็กน้อยอยู่ดี

“ลูกชายแม่น่ารักที่สุด จะน่ารักกว่านี้ถ้าภูมีหลานตัวน้อย ให้แม่อุ้มเล่นสักคนสองคน เอาอย่างพี่ภีมสักคนได้ไหมลูก”

นภาเอ่ยขอ นางแอบกลุ้มใจอยู่บ้าง เพราะภูบดีในวัยย่างสามสิบยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเขาสักคน

“แม่ครับ ให้พี่แพรก่อนไม่ได้เหรอครับ พี่แพรเป็นผู้หญิง แถมตอนนี้ก็สามสิบสองแล้วด้วย”

มารดาเอ่ยปากขอราวกับการมีลูกมีเมียมันเป็นเรื่องง่าย เล่นเอาภูบดีได้แต่ยิ้มแหย ถ้าทำได้ง่ายขนาดนั้น เขาคงทำไปนานแล้ว แม้จะมีผู้หญิงเข้าหามากหน้าหลายตา แต่เขายังไม่เคยคบใครจริงจังสักคนเพียงเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ อาจจะเพราะเขามุ่งมั่นกับการเรียนแพทย์เฉพาะทาง อีกทั้งเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจดูแลคู่หมั้นให้กับพี่ชายคนโตไปไม่นาน ตารางเวลางานก็แน่นจนไม่มีเวลาเหลือไปให้ผู้หญิงคนไหน ทุกวันนี้แค่มีเวลานอนให้ได้วันละแปดชั่วโมงอย่างคนอื่นเขาก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีแล้ว

“โอ๊ย ยายแพรเนี่ยนะ พี่เขาบ้างานยิ่งกว่าภูเสียอีก แม่ว่ายายแพรต้องขึ้นคานแหง ๆ หนุ่มที่ไหนมาจีบก็ไม่เอา หาเรื่องติเขาไปเรื่อย ไม่งั้นแม่จะมาฝากความหวังไว้ที่ภูเหรอลูก”

บอกพร้อมส่งสายตาเว้าวอน

“ก็ได้ครับ เอาไว้เจอคนถูกใจเมื่อไร ผมจะพามาให้แม่ดูตัวเลยดีไหมครับ”

“ดีจ้ะ งั้นเรารีบไปกันเถอะ แม่อยากอวดลูกชายสุดหล่อของแม่จะแย่แล้ว”