ตอนที่ 5. การว่าจ้างจากจูจิง

ผีนักเรียนหญิงคนนั้นหันมาทำตาลุกวาวแล้วเริ่มบทสนทนาอันกระตือรือร้นทันที ต่อจากนั้นอีกเกือบชั่วโมงหลานซืออินก็รู้สึกเหมือนหูดับไปแล้ว ผีตนนี้ขุดเรื่องมากมายมาชวนเธอคุยตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบราวกับอัดอั้นใจอย่างมากที่ไม่ได้พูดกับใครมานาน แม้คู่สนทนาจะดูเอ๋อ ๆ ตอบบ้างไม่ตอบบ้างเธอก็ยังดูสนุกกับการพูดคุยกันอยู่ดี

กระทั่งเสียงสัญญาณโรงเรียนใกล้เลิกดังขึ้น ผีขี้เหงาตนนี้ก็ยอมหยุดเสียงเจื้อยแจ้วลง ทำท่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาทั้งที่ไม่มีลมหายใจแล้ว

‘ขอบคุณเธอมากนะที่ทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง !’

หลานซืออินส่งยิ้มให้พลางเริ่มลงมือหยิบของในกระเป๋ามาตั้งกระถางธูปกล่าวบทสวดทำพิธีส่งวิญญาณ ร่างโปร่งแสงของเด็กสาวก็กลายเป็นละอองสีขาวจาง ๆ จุดสีทองเล็กจิ๋วลอยเข้าสู่ร่างผู้ทำพิธี หลานซืออินรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณในร่างกายที่เพิ่มขึ้นอย่างรวเร็ว

ชีวิตก่อนเพราะไม่มีดวงตาฟ้าดินเลยมองไม่เห็นพลังบุญกุศลพวกนี้ อาศัยได้เพียงการฝึกบำเพ็ญกับรอจะฟลุ๊คเอาว่าเผลอไปช่วยวิญญาณที่มีบุญดวงไหนไว้ แต่ครั้งนี้เธอสามารถมองเห็นได้แล้วว่าผีตนไหนเป็นวิญญาณที่มีพลังบุญกุศลแฝง

“คือว่า...”

เสียงเรียกแผ่วเบาเจือสั่นเครือดังมาจากด้านหลัง เรียกให้หลานซืออินหันไปมอง ตรงนั้นมีเพื่อนนักเรียนหน้าตาสวยดูเป็นคุณหนูชาติตระกูลดีคนหนึ่งยืนอยู่

“เธอคือหลานซืออินใช่มั้ย”

“ใช่”

“คือว่า... เธอ... มองเห็นพวกนั้นได้จริงรึเปล่า”

“?”

เห็นอีกฝ่ายทำหน้างง ‘จูจิง’ ที่แอบมองคนจุดธูปและนั่งคุยคนเดียวมาสักพักแล้วจึงอธิบายเพิ่ม

“ก็... พวกวิญญาณหรือสิ่งไม่ดีพวกนั้นไง เธอเห็นมันจริงใช่มั้ย เธอไล่มันได้รึเปล่า”

หลานซืออินได้กลิ่นเงินลอยมาจาง ๆ พลันยกยิ้ม ดูท่าว่าเธอจะไม่ต้องไปหาลูกค้าเองที่ไหนแล้วสินะ

“อืม ทำได้”

“แล้วเธอ... เก่งรึเปล่า”

หลานซืออินกวาดสายตามองใบหน้าว่าที่ลูกค้าอย่างละเอียด ดวงตาหงส์คู่นั้นเชิดขึ้นตรงปลาย เช่นเดียวกับจมูกน้อย ๆ หน้าผากอิ่มเอิบ ริมฝีปากเข้ารูป ตามโหงวเฮ้งนี้แล้ว...

“เธอเกิดในตระกูลร่ำรวย เป็นลูกสาวคนเดียว บิดามารดารักใคร่ ครอบครัวกลมเกลียว ทรัพย์สมบัติมากมาย เดิมทีควรจะเกิดมาไม่มีอุปสรรคในชีวิต และทำทุกอย่างราบรื่น แต่ตอนนี้จุดบิดามารดากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยไอมรณะอย่างผิดปกติ... คงเกิดเรื่องกับแม่เธออยู่สินะ ไม่สิ หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ทั้งครอบครัวเธอคงกำลังเกิดเรื่องโชคร้ายติด ๆ กันอยู่ด้วย”

พอได้ยินเรื่องราวที่หลานซืออินพูดออกมา จูจิงก็ไม่อาจรักษามาดคุณหนูได้อีกแล้ว เธอวิ่งเข้ามาจับแขนเพื่อนนักเรียนแสนหลอนคนนี้ ฉายสีหน้าแววตาขอร้องเกาะความหวังแนบแน่น

“ช่วยฉันด้วย ช่วยแม่ฉันด้วย ถ้าเธอทำสำเร็จฉันจะให้ค่าจ้างเยอะ ๆ เลย แสนหนึ่งไปเลย หรือเธออยากได้มากกว่านี้บอกได้เลยนะ ตระกูลจูมีให้แน่นอน !”

จำนวนค่าจ้างที่ได้ยินทำให้หัวใจหมอผีสาวเต้นตึกตัก ฉีกยิ้มสุภาพพร้อมทำการค้าทันที

“งานนี้ ฉันรับ”

หลังจากนั้นสองสาวก็พูดคุยเรื่องรายละเอียดกัน จูจิงเป็นคุณหนูตระกูลจูผู้ร่ำรวย เกิดมาบนกองเงินกองทอง เรียนดีหน้าตาเด่น เป็นคนดังของโรงเรียน ปกติแล้วจูจิงแทบไม่เคยเห็นเด็กกำพร้าบ้านจนอย่างหลานซืออินอยู่ในสายตาเลย แต่เพราะเธอได้ยินมาว่าเพื่อนนักเรียนประหลาดคนนี้เห็นผีและคลุกคลีกับสิ่งลี้ลับจึงได้หอบความหวังมาลองถามดู

‘เวินซิน’ แม่ของเธอหมดสติไม่ทราบสาเหตุมาหนึ่งปีแล้ว เดิมทีทางตระกูลจูก็ทุ่มเททรัพย์สินเงินทองจ้างหมอที่เก่งที่สุดจากทั่วทุกมุมโลกมารักษา แต่ก็ไม่มีใครหาสาเหตุพบ ต่อมาจึงเปลี่ยนสายไปจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านสิ่งลี้ลับ หมอผีเอยปรมาจารย์ที่พอมีชื่อเอยต่างก็ถูกจ้างมาหมด แต่เพราะคนจากโลกมหัศจรรย์เหล่านั้นมีเพียงเงินอย่างเดียวหรือจะหาตัวผู้ที่มีฝีมือจริง ๆ มาได้ อีกทั้งตระกูลจูไม่มีความรู้ด้านนี้มาก่อน ผ่านมาหนึ่งปีร่างกายเวินซินก็ยิ่งย่ำแย่ลงจนแทบจะยื้อชีวิตไว้ไม่ได้แล้ว คนในตระกูลจูไม่ว่าจะสายหลักอย่างครอบครัวเธอหรือสายรองต่างก็มีโชคร้ายเกิดขึ้นติด ๆ กันอย่างน่าแปลก

“เธอช่วยพวกเราได้จริง ๆ ใช่มั้ย”

หลังเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังหมดแล้ว จูจิงก็มองหญิงสาวอายุเท่ากันด้วยสายตาอ้อนวอนขอร้องและคาดหวัง

“อืม ช่วยได้ ไปตอนนี้เลยก็ได้”

พวกยันต์และของทำพิธีถูกพกติดกระเป๋าอยู่ตลอด เพราะถูกคนไล่ล่ามาตลอดในชีวิตที่แล้ว หลานซืออินจึงติดนิสัยปลอดภัยไว้ก่อนมาอยู่เสมอ

“งั้นเธอกลับบ้านพร้อมฉันเลย !”

จูจิงจับมือความหวังของเธอแล้วรีบวิ่งไปยังรถที่จอดรอคุณหนูตระกูลจูทันทีทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน หลานซืออินมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างครุ่นคิดเล็กน้อย เหมือนว่าในชีวิตที่แล้วหลังถูกไล่ออกจากโรงเรียนไม่นานจะมีข่าวว่าตระกูลจูเศรษฐีของเมือง S เกิดเรื่องร้ายแรงบางอย่าง สงสัยว่าน่าจะเป็นเรื่องคราวนี้แน่นอน

ยังไงซะนี่ก็เป็นงานแรกของเธอหลังได้รับชีวิตใหม่ เธอจึงมุ่งมั่นว่าจะทำให้เต็มที่แน่นอน แค่นึกถึงจำนวนค่าจ้างที่เพียงพอจะจ่ายค่าเทอมของเธอแล้วก็ยิ่งฮึกเหิมมุ่งมั่นตั้งใจ และได้รู้ซึ้งถึงสัจธรรมชีวิต ว่าคนเรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยเงิน ถึงเวลาต้องบอกลาชีวิตแร้นแค้นแสนยากลำบากที่ต้องทำงานเป็นหมอดูต้มตุ๋น (แค่ก แค่ความสามารถน้อยต่างหาก) อยู่เป็นสิบปีเพราะเรียนไม่จบแล้ว