ตอนที่ 16. ต้นเหตุของความแค้น

“ช่วยด้วย... ช่วยลูกชายพวกเราด้วยค่ะ !”

“ขอร้องล่ะ จะให้ทำอะไรก็ยอม ช่วยลูกชายฉันด้วย !”

สองสามีภรรยาเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ คุกเข่าอยู่หน้าประตู ร้องห่มร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล

“เมื่อกี้ใครกันนะที่ยังพูดว่าปรมาจารย์หลานเป็นหมอผีปลอม” จูจิงยืนดูเล็บตัวเองพูดขึ้นมาลอย ๆ

“ผมตาบอดไปเองครับ ! ขอโทษท่านปรมาจารย์ โปรดช่วยลูกชายพวกเราด้วย !”

ถิงซวงไม่พูดเปล่ายังยกมือตบหน้าตัวเองไปอีกสองฉาดเป็นการลงโทษ ทิ้งมาดนายแพทย์ไปหมด ความรู้หรือตรรกะในสมองล้วนปลิวหายหมดสิ้น ในใจเหลือเพียงความคิดที่ว่าต้องช่วยลูกชายตัวเองให้ได้แม้จะต้องทำอะไรหรือพึ่งพาสิ่งใดก็ตาม

คนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ต่างขนลุกขนชันกันไปหมด ท่านปรมาจารย์คนนี้พูดว่าคนจะตายก็จะตายขึ้นมาเดี๋ยวนั้น น่ากลัวเกินไปแล้ว

“เปิดประตู” หลานซืออินพูดสั้น ๆ

“เชิญครับ ๆ”

คราวนี้ไม่มีใครขวางทางแล้ว เธอจึงเดินเข้าห้องไปอย่างสง่าผ่าเผย ซิ่วซิ่วพุ่งตัวเข้าไปก่อนเธอเสียอีก ร่างเล็ก ๆ นั่นมุดหายไปใต้เตียงหลังใหญ่ในห้อง

“อยู่ใต้เตียงเจ้านาย ไอแค้นเยอะมากจนใกล้จะกลายเป็นของผีสิงแล้ว”

เต่าน้อยทำเสียงรังเกียจไม่ปิดบัง

“เอากล่องใต้เตียงนั้นออกมา”

ถิงซวงเป็นคนมุดเข้าไปเอาของออกมาเอง ในใจรู้สึกมหัศจรรย์มากที่ปรมาจารย์รู้ว่ามีอะไรอยู่ตรงไหนทั้งที่ไม่เคยเข้าห้องนี้มาก่อน สิ่งที่ถูกลากออกมาจากใต้เตียงเป็นกล่องไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ถูกแกะสลักลวดลายไว้อย่างประณีต ไม่รู้เพราะคิดไปเองรึเปล่าทุกคนถึงได้รู้สึกว่ามันน่ากลัวแปลก ๆ

หลานซืออินท่องคาถาเอายันต์ออกมาแปะไปทั่วสี่ด้านของกล่องไม้ มันสั่นครืนขึ้นมาพักใหญ่ค่อยนิ่งสงบลง พอเปิดกล่องออกดูด้านในก็เป็นเครื่องประดับมีค่ามากมายอยู่เต็มกล่อง ทั้งเครื่องเงิน เครื่องทอง เครื่องเพชร ดูอย่างไรก็เป็นของผู้หญิงที่ไม่ควรมาปรากฏในห้องชายหนุ่มที่ยังโสดอย่างถิงรุ่ยสุด ๆ

ตอนนั้นสายจากโรงพยาบาลก็โทรเข้ามาอีกครั้งแจ้งข่าวว่าลูกชายพวกเขากลับมาหายใจและปลอดภัยแล้ว สองสามีภรรยาครอบครัวรองน้ำตาไหล โขกหัวขอบคุณปรมาจารย์สาวกันใหญ่จนต้องห้ามปรามไว้

“ยังไม่เสร็จค่ะ ลุกขึ้นมาก่อน”

“ของพวกนี้คืออะไรเหรอครับ” ถิงหวงถามขึ้นด้วยความสงสัย ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้ครอบครัวพวกเขาเกือบตายกันทั้งหมดแบบนี้

“พวกนี้คือของอาถรรพ์ของคนตาย ถูกหยิบมาโดยไม่ได้รับความยินยอมจากเจ้าของที่มีความแค้น มันจะเอาทุกอย่างของพวกคุณไป ทั้งโชคดี เงินทอง สุขภาพ จนไปถึงชีวิต...”

“แล้วพวกเราต้องทำยังไงครับ แก้ไขได้รึเปล่า”

“อืม แก้ได้... เพียงแค่คืนของแล้วขอขมาก็เรียบร้อยแล้ว แต่คนคืนต้องเป็นคนที่เอามาเท่านั้น”

พูดจบทุกคนก็กังวลขึ้นมาทันที

“แต่อารุ่ยของพวกเรายังไม่ได้สติอยู่โรงพยาบาลนะ เขาจะมาคืนของได้ยังไง”

“ไม่ต้องห่วง พวกคุณที่เป็นพ่อแม่ทำหน้าที่นี้แทนก็พอ เรื่อง อื่น ๆ ฉันจะจัดการให้เอง”

หลังจากนั้นหลานซืออินก็แจกยันต์ให้คนในครอบครัวถิงคนละใบ บอกให้ทุกคนเตรียมตัวไปขึ้นเขา

“ขึ้นเขา ?”

“ต้องรีบหน่อยนะคะ ถ้าไปไม่ทันคืนนี้ลูกชายของพวกคุณก็ช่วยไม่ได้แล้ว”

“ต้องไปขึ้นเขาไหนบอกมาได้เลยครับ !”

ดังนั้น ในเวลาต่อมาทุกคนจึงเดินทางกันมาที่เขาลูกหนึ่งที่อยู่ไกลจากเมืองมาหลายสิบกี่โล ตระกูลถิงเอาบอดี้การ์ดมาด้วยจำนวนมากเพื่อช่วยกันค้นเขาลูกนี้ ระหว่างนั้นหลานซืออินก็แอบกระซิบบอกให้จูจิงแจ้งตำรวจไว้ด้วย เรื่องนี้คงไม่ได้จบง่าย ๆ แบบที่จัดการกันเองได้เหมือนตระกูลจู

“ไม่ต้องแยกกันค่ะ ตามฉันมาก็พอ” หลานซืออินบอกเรียบ ๆ ก่อนเดินนำทุกคน

วันนี้เธอมัดผมมาเรียบร้อย เปิดเผยใบหน้างดงาม ผิวกระจ่างใสของเธอยามต้องแสงแดดชื้นเหงื่อเล็ก ๆ กลับทำให้คนใจสั่น เห็นว่าเธอไม่ต่างจากเซียนสาวผู้บริสุทธิ์

จูจิงพยายามช่วยซับเหงื่อ เสิร์ฟน้ำดื่มอย่างพิถีพิถัน ข้าวของของปรมาจารย์สาวก็ถูกผู้ช่วยจำเป็นคนนี้ยึดไปให้บอดี้การ์ดถือให้แล้ว เธอจึงเดินตัวปลิวไปยังจุดหนึ่งบนเขาแห่งนี้

ตรงนั้นมีจุดหนึ่งที่เหมือนเป็นดินถมใหม่ไร้ต้นหญ้าขึ้น ตอนนี้เป็นเวลาช่วงโพล้เพล้แล้ว แสงสว่างที่เริ่มหายไปผสานไปกับความเย็นยะเยือกและเงียบสงัด บรรยากาศคล้ายในหนังผีหรือหลังฆาตกรรมช่างทำให้ผู้มาเยือนขนลุกและใจเสียไปตาม ๆ กัน

“ตรงนี้ค่ะ ขุดเลย”

คนที่ตามมารีบขุดดินตามตำแหน่งที่มือเรียวชี้ไปทันที ไม่นานก็ขุดกระเป๋าเดินทางสีดำขนาดใหญ่ขึ้นมาได้ใบหนึ่ง ทุกคนเริ่มคาดเดาบางอย่างในใจขึ้นมาได้ทันที คนตายที่มีความแค้นเจ้าของกล่องเครื่องประดับอันนี้ ไม่ใช่ว่าอยู่ในกระเป๋าใบนี้หรอกนะ... วินาทีนั้น หลานซืออินก็สะบัดยันต์ออกไปหลายใบ มันหยุดชะงักกลางอากาศอย่างมหัศจรรย์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบินฉิวไปแปะเข้ากับกระเป๋าใบนั้น

‘ช่วยพวกมันทำไม !! เจ้าจะช่วยพวกมันทำไม ! พวกสารเลวพวกนี้มันสมควรตาย !’

วิญญาณผีสาวที่มีเลือดไหลออกมาท่วมตัวตะโกนกร้าว ตั้งใจจะโผเข้ามาหากลุ่มมนุษย์ตรงหน้า แต่กลับถูกพลังไร้รูปจากยันต์รั้งตัวไว้ จึงได้แต่กรีดร้องอย่างไม่ยินยอม ร่างกายโปร่งแสงนั้นบิดเบี้ยวในท่าทางแปลก ๆ