ตอนที่ 14. ครอบครัวถิง

วันต่อมาเป็นวันหยุด เด็กมัธยมปีสุดท้ายอย่างพวกเธอไม่ต้องไปโรงเรียน จูจิงจึงยึดรถตู้พรีเมียมราคาหลายล้านของบ้านมาเทียบหน้าบ้านหลังน้อยของหลานซืออินตามเวลานัดหมาย พร้อมด้วยผู้ติดตามอีกโขยงทั้งบอดี้การ์ด คนขับรถและผู้ช่วย

หลานซืออินปิดประตูล็อกกลอนบ้านเรียบร้อย และไม่ลืมเขียนโน้ตแปะไว้ว่าเธอไปทำงานจะกลับมาตอนดึก ข้อความนี้ตั้งใจจะส่งให้ จือจือที่หายออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อวานโดยเฉพาะ หลานซืออินไม่ได้เป็นห่วงเขามากนัก เพราะเสี้ยวหนึ่งของพลังเธอที่อยู่กับเขายังส่งสัญญาณว่าเขาสบายดีไม่มีอันตราย

“ซืออินนี่อาหารเช้าที่แม่ฉันเตรียมมาให้ กินก่อนเถอะ กว่าจะไปถึงบ้านถิงมี่มี่น่าจะอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง” จูจิงจัดแจงวางกล่องข้าวบนโต๊ะเสริม รายงานเวลาเดินทาง ช่วยจัดตะเกียบเตรียมน้ำดื่มอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นผู้ช่วยชำนาญการท่านหนึ่ง

“จูจิงนี่เหมาะเป็นสาวกของปรมาจารย์หลานซืออินมากเลยนะเนี่ย” ซิ่วซิ่วลอยไปมา มองการต้อนรับอันอลังการแล้วหัวเราะร่าอย่างถูกใจ ราวกับตัวเองกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันที

หลานซืออินไม่ได้สนใจมัน ก้มกินอาหารที่ถูกเตรียมไว้ให้อย่างว่าง่าย ประหยัดค่าอาหารไปเองหนึ่งมื้อทำเอาหลานซืออินยินดียิ่งกว่าอะไร กระทั่งถึงที่หมายทุกคนก็ทยอยลงจากรถ หมอผีสาวพลันเดินหันกลับไปหาคนขับรถที่กำลังจะขับรถไปจอดในลาน

“ภรรยาคุณกำลังท้องอยู่ใช่รึเปล่าคะ”

คนขับรถโดนทักก็สะดุ้งโหยงทันที

“ใช่ครับท่านปรมาจารย์... หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีเหรอครับ !”

ชายที่ดูอายุค่อนข้างมากแล้วถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หน้าซีดเซียวทันที เพราะภรรยาเขาร่างกายไม่ค่อยสมบูรณ์ ลูกคนนี้เขากับภรรยาจึงพยายามกันมานานกว่าจะรักษาไว้ได้ ถ้าครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีก... พวกเขาคงรับไม่ไหว

“ตอนนี้ยังค่ะ แต่ดวงชะตาค่อนข้างอ่อนแอ ฉันจะให้ยันต์ไว้คุณกับภรรยาพกกันคนละแผ่นนะคะ อย่าให้ห่างตัวจนกว่าจะคลอด”

คนขับรถรับยันต์มาด้วยมือสั่นเทา ดวงตาฉายแววซาบซึ้งเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม

“ครับ ! ผมจะทำตามแน่นอน ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ !”

เพราะเรื่องของบ้านเจ้านาย จึงไม่มีใครในตระกูลจูไม่รู้ว่าปรมาจารย์ที่ยังสาวคนนี้ฝีมือดีแค่ไหน เขาที่ได้รับความเมตตายิ่งปลาบปลื้มใจจนหน้าแดงก่ำ คิดว่าจะเอาไปโม้ยันสามบ้านแปดบ้าน ส่วนยันต์นี่จะเก็บไว้เป็นมรดกตกทอดในตระกูลเลย

บ้านตระกูลถิงมีพื้นที่กว้างขวางเสียยิ่งกว่าตระกูลจู ในล้อมรั้วนั้นเป็นพื้นส่วนรวมเสียมาก ทั้งสวน สระว่ายน้ำ ลานจอดรถในร่ม ตรงกลางจนถึงด้านหลังเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โต ชนิดที่อยู่กันเป็นร้อยคนก็คงไม่มีปัญหา

“ท่านปรมาจารย์มาแล้ว !”

“สวัสดีค่ะท่านปรมาจารย์หลาน !”

ถิงหวง หลีอิ่ง สองสามีภรรยา ถิงมี่มี่และถิงเฟิงพี่ชาย รวมตัวยืนรอรับทุกคนอยู่ตรงหน้าบ้าน

“พวกเราขอบคุณมากจริง ๆ นะคะที่ช่วยชีวิต ถ้าวันนั้นมี่มี่ไปหาท่านปรมาจารย์ช้าอีกนิดพวกเราคง...” หลีอิ่งเอ่ยอย่างหวาดกลัว

“ทุกอย่างล้วนเป็นวาสนาค่ะ” หลานซืออินฉีกยิ้มการค้าตอบกลับด้วยท่าทีเป็นกันเองสบาย ๆ ชวนให้คนเลื่อมใสกว่าเดิม

“วันนี้อยู่บ้านกันครบทุกคนใช่มั้ยคะ” เธอถามย้ำ

“เอ่อ... เหลือญาติผู้พี่ของฉันค่ะ ‘ถิงรุ่ย’ เขาเพิ่งตกเขาตอนนี้อยู่โรงพยาบาล” ถิงมี่มี่ตอบ

หลานซืออินเลิกคิ้วเล็กน้อย เก็บบางอย่างไว้ในใจแล้วเดินเข้าไปในบ้านตามการนำของเจ้าบ้าน โดยมีจูจิงและบอดี้การ์ดอีกสองคนเดินตามหลัง ดวงตาคู่สวยสีดำเหลือบประกายน้ำเงินกวาดมองในบ้านหลังใหญ่โต นึกในใจว่าสิ่งที่สัมผัสได้จากถิงมี่มี่บนดาดฟ้านั้นถูกต้องแล้ว

“กลิ่นความแค้นเต็มไปหมดเลยเจ้านาย ใครไปเอาอะไรมาเนี่ย เลือกของได้ดีเกินไปจริง ๆ”

ซิ่วซิ่วลอยไปลอยมา ยังใช้พลังสร้างเกราะป้องกันให้เจ้านายและพวกจูจิงด้านหลังด้วยเพื่อประหยัดแผ่นยันต์ ส่วนด้านครอบครัวถิง พวกเขาแต่ละคนต่างก็ถูกไอแค้นแทรกซึมเข้าในร่างกายจนเกราะป้องกันไร้ประโยชน์แล้ว

“นี่น่ะเหรอปรมาจารย์ที่พวกนายพูดถึง”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งบนโซฟาพูดขึ้นและมองหลานซืออินด้วยสีหน้ารังเกียจ เช่นเดียวกับภรรยาที่นั่งข้างเขา

“อย่าเสียมารยาท ! ฉันก็บอกแล้วไงว่าถ้าเมื่อวานไม่ได้ท่านปรมาจารย์ช่วยไว้พวกเราก็ตายไปแล้ว” พ่อถิงตอบกลับ ทำท่าสั่งสอนน้องชายตัวเองอย่างถิงซวง

“เหลวไหล เด็กขนาดนี้จะมาทำอะไรได้ ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยคะว่าเรื่องพวกนี้มันไม่มีจริงหรอก เด็กคนนี้คงจะหวังเงินของตระกูลเราน่ะสิ !” ซินเยี่ยน ภรรยาของถิงซวงเข้าข้างสามีสาดคำพูดร้ายกาจออกมา

“เหอะ เศษเงินเล็ก ๆ ของตระกูลถิงจะนับเป็นอะไร ? ปรมาจารย์หลานของพวกเรามีตระกูลจูคอยหนุนหลัง อะไรที่อยากได้มีเหรอจะไม่ได้ !” จูจิงก้าวออกไปเท้าเอวแสดงความสามารถในการโต้เถียงทันที

หลานซืออินมองไปด้วยสายตาชื่นชมทั้งยังแอบพูดในใจเงียบ ๆ ว่ามีหลายอย่างเลยล่ะที่เธอยังไม่ได้... แต่ก็ขอคนอื่นไม่ได้เหมือนกัน

“แล้วเธอเป็นใคร เดี๋ยวนี้บ้านเราใครจะเข้ามาวิ่งเล่นก็ได้แล้วเหรอ” ถิงซวงลุกขึ้นชี้หน้าถาม บอดี้การ์ดด้านหลังก้าวขึ้นไปปกป้องคุณหนูของตัวเองทันที

ถิงหวงกับหลี่อิงตั้งใจจะพูดช่วย แต่ไม่ทันเจ้าตัวที่ประกาศฐานะเสียก่อน

“ฉันชื่อจูจิง คุณหนูคนเดียวของตระกูลจูสายหลัก วันนี้มาเป็นผู้ดูแลปรมาจารย์หลาน มีใครไม่พอใจอีกมั้ย !”