ตอนที่ 11. ความฝันหนึ่ง

“จือจือตื่นแล้วเหรอ ?”

เสียงหวานทักทายขึ้นมาอย่างร่าเริง พลางหิ้วของกินกลับมาเต็มมือ

“ไม่ได้กินอะไรมาหลายวันคงไม่มีแรงล่ะสิ มากินสักหน่อยเถอะนะ”

จือจือที่เพิ่งลืมตาตื่นรับรู้ได้ถึงความนุ่มนิ่มอบอุ่นที่โอบล้อมรอบตัว และทิวทัศน์รอบตัวที่เปลี่ยนไป เขานอนอยู่บนเบาะนุ่ม รอบด้านเต็มไปด้วยของเล่นแมวสีสันหวานแหวว ยังมีน้ำพุแมวทรงปราสาทเจ้าหญิงและถ้วยข้าวรูปอุ้งเท้าสีฟ้า นั่นยังไม่เลวร้ายเท่าอาหารเม็ดที่อยู่ในถ้วย และทุกสิ่งที่บอกมายังไม่เลวร้ายเท่าความรู้สึกของเขาที่รู้สึกว่าอาหารเม็ดพวกนั้นมีกลิ่นหอมน่ากิน จนอยากกระโจนใส่ถ้วยข้าว

“เอาออกไป !”

“ทำไมล่ะ ไม่ชอบอาหารรสเนื้อแกะเหรอ ?”

“เผื่อเธอจะลืม ฉันไม่ใช่แมวจริง ๆ”

เสียงขู่นั้นทั้งเคร่งขรึมและเย็นชา ชนิดที่คนได้ยินคงขนลุกซู่ยินยอมก้มหัวให้ง่าย ๆ แน่นอน... ถ้าคนพูดไม่ใช่แมวหน้าตาน่ารักตัวหนึ่ง

“แต่ร่างกายแมวยังต้องการสารอาหารนะ นายคิดดูว่าแมวตัวนี้มีบุญคุณกับนายแค่ไหนที่ช่วยให้วิญญาณไม่แหลกสลายและยังช่วยซ่อนตัวจากพวกคนชั่วที่เราไม่รู้ว่าใครได้อีก จะปล่อยมันหิวตายจริง ๆ เหรอ”

เขารู้ดีว่าร่างแมวนี่กำลังหิวโซและอ่อนแรง แต่จะให้เขากินสิ่งนี้...

“ไม่เอาอาหารแมว”

หลานซืออินเท้าคางมองเจ้าแมวจอมหยิ่งที่เชิดหน้าหนีอย่างฟึดฟัด ก่อนจะยอมสงบศึกตามหาของกินอย่างอื่นมาให้เขาแทน เสิร์ชอินเทอร์เน็ตอยู่นาน สุดท้ายก็ไปจบที่อาหารคลีนอย่างทูน่า แซลมอนและอกไก่ คำนวณดูแล้วเหมือนว่าอาหารของเจ้านายองค์นี้จะราคาแพงกว่าข้าวที่เธอกินไปหลายโยชน์

และคืนนั้นเพราะเจ้านายแสนเอาแต่ใจองค์นี้ไม่ยอมไปนอนที่เบาะนอนรูปโดนัทสีหวานแหวว เธอจึงต้องยอมแบ่งเตียงเป็นสองฟากให้เขานอนด้วย หลานซืออินมองเขาอย่างหมั่นไส้ ทั้งที่เป็นแมวแต่หวงตัวราวกับกลัวเธอลวนลาม สุดยอดจริง ๆ

ยังดีที่ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ ปิดไฟเข้าสู่นิทราได้อย่างราบรื่น... ที่ไหนกันเล่า...

ทั้งที่ควรหลับไม่ฝันเหมือนทุกที คราวนี้หลานซืออินกลับตกอยู่ในสภาวะประหลาด เดินหลงทางอยู่ในหมอกสีขมุกขมัว แม้จะรู้ดีว่านี่เป็นแค่ฝัน แต่กลับตื่นขึ้นไม่ได้ จึงได้แต่เดินวนไปมาในหมอกประหลาดนี้ลำพัง

ตอนนั้นเองก็มีเสียงประหลาดแว่วมา เป็นเสียงคล้ายสะอึกสะอื้นแผ่วเบาของเด็กคนหนึ่ง หญิงสาวก้าวเท้าไปตามเสียงจนเจอเข้ากับเงาร่างเล็กหนึ่งที่กำลังนั่งคุดคู้อยู่ พริบตานั้นเมฆหมอกที่บดบังอยู่ก็สลายสิ้น ปรากฏให้เห็นเจ้าของเงาที่เป็นเด็กชายอายุไม่น่าเกินห้าขวบคนหนึ่ง

ภาพรอบด้านเปลี่ยนไปเป็นฉากในงานศพใหญ่งานหนึ่ง ผู้คนมากมายสวมชุดสีดำเดินขวักไขว่ แต่กลับไม่มีสักคนที่ดูเศร้าเสียใจ ผู้ใหญ่ทุกคนต่างจับกลุ่มคุยกันเรื่องธุรกิจฉีกยิ้มจอมปลอมใส่กัน คนเดียวที่ร้องไห้เสียใจในงานนี้กลับเป็นเด็กน้อยที่นั่งตรงหน้าเธอ

เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทสำหรับเด็กสีดำนั่งกับพื้นและกอดเข่าตัวเองไว้แน่น ในดวงหน้าเล็ก ๆ นั้น ดวงตากลมโตแดงก่ำช้ำเพราะการร้องไห้อย่างหนัก จมูกน้อย ๆ แดงระเรื่อ แต่ริมฝีปากกลับซีดเซียว เขากัดปากกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวโยน สร้างดาเมจความน่าสงสารถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์

หลานซืออินยกมือจับหัวใจทรุดตัวลงข้างเด็กน้อยทันที เขาเองก็หันมองเธอด้วยสายตาช่างสงสัย

“พี่สาวเป็นใครครับ”

“ฉันคือหลานซืออิน”

แสงสีทองม่วงสว่างที่ออกมาจากตัวเขาทำให้หลานซืออินรู้ทันทีว่าเขาเป็นใคร ภาพเด็กน้อยซ้อนทับกับร่างสูงโปร่งที่เจอเขาครั้งแรก... ไม่นึกว่าเจ้าตัวจิ๋วน่ารักนี่จะตัวยืดกลายเป็นผู้ชายตัวโตเย็นชาแบบนั้นได้

“พี่สาวมาที่นี่ทำไม”

เด็กน้อยไม่เคยเห็นเธอมาก่อน แต่รู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนทั่วไปเข้ามาได้

“มาหาเธอ”

ใช่... เหตุผลเดียวที่ทำให้เธอฝันแปลก ๆ คงเป็นเขา

“ทำไม”

ประหยัดคำพูดเหมือนตอนโตไม่มีผิด

“เพราะเธอต้องการฉัน” หญิงสาวตอบพลางเอื้อมมือไปช่วยเช็ดน้ำตาให้เขา แถมด้วยบีบแก้มนิ่ม ๆ นั่นไปสองที “ร้องไห้เพราะเสียใจเหรอ”

จือจือวัยเด็กไม่ตอบ แต่กัดปากหันหน้าหนีอย่างดื้อรั้น ราวกับกลัวจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น

“นี่... ถ้าอยากร้องก็ร้องเถอะ การร้องไห้ไม่ใช่เรื่องผิดสักหน่อย ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเอง”

เด็กน้อยยังคงไม่พูดอะไร แต่หันกลับมาสบตานิ่ง ๆ ก่อนที่ดวงตากลมแป๋วคู่นั้นจะผลิตน้ำตาหยดลงมาแหมะ ๆ อย่างไร้สุ้มเสียง ชวนให้คนปวดใจเสียยิ่งกว่าตอนเขาร้องเสียงดังเสียอีก หลานซืออินจึงรวบตัวเขาเข้าอ้อมกอด ลูบแผ่นหลังเล็กเบา ๆ อย่างปลอบโยนพร้อมโยกตัวน้อย ๆ

ไม่นานเด็กชายตัวน้อยก็ปล่อยโฮออกมาเต็มเสียง ท่ามกลางการสะอึกสะอื้นของเขามีคำว่าพ่อกับแม่แทรกมาเป็นระยะ คงไม่ต้องสืบแล้วว่างานศพอันแสนยิ่งใหญ่นี้เป็นของใคร ถ้านับเรื่องความเชี่ยวชาญด้านการสูญเสียบุคคลในครอบครัว หลานซืออินเองก็เป็นผู้มีประสบการณ์มากมายเช่นกัน จึงเข้าใจความรู้สึกของเขาดี ว่าการสูญเสียที่พึ่งแต่เป็นที่รักมันเป็นอย่างไร

ทั้งเคว้งคว้าง ปวดใจ และรู้สึกไร้เรี่ยวแรง...

หลานซืออินไม่ได้พูดคำปลอบใจอะไร เธอเพียงมอบอ้อมกอดและสัมผัสแผ่วเบาให้เขาปลดปล่อยความทุกข์ในใจ และอยู่เคียงข้างเงียบ ๆ ไปจนเขาได้รับพลังชีวิตกลับมาเท่านั้นเอง