1/4

เวลาเก้าโมงเช้า...

“สวัสดีจ้า พี่ชื่ออรวีนะ เป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชี เราเด็กใหม่เหรอจ๊ะ หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูเชียว” อรวีเข้ามาพลางเอ่ยแนะนำตัวเองอย่างเป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี

“ดารินค่ะ เรียกรินเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” ดารินรีบลุกออกจากเก้าอี้ ยกมือไหว้

“รินอะไรจ๊ะ รินน้ำหรือว่ารินใจ พี่ล้อเล่นนะ เห็นหน้าเราเหมือนจะอารมณ์บ่จอย” อรวีพูดเล่น

“เอ่อ พี่อรคะ?” ดารินอ้ำอึ้ง ลังเลว่าจะถามดีหรือไม่

“มีอะไรจะถามพี่เหรอจ๊ะ”

“เอ่อ...คือ...เอ่อ...” ดารินอึกอัก เผลอมองไปทางห้องทำงานของหัสดินแวบหนึ่ง เท่านั้น อรวีก็พอจะเดาออก

“จะถามพี่เรื่องของแอนนาเหรอ” อรวีถามกลับเมื่อเห็นดารินเงียบ

“...” ดารินไม่พูด เธอเอาแต่ยิ้ม

“คนกำลังหลงตัวเอง คงคิดว่าคุณช้างจะรักและยกย่องให้เป็นคนสำคัญมั้ง ถึงชอบวางอำนาจกับพนักงานทุกคน นี่อย่าบอกนะ...” อรวีมองหน้าดารินแล้วยกมือทาบอก

“รินเจอเธอแล้วค่ะ” ดารินยิ้มแห้งๆ

“ตายแล้วเรา แบบนี้ แม่นั่นจะตามราวีเราถึงบ้านไหมเนี่ย ไม่น่าไปต่อปากต่อคำกับเจ้าหล่อนเลย ไอ้หยา ซวยละ” อรวีทำท่าจะเป็นลม

“...” ดารินไม่พูด เธอได้แต่พยักหน้ารับฟัง

“แล้วนี่มาทำงานแผนกอะไรล่ะ”

“มาสมัครพิมพ์ดีดค่ะ แต่วันนี้ คุณหัสดินบอกว่าแม่บ้านที่นี่ลาหยุด เลยให้รินมาทำแทนเพราะคนอื่นต่างมีหน้าที่และรู้งานกันทุกคน มีแต่รินที่เป็นคนใหม่เลยได้ทำแผนกแม่บ้านแทนจนกว่าแม่บ้านจะกลับมาทำงานค่ะ” ดารินตอบ

“ฮะ! นี่รินไม่รู้เหรอคะว่าแม่บ้านน่ะลาออกแล้ว ฝีมือแอนนาอีกนั่นแหละ ถ้ารินรอแม่บ้านคนเก่ากลับมาคงชาติหน้านู่นแหละค่ะ”

คำบอกกล่าวของอรวีทำให้ดารินตกตะลึงระคนขุ่นเคือง โกรธเขาที่หลอกให้เธอทำตำแหน่งแม่บ้านนี้อย่างแนบเนียน

“รินไม่รู้อะไรเลยค่ะพี่อร คุณหัสดินบอกรินมาแบบนี้” ดารินตอบด้วยความขุ่นเคืองเขายิ่งนัก

“ขอโทษนะคะ ถ้าพี่จะละลาบละล้วงถามว่ารินเคยรู้จักกับเจ้านายมาก่อนไหมคะ ถ้ารู้จัก พี่ว่ารินคงโดนกลั่นแกล้งแน่ๆ ค่า” อรวีกล่าวอย่างสงสัย

“รินไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้จักกับคุณหัสดินเลยค่ะ” ดารินตอบแบบงงๆ

“พี่ว่ามันแปลกมากนะคะที่เจ้านายไม่ยอมบอกรินว่าแม่บ้านคนเก่าน่ะลาออกแล้ว เหมือนตั้งใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ” อรวีเองก็อดที่จะสงสัยแบบนี้ไม่ได้จริงๆ

“แล้วเขาจะแกล้งรินทำไมล่ะคะ ในเมื่อรินไม่เคยทำอะไรให้เขาเลย” ดารินเองก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เช่นกัน

“โอ๊ย! รินขา นั่นคือสิ่งที่รินควรจะหาคำตอบเองนะคะ พี่ไม่ใช่กูเกิลนะคะที่จะตอบได้ทุกเรื่องที่อยากรู้ แต่พี่ว่าอย่าไปถือสาเลยค่ะ ตั้งแต่เจ้านายเสียคุณกุลธิดาน้องสาวไปก็จะบ้าๆ บอๆ ร้ายกาจ เจ้าอารมณ์ไปเลยค่ะคุณน้อง” อรวีพูดเสียงเบาเพราะรู้สึกเห็นใจเจ้านายอยู่เหมือนกัน

“น่าจะพาคุณหัสดินไปพบจิตแพทย์นะคะพี่อร รินว่าเขาบ้าไปแล้วแน่ๆ ค่ะ...”

“เธอว่าใครบ้า ดาริน!” เสียงเข้มเหี้ยมเกรียมดังจากข้างหลังทำให้ดารินตกใจหน้าซีดขาวเหมือนไข่ต้ม

“คุณช้างมาเงียบๆ แบบนี้ พี่ตกใจนะ” อรวีเป็นเลขาฯ ตัวจริงของหัสดิน และเป็นคนที่หัสดินไว้ใจมากที่สุด

“ผมจ้างพี่มาเป็นเลขาฯ ของผมนะ ไม่ได้จ้างพี่มาพาคนอื่นคุยกันแบบนี้” ชายหนุ่มว่าอรวี แต่ดวงตาดุดันกับจ้องมองผู้หญิงอีกคนที่นั่งคอตั้งหน้าเชิดอย่างอวดดี ยิ่งทำให้เขาอยากสั่งสอนยิ่งนัก แต่ติดที่ตอนนี้ไม่สะดวกเพราะพนักงานเริ่มเข้ามาทำงานกันมากขึ้นแล้ว เอาไว้มีจังหวะเมื่อไหร่ พ่อจะปราบพยศให้ราบคาบเลย

“ทำไมเช้านี้คุณช้างดุจัง” ในออฟฟิศนี่มีเพียงอรวีเท่านั้นที่กล้าต่อปากต่อคำกับหัสดิน

“ไปทำงานได้แล้ว ถ้าไม่ไป ผมไล่พี่ออกแน่” หัสดินทำหน้าเหี้ยมส่งเสียงดุดัน

“ค่ะ” อรวีรับคำเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับเจ้านายรุ่นน้อง

“ส่วนเธอไปทำหน้าที่ที่ฉันบอกให้เสร็จก่อนเที่ยง ถ้าไม่เสร็จ ฉันไล่เธอออกแน่” หัสดินหันมาเล่นงานดารินที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าเธอทำผิดอะไร เพราะไม่ว่าเธอจะขยับตัวไปทางไหน เขาก็จะหาเรื่องว่าเธอตลอดเวลา