6 หนี้บุญคุณ

เช้าวันที่สามชวินทร์ก็ได้รับข่าวดีว่าตอนนี้วรัลฌา รู้สึกตัวแล้วเขารีบให้ปิติพานั่งรถเข็นไปยังห้องพักของหญิงสาวทันที

เมื่อประตูเปิดออกก็เห็นว่าเธอกำลังนั่งพิงหัวเตียงคุยอยู่กับเพื่อนสนิทซึ่งเขารู้จากปิติว่าเธอมาอยู่กับวรัลฌาทุกวัน

“สวัสดีครับคุณวรัลฌาผมชื่อชวินทร์เป็นคนที่คุณช่วยไว้”

“สวัสดีค่ะเรียกวางก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงที่ตอบยังดูอ่อนแรงแต่สีหน้าหญิงสาวสดชื่นขึ้นหลังจากได้นอนพักมาหลายวัน

“ขอบคุณมาก ๆ นะครับถ้าไม่ได้คุณช่วยก็คงผมก็คงไม่มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้” ชวินทร์ขอบคุณหญิงสาวด้วยความจริงใจ เขาติดหนี้บุญคุณผู้หญิงคนนี้มาก

“ไม่เป็นไรค่ะ กวางแค่ไม่อยากเห็นใครต้องมาตายต่อหน้า” เธอคิดในใจว่าถ้าย้อนเวลาได้คงเลือกที่จะวิ่งหนี

“แต่ผมทำให้คุณต้องเจ็บตัว ผมขอโทษและขอบคุณผมขอบคุณจริง ๆ นะ ครับค่าใช้จ่ายและค่าเสียเวลารวมถึงค่าทำขวัญผมเป็นคนรับผิดชอบและชดใช้ให้ ต่อจากนี้คุณกวางอยากได้อะไรหรืออยากทำอะไรบอกผมกับลูกน้องมาได้เลย ผมยินดีทำให้คุณทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ครับ”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะแค่ช่วยค่ารักษาพยาบาลให้ก็พอแล้วค่ะ” ถึงจะเจ็บตัวเพราะเขาแต่วรัลฌาก็ไม่อยากฉวยโอกาสเพราะเขาเองก็เจ็บไม่ต่างจากเธอ

“คุณโบว์ครับ ผมขอคุยกับเพื่อนของคุณตามลำพังได้ไหม ผมมีเรื่องจะถามเธอหลายอย่าง”

“แต่กวางเพิ่งฟื้น คุณอย่าถามเธอมากนะคะหมอบอกว่าเธอยังต้องนอนพักเยอะ ๆ”

“ได้ครับ ผมจะถามเท่าที่จำเป็น ปิติพาคุณกวางไปหาอะไรกินหน่อยนะ ถ้าคุยธุระเสร็จแล้วฉันจะโทรตาม” ชวินทร์หันไปบอกลูกน้องเพราะตอนนี้เขามีเรื่องจะคุยกับหญิงสาวอยู่หลายเรื่องและคิดว่าการคุยตามลำพังน่าจะได้คำตอบที่ดีกว่า

เมื่อปิติและณิชกานต์เดินออกจากห้องไปแล้วชวินทร์ก็ขยับรถเข็นมาใกล้เตียงของหญิงสาวมากขึ้น

“คุณเป็นยังไงบ้างยังเจ็บแผลอยู่ไหม” น้ำเสียงทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกห่วงใย

“เจ็บอยู่ค่ะคุณล่ะคะ คุณเองก็โดนยิงเหมือนกัน”

“ผมโดนยิงที่หัวไหล่กับชายโครงครับ แต่ไม่ได้เสียเลือดมากเท่าคุณกวาง ผมฟื้นหลังจากผ่าตัดไม่กี่ชั่วโมง แต่คุณนอนไปหลายวัน ผมใจคอไม่ดีเลย จะแจ้งทางบ้านของคุณแต่เพื่อนของคุณก็ห้ามไว้ เช้านี้พอรู้จากปิติว่าคุณฟื้นแล้วผมดีใจมาก ผมรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณคุณมากเลยนะครับ”

“ถ้าเป็นใครตกอยู่ในสถานะเหมือนกวางก็คงทำยังงั้นเหมือนกันค่ะ”

“แต่คุณเป็นคนกล้าหาญมากเลยนะครับ ขณะที่พวกมันกำลังจะยิงผมคุณก็เบี่ยงเบนความสนใจจนตัวเองต้องมาเจ็บแบบนี้ ผมเป็นหนี้ชีวิตคุณ” เขาพูดแบบเดิมเพราะรู้สึกแบบนี้จริง ๆ

“กวางจะถือว่าฟาดเคราะห์ก็แล้วกันค่ะ กวางไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีกแล้ว มันน่ากลัวมากค่ะ”

“ขอโทษนะครับที่ผมทำให้คุณต้องกลับไปนึกถึงเรื่องในนั้นอีก แต่ผมมีเรื่องจะถามคุณกวาง”

“เรียกก่อนเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ กวางน่าจะอายุน้อยกว่าคุณชวินทร์ค่ะ”

“ครับ ผมอยากถามกวางว่าคืนนั้นคุณเห็นหน้าคนร้ายหรือเปล่า ผมจำได้ว่ามันถอดหมวกไอ้โม่งแล้วคุยกับคุณ” เขาถามอย่างตรงประเด็น

“ตอนนั้นมันมืดมากค่ะ แล้วกวางก็กลัวมากกวางจำหน้าเขาไม่ได้เลยค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าขณะตอบเพราะกลัวเขาจะเห็นสายตาที่ไม่มั่นใจ

“ลองนึกดูดี ๆ สิครับเผื่อจะนึกออกว่าใบหน้าของคนร้ายมีจุดเด่นอะไรเป็นที่น่าสังเกตบ้างหรือเปล่า” ชวินทร์ถามอย่างมีความหวังเขาอยากจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

“ตั้งแต่กวางได้สติกวางก็พยายามคิดทบทวนเหตุการณ์ขึ้นนะคะ แต่พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกจริง ๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ช่วยคุณชวินทร์ไม่ได้เลย”

“อย่าโทษตัวเองแบบนั้นสิครับ เรื่องแบบนี้บางทีอาจจะต้องใช้เวลาแต่ถ้าคุณกวางนึกอะไรออกก็บอกผมหรือคนของผมได้เลยนะครับ”

“ค่ะ กวางจะรีบบอกคุณชวินทร์ทันทีเลยค่ะถ้านึกอะไรออก”

“อีกสักพักจะมีตำรวจมาสอบถามข้อมูลนะครับ กวางสะดวกจะสะดวกไหม”

“ไม่มีปัญหาค่ะ แต่กวางก็คงช่วยอะไรมากไม่ได้เพราะพยายามเท่าไหร่ ก็ยังนึกหน้าของคนร้ายไม่ออก กวางจำได้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายตัวโตผิวคล้ำเสียงห้าว ๆ เหมือนผู้ชายทั่วไป” หญิงสาวพูดโกหกออกไปทั้งที่จริงเธอจำใบหน้าของผู้ชายคนนั้นได้ แต่ถ้าหากเป็นแบบนั้นเธออาจจะต้องถูกกักตัวเป็นพยาน เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก และคิดว่าตำรวจคงมีวิธีสืบหาคนร้าย เธออยากเสียเวลาเพราะยังต้องเรียนและทำงานพิเศษอีก

ยิ่งไปกว่านั้นวรัลฌาก็กลัวคนที่ทำร้ายเธอรู้ว่าเธอจำหน้าได้แล้วจะเกิดอันตรายกับตัวเอง หญิงสาวยอมเก็บทุกอย่างเป็นความลับดีกว่าจะพูดมันออกไป

“ผมรู้นะว่าคุณอาจจะยังตกใจ แต่ก็คิดว่ายิ่งคุณนึกออกเร็วเท่าไหร่ก็เป็นผลดีกับทั้งคุณและผมนะครับ”

“แล้วถ้ากวางจำไม่ได้ตลอดไปล่ะคะคุณชวินทร์จะทำยังไงต่อ” หญิงสาวเข้าใจว่าเขาก็คงอยากรีบหาตัวตนร้ายแต่เธอก็ขอเห็นแก่ตัวบ้างเพราะมันคุ้มเลยถ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงอีกครั้ง

“ก็คงต้องทำทุกอย่างเพื่อหาตัวคนร้าย ส่วนคนร้ายก็คงต้องมาวนเวียนใกล้ เพราะพวกมันยังทำงานไม่สำเร็จ ผมว่ากวางน่าจะตกอยู่ในอันตรายเพราะเห็นหน้ามันแล้ว”

“คุณชวินทร์ขู่ให้กลัวหรือเปล่าคะ”

“ครับผมไม่ได้ขู่นะครับ ผมพูดเรื่องจริงถึงตอนนี้แล้วผมก็มีส่วนในการรับผิดชอบชีวิตของคุณ ถ้าคุณเป็นอะไรไปผมก็เป็นคนผิดที่ดึงเอาคุณเข้ามาด้วย”

“แต่กวางจำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ถ้ากวางจำได้ก็จะบอกคุณชวินทร์เป็นคนแรกเลยนะคะ”

“ครับ” ชวินทร์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามจะเข้าใจว่าเธออาจยังตกใจอยู่ เขาจะให้เวลาเธออีกสักพักและจะคอยสังเกตดูว่าเธอพูดจริงไหม เพราะคืนนั้นเขาเห็นว่าคนร้ายกับเธออยู่ใกล้กันมากและมันก็ไม่ได้มืดถึงขั้นจะจำหน้าไม่ได้นอกเสียจากว่าเธอกลัวจนสติหลุดเลยทำให้จำไม่ได้ หรือบางทีเธออาจจำได้แต่ไม่อยากเอาตัวเองเข้ามายุ่งซึ่งเขาคงไม่กล้าไปบังคับเธอเพราะที่เธอช่วยเหลือเขามันก็มากเกินกว่าคนแปลกหน้าจะทำให้