Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
4 ตื่นมาคุยกันหน่อย
“มีอะไรปิติ เธอรู้นึกตัวแล้วเหรอ” ชวินทร์เงยหน้าจากจอแท็บเล็ตแล้วถามขึ้นเมื่อลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาอีกครั้ง
“เปล่าครับ แต่เมื่อกี้เพื่อนเธอโทรมา ผมเลยให้พยาบาลรับแล้วแจ้งว่าเธอเกิดอุบัติเหตุ อีกสักพักเธอคงมาเยี่ยมแต่ผมสั่งไว้แล้วว่าให้พาเธอมาเจอผมก่อน คุณชวินทร์อยากเจอเธอด้วยไหมครับ”
“ก็ดีนะ ฉันอยากอธิบายให้เธอฟังด้วยตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเธอบ้าง เธอจะได้ไม่ตกใจแล้วเราก็ต้องกำชับด้วยว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความลับ”
“ครับคุณชวินทร์ แล้วนี่ธนัชไปไหนครับ”
“ฉันให้เข้าไปดูแลที่บริษัท ส่วนนายก็ไปดูไซต์งานตามเดิม หายไปกันหมดเดี๋ยวคนอื่นจะสงสัย ทิ้งคนไว้คุ้มกันเธอก็พอ”
“แต่คุณเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะครับ”
“ฉันว่าพวกมันคงไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอก นายไม่ต้องห่วง ฉันคุยกับนายธีร์แล้วเดี๋ยวเขาจะแวะเข้ามา”
“ครับ”
ปิติออกมารอที่หน้าห้องเพราะพอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาถามหาวรัลฌาที่เคาน์เตอร์พยาบาลเข้าก็รีบเข้าไปแนะนำตัวทันที
“สวัสดีครับ คุณคือเพื่อนของคุณวรัลฌาใช่ไหมครับ”
“ค่ะ ฉันชื่อโบว์เป็นเพื่อนสนิทของกวางค่ะ แล้วคุณเป็นใครคะ”
“ผมชื่อปิติเป็นคนที่พาเพื่อนคุณมาโรงพยาบาล”
“เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนโบว์คะ เมื่อกี้พยาบาลบอกว่าเกิดอุบัติเหตุ แล้วกวางเป็นอะไรมากหรือเปล่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนคะ” ณิชกานต์ถามรัวเป็นชุดเพราะความเป็นห่วง
“ผมว่าเราไปคุยข้างในดีกว่านะครับ ผมมีหลายอย่างจะบอกคุณก่อน”
“ได้ค่ะ” หญิงสาวเดินตามเขาเข้าไปยังห้องพักผู้ป่วยแต่ก็ต้องแปลกใจเพราะคนที่อยู่บนเตียงไม่ใช่ววัลฌาเพื่อนของตนเองแต่กลับเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง
“สวัสดีครับ” ชวินทร์รีบทักทาย
“นี่มันอะไรกันค่ะแล้วเพื่อนของโบว์ล่ะคะ”
“ใจเย็นก่อนครับ ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนผมชื่อชวินทร์”
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโบว์ค่ะ เป็นเพื่อนของกวางค่ะ กวางอยู่ไหนคะทำไมคุณต้องพาฉันมาที่นี่” หญิงสาวหันไปถามปิติคนที่พาเธอเข้ามา
“เพื่อนของคุณอยู่อีกห้องหนึ่งครับ ที่ผมพามาที่นี่ก็อยากจะเล่าให้คุณโบว์ฟังก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของคุณบ้าง”
ชวินทร์เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้กับณิชกานต์ฟังตามจริง หญิงสาวตกใจกับเรื่องที่ได้ยินและเป็นห่วงเพื่อนมากกว่าเดิม
“ทำไมกวางถึงได้ซวยอย่างนี้นะ”
“ผมขอโทษนะที่ทำให้เพื่อนคุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เมื่อคืนผมก็ไม่รู้จะติดต่อใคร ตอนนี้คุณมาแล้วผมก็เบาใจหน่อยว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่ตัวคนเดียว ถ้าคุณจะบอกไปทางครอบครัวของเธอก็ได้นะครับ แต่ผมอยากขอร้องว่าอย่าเพิ่งบอกว่าเธอถูกยิง”
“ทำไมถึงบอกไม่ได้ล่ะคะ”
“เรายังไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ผมกลัวว่าถ้ามีคนรู้หลายคนเธอและครอบครัวอาจเป็นอันตรายได้”
“แล้วตำรวจว่ายังไงบ้าง”
“กำลังตามเรื่องอยู่ครับ ถ้าเธอฟื้นก็คงต้องสอบปากคำเธอและคงกันตัวเธอไว้เป็นพยานเพราะเธอเห็นหน้าคนร้าย”
“แบบนี้กวางก็ตกอยู่ในอันตรายใช่ไหมคะ” ณิชกานต์มีสีหน้าเครียดอย่างเห็นได้ชัด
“ครับ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะเพราะผมให้คนของผมเฝ้าอยู่”
“คนของคุณจะปกป้องกวางได้เหรอคะ”
“ได้สิครับ”
“แต่โบว์ไม่มั่นใจเลยค่ะ ถ้าคนของคุณเก่งจริงก็ไม่น่าจะเกิดเรื่องนี้ตั้งแต่แรก” หญิงสาวพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“เรื่องนี้ผมผิดเองครับที่ประมาทไปหน่อย แต่รับรองว่าจากนี้เพื่อนของคุณจะปลอดภัย” ปิติพูดแทรกขึ้น
“โรงพยาบาลนี้ผมเป็นหุ้นส่วนรับรองได้ว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเพื่อนคุณอยู่ที่นี่”
“คุณยังไม่ได้ติดต่อใครนอกจากโบว์ใช่ไหมคะ”
“ครับ ผมไม่รู้ว่าควรติดต่อใครบ้างพอดีคุณโทรมาคนแรกผมเลยให้พยาบาลรับสาย” ปิติที่อยู่ในเหตุการณ์พูดขึ้น
“คุณสองคนว่าฉันควรโทรบอกพ่อกับแม่ของกวางดีไหมคะ” เธอไม่รู้จะเริ่มบอกทางบ้านของวรัลฌายังไง
“ผมไม่รู้ว่าเพื่อนคุณสนิทกับพ่อแม่หรือเปล่า ถ้าสนิทมากแล้วเธอเงียบหายไปมันก็น่าสงสัย”
“งั้นไม่ต้องบอกก็ได้ค่ะปกติทางบ้านของกวางก็ไม่ค่อยสนใจกวางอยู่แล้ว ไบวร์รอให้กวางเป็นคนบอกเรื่องนี้เองดีกว่าค่ะ คุณจะพาโบว์ไปเจอกวางได้หรือยังคะ”
“ครับ”
ปิติเดินนำหญิงสาวมายังห้องพักของวรัลฌาที่ตอนนี้หน้าห้องมีผู้ชายยืนคุมอยู่สองคน
“เธอเป็นเพื่อนคนเจ็บ” เขาบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน
“อาการของกวางเป็นยังไงบ้างคะ” ณิชกานต์ถามพยาบาลที่อยู่ในห้อง
“ตอนนี้เธอพ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ เมื่อกี้หมอมาตรวจแล้วแผลที่เย็บไว้ไม่มีเลือดออกเพิ่ม บ่ายนี้ก็น่าจะรู้สึกแล้วค่ะ”
“คุณอยู่กับเพื่อนไปก่อนนะครับ ถ้าจะกลับก็บอกผมจะกลับก็บอกผู้ชายที่อยู่หน้าห้องเดี๋ยวจะมีคนไปส่งคุณเอง หรืออยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกได้เลย”
“ฉันขอเป็นคนเฝ้าเพื่อนได้ไหมคะ”
“ผมจ้างพยาบาลไว้แล้วครับ แต่ถ้าคุณอยากจะเฝ้าเพื่อนก็ตามใจผมไปก่อนนะ”
“ได้ค่ะ”
เมื่อปิติเดินออกจากห้องไปแล้วพยาบาลก็เอากระเป๋าและโทรศัพท์ของวรัลฌาคืนให้ก่อนที่ออกไปรอข้างนอก
“แกคงเจ็บมากใช่ไหม ฉันมาอยู่ข้างแกแล้วนะ ตื่นขึ้นมาคุยกับฉันหน่อยสิ” ณิชกานต์จับมือเพื่อนเบา ๆ
หญิงสาวชวนคุยไปเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปได้สักพักก็รู้สึกถึงแรงบีบที่มือ
“แกรู้สึกตัวแล้วเหรอกวาง รอก่อนนะเดี๋ยวฉันจะไปบอกพยาบาลให้เธอไปตามหมอ” ณิชกานต์กำลังจะลุกขึ้นแต่แรงบีบที่มือก็รั้งในเธอนั่งต่อ หญิงสาวมองหน้าเพื่อนที่พยายามจะลืมตาขึ้นมาแล้วก็ยิ้มด้วยความดีใจ
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
