ตอนที่ 5 หน้ากากนางเอก

เช้าวันหยุดที่ควรจะสงบสุขกลับถูกทำลายลงด้วยการมาเยือนของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์ พร้อมกับการปรากฏตัวของ ไป๋ลู่หลิน ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา หล่อนถือตุ๊กตาหมีตัวใหญ่และกล่องขนมแบรนด์ดังเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มประหนึ่งเจ้าหญิงผู้โอบอ้อมอารี

หลินซีที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกเพียงปรายตามอง เธอกระตุกยิ้มที่มุมปาก 'มาไวสมเป็นนางเอกสายรุกจริงๆ'

“ลี่อิงคะ... ลู่หลินเอาขนมมาฝากจื่อหานค่ะ เห็นว่าช่วงนี้จื่อหานดูซึมๆ เลยเป็นห่วง” ไป๋ลู่หลินพูดเสียงหวาน พลางหันไปมองฟู่อวี่เฉินที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสอง “อวี่เฉินคะ ลู่หลินไม่ได้มารบกวนใช่ไหมคะ?”

“ไม่หรอก ลำบากเธอแล้ว” ฟู่อวี่เฉินตอบน้ำเสียงอ่อนลง ซึ่งนั่นทำให้ไป๋ลู่หลินได้ใจ

“คุณแม่! น้าลู่หลินมาแล้ว!” จื่อหานวิ่งลงมาด้วยความดีใจ เด็กน้อยโผเข้ากอดไป๋ลู่หลินราวกับเป็นแม่แท้ๆ ภาพนั้นทำให้สาวใช้หลายคนแอบมองหลินซีด้วยความสงสารแกมสมน้ำหน้า

หลินซีปิดหนังสือช้าๆ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหา “แหม... ลู่หลินนี่ช่างรู้ใจจื่อหานจริงๆ นะจ๊ะ ขนมนั่นน่ะ... จื่อหานทานไม่ได้หรอกจ้ะ”

ไป๋ลู่หลินชะงัก หน้าเสียไปเล็กน้อย “ทำไมคะ? นี่เป็นขนมร้านโปรดที่จื่อหานชอบมากเลยนะคะ ลี่อิงอย่าแกล้งลู่หลินเลยค่ะ ถ้าคุณไม่พอใจฉัน...”

“ไม่ได้แกล้งจ้ะ” หลินซีตัดบทพลางหยิบกล่องขนมขึ้นมาดู “แต่ในนี้มีส่วนผสมของถั่วลิสงจางๆ และจื่อหานก็เพิ่งจะมีอาการแพ้ผื่นคันเมื่อวานนี้ ป้าหวังเพิ่งแจ้งฉันเมื่อเช้า... ลู่หลินที่เป็นห่วงลูกสาวฉัน ‘เข้ากระดูกดำ’ ทำไมถึงไม่รู้เรื่องสำคัญแบบนี้ล่ะจ๊ะ?”

คำพูดเรียบๆ ของหลินซีทำให้ไป๋ลู่หลินหน้าถอดสี หล่อนรีบหันไปหาฟู่อวี่เฉิน “ลู่หลิน... ลู่หลินไม่ทราบจริงๆ ค่ะอวี่เฉิน ปกติจื่อหานทานได้นี่คะ หรือว่าลี่อิงจำผิด?”

“ฉันเป็นแม่... ฉันจะจำเรื่องสุขภาพของลูกผิดได้ยังไง?” หลินซีจ้องตาไป๋ลู่หลินเขม็ง “หรือที่ผ่านมาเธอให้ลูกฉันทานโดยไม่สนว่าแกจะคันหรือเปล่า เพียงเพื่อจะเอาใจเด็ก?”

“ไม่ใช่นะคะ!” ไป๋ลู่หลินเริ่มบีบน้ำตา “อวี่เฉินคะ ลู่หลินแค่หวังดี...”

ฟู่อวี่เฉินขมวดคิ้ว เขามองเมียตัวเองที่ยืนนิ่งอย่างมั่นคงกับนางเอกสาวที่เริ่มสะอึกสะอื้น ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าเจียงลี่อิงคนนี้ดูมีเหตุผลจนเขาลุกขึ้นมาแย้งไม่ออก

“เอาเถอะ ในเมื่อทานไม่ได้ก็ไม่ต้องทาน” ฟู่อวี่เฉินสรุป

“จื่อหานจ๊ะ ไปเล่นกับน้าลู่หลินที่สวนสิ เดี๋ยวแม่จะให้คนเตรียมน้ำผลไม้ไปให้” หลินซีบอกลูกสาว จื่อหานที่แม้จะงงๆ แต่ก็ยอมเดินจูงมือไป๋ลู่หลินออกไป

เมื่ออยู่กันลำพังสามคน (รวมฟู่อวี่เฉินที่ยังยืนอยู่) ไป๋ลู่หลินพยายามกู้สถานการณ์ “ลี่อิงคะ ช่วงนี้คุณดูเปลี่ยนไปนะคะ ดู... เย็นชาแปลกๆ ลู่หลินทำอะไรให้คุณโกรธหรือเปล่าคะ?”

หลินซีเดินเข้าไปใกล้ไป๋ลู่หลินจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมฉุน “ไม่ได้โกรธจ้ะ แต่ฉันแค่ ‘ตื่น’ จากนิยายเพ้อฝันที่เธอพยายามเขียนให้ฉันเป็นนางร้ายใจยักษ์แล้วเธอก็เป็นนางเอกผู้แสนดี... ลู่หลินจ๊ะ ในฐานะนักเขียน—เอ๊ย ในฐานะเพื่อนเก่า ฉันจะบอกอะไรให้นะ บทละครเดิมๆ มันเริ่มน่าเบื่อแล้ว ลองเปลี่ยนมาเล่นบท ‘คนจริงใจ’ ดูบ้างไหม? เผื่อคนแถวนี้เขาจะมองเห็นธาตุแท้เธอช้าลงหน่อย”

“ลี่อิง! พูดแรงเกินไปแล้วนะ” ฟู่อวี่เฉินปราม

“แรงเหรอคะ?” หลินซีหันไปมองสามี “คุณฟู่คะ ถ้าความจริงมันแรงเกินไปสำหรับคุณ คุณก็กลับไปอยู่ในโลกแห่งคำลวงของเธอต่อเถอะค่ะ ฉันไม่ห้าม... แต่สำหรับลูกสาวฉัน ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาใช้แกเป็นเครื่องมือสร้างภาพนางเอกอีกต่อไป”

หลินซีเดินเชิดหน้าออกจากห้องไป ทิ้งให้ไป๋ลู่หลินยืนตัวสั่นด้วยความโกรธที่เก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าใสซื่อ ส่วนฟู่อวี่เฉินได้แต่มองตามแผ่นหลังของภรรยาไป

เขารู้สึกว่าหน้ากากของทุกคนในบ้านกำลังถูกลอกออก... โดยฝีมือของผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไร้สมองที่สุดอย่างเจียงลี่อิง!