บทที่ 15 หมูป่ามารุกราน

สองฝาแฝดเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ขยับตัวเข้าใกล้แม่มากขึ้นอีก “แม่คะ คนเราเป็นอาหารของหมูป่าหรือคะ”

“ไม่ใช่ลูก แต่มันมีเขี้ยวที่แหลมและคมมาก หากมันทำร้ายเรา”

“แม่ครับ รั้วหลังบ้านของเราพัง”

“เหรอ” เธอเลิกคิ้ว อวี้ซินยังสำรวจไม่ถึงหลังบ้านเลย สงสัยกลับไปนี้ เธอต้องไปจัดการซ่อมรั้วเป็นอันดับแรก ฉิงฟูกู้ยกมือขึ้น ปรามคนที่ส่งเสียงดังแข่งกับเขา

“ฟังให้ดีนะ ตอนนี้เรายังไม่เห็นตัวมัน แต่ร่องรอยชัดเจน มันขุดกินพืชผักหายไปครึ่งแปลง ข้าสั่งให้ทุกครัวเรือนเก็บผลผลิตไว้ในบ้าน และเฝ้ายามอย่างเข้มงวด หากใครออกไปกลางคืนแล้ว ระวังด้วย อย่าไปคนเดียว อีกอย่าง...” ผู้ใหญ่บ้านหันมาทางอวี้ซิน ป้าหวัง ป้าจาง และป้าเหลียน

“มันยุ่มย่ามอยู่แถว ๆ นั้นนะ” เขายังชี้มาทางพวกนางด้วย

“หา! จริงหรือ”

“ดังนั้นทางฝั่งนั้นระวังตัวกันให้ดีหน่อย สหายอวี้ซิน เจ้ามีลูกเล็ก ๆ ดูแลให้ดีด้วยนะ”

“ค่ะ”

“แม่ หนูกลัว” เด็กสองคนเอ่ยปากขึ้นมาพร้อมกัน

“พวกเราขอกำลังผู้ชายตัวโต ๆ หน่อยสักสิบคน จะได้จัดเวรเดินตรวจรอบหมู่บ้าน คืนนี้ข้ากับสหายหวังจะสับเวรกันเอง แต่พวกเจ้าก็ต้องระวังสวนของตัวเองด้วย อย่าประมาท หมูป่าตัวใหญ่มีเขี้ยวแหลม แทงคนตายได้” สหายฮุ้ยเสริมเสียงห้าว

อวี้ซินยืนฟังพลางขมวดคิ้วแน่น ใจหนึ่งคิดถึงความปลอดภัยของลูกฝาแฝดที่อยู่บ้าน รวมถึงตัวนางเอกด้วย

‘ถ้ามันมาจริง ๆ น่ากลัวแล้ว”

จินตนาการไม่ออกเลย ถึงความดุร้ายของมัน ถ้าเผชิญหน้าตัวต่อตัว มีหวัง...

“เอาล่ะ ๆ อย่าวิตกเกินไป แค่เราระวังภัย ส่วนใครเจอร่องรอยใหม่ รีบมาบอกนะ” ผู้ใหญ่ฉิงฟูกู้กวาดตามองรอบลาน ทุกคนพากันพยักหน้ารับรู้

“อ๋อ... วันนี้เราจะหารือเรื่องดักจับมัน ถ้าเราจับมันได้ จะแบ่งเนื้อหมู่ป่าให้กินกันทั่ว เท่า ๆ กัน แต่ถ้าบ้านใดใครจับได้ จะได้ไปครึ่งตัวเลย ที่เหลือแบ่งกัน” ทำเอาคนฮือฮาขึ้นอีกรอบ กับเดิมพัน หมูป่าครึ่งตัว ทำให้หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านหลายคนฮึกเหิม

“ถ้าเอามาขายให้กับสหกรณ์ ก็ได้ใช่ไหมผู้ใหญ่”

“ใช่ ก็ได้เงินไป เพราะยังไงครึ่งตัวก็กินไม่หมด” หลายคนเริ่มจับกลุ่มกัน “พวกเราอาจต้องรวมตัวกันล่าหมูป่า” แววตาของหลานคนมีความหวัง บางครั้งวิกฤต ก็มาพร้อมกับโอกาสใหม่ ๆ

เมื่อเลิกประชุม ชาวบ้านทยอยกลับไป อวี้ซินจับจุงมือของลูกทั้งสองเอาไว้แน่น

“แม่ หมูป่ามันตัวใหญ่มากไหม?” เจี้ยนหมิงถามตาโต

“ผู้ใหญ่บ้านบอกว่ามันหนักสามร้อยกิโลกรัม”

“แล้วอี้หลันหนักกี่กิโลกรัมครับแม่”

“อี้หลันหนัก 10 กิโลกรัม ส่วนเจี้ยนหมิงของแม่หนัก 12 กิโลกรัม”

“อืม...” เด็กน้อยทำท่าคิดคำนวณ

“แม่จะบอกให้เห็นภาพนะครับ หมูป่าหนัก 300 กิโลกรัม เท่ากับน้ำหนักเจี้ยนหมิงของแม่ที่หนัก 12 กิโลกรัม จำนวน 25 คนครับ”

“อะไรนะครับแม่”

“แม่คะ ทำไมเยอะแบบนั้น” ดูสองคนตื่นเต้นมาก ๆ แม่แล้วอี้หลันกี่คน”

“อืม... อี้หลันหรือ? 30 คนค่ะ”

“โอ้โห!” เด็กสองคนทำตาโตเท่ากับไข่หาน

“แม่คะ หากมันมากัดหนู หนูตายแน่”

“เรื่องอะไร แม่จะยอม ไปถึงบ้าน แม่จะซ่อมบ้านก่อน แต่เราสองคน อะไรที่เป็นเศษอาหาร ที่จะส่งกลิ่นเหม็น ให้เอาไปใส่ในถังที่แม่ทำเอาไว้ แล้วปิดฝาให้สนิท” เธอสอนเด็ก ๆ แล้ว บ้านช่องต้องสะอาด อีกอย่างไม่เป็นแหล่งแพร่เชื้อโรค

“รู้แล้วครับแม่”

“ถ้าไม่ทำแบบนั้น ทั้งหนู และสัตว์มีอันตรายจะมาที่บ้านของเรา”

“รวมถึงหมูป่าด้วยใช่ไหมครับ”

“ถูกต้องแล้วค่ะ” เจี้ยนหมิงกับอี้หลันเกาะแขนแม่แน่น อวี้ซินลูบหัวลูกน้อยทั้งสองคน “ไม่ต้องกลัวจ้ะ แม่จะหาวิธีทำให้บ้านเราปลอดภัย” เธอยิ้ม แต่ในใจกลับคิดหนัก คงต้องพึ่งระบบอีกแล้ว…

อวี้ซินกลับมาถึงบ้าน แสงแดดเริ่มส่งความร้อนลงแล้ว

“แม่จ๋า หนูหิวแล้ว” เจี้ยนหมิงกับอี้หลันจับชายเสื้อของแม่แล้วกระตุก ส่งสายตาแป๋วให้กับแม่

“ได้สิ ไปนั่งรอแม่ทำกับข้าวให้”

“ครับ”

“ค่ะ”

“ไปกินข้าวก่อน แล้วนั่งเล่น และพักสักกันอยู่แต่ในบ้านนะ”

“หนูไม่ไปไหนแน่ ๆ หนูกลัว”

“เหมือนกันครับแม่”

“กินข้าวแล้ว แม่ต้องดูหลังบ้านสักหน่อย จะซ่อมรั้วให้แข็งแรงด้วย นี่อี้หลัน เจี้ยนหมิง มีแม่แล้วไม่ต้องกลัว”

“ค่ะ”

“ครับ” เด็กฝาแฝดยิ้มเก่ง เธอจึงยิ้มลูบหัวลูกทั้งสอง

เด็ก ๆ กินข้าวเสร็จ เธอก็ปูเสื่อในบ้านให้ลูกนอน พลางสั่งเสียงนุ่ม “แม่จะไปดูสวนหลังบ้าน อย่าตื่นมาเปิดประตูเองนะ อยู่ในบ้านเงียบ ๆ เข้าใจไหม”

“เข้าใจจ้ะ” ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน แล้วซุกตัวกับหมอน หยิบเอาตุ๊กตาที่แม่พับให้ ไม่ว่าจะเป็นกบ เต่า และเครื่องบิน ออกมาเล่นกันอย่างสนุก

อวี้ซินปิดแล้วเดิน เธออ้อมไปด้านหลังบ้าน เสียงจิ้งหรีดแว่วจากพงหญ้า ลมพัดเอากลิ่นดินชื้นมาตามร่องสวน มันเทศที่ชาวบ้านช่วยกันปลูกเรียงแถว พลันสายตาก็ไปเห็นแปลงมันที่ถูกพรวนบางส่วน ดินฟุ้งกระจายเป็นหลุมใหญ่ ราวกับมีคนมาขุด แต่รอยเท้าที่เห็นใหญ่โตผิดปกติ อวี้ซินถึงกับขนลุกซู่

‘นี่มันรอยหมูป่าจริง ๆ ใหญ่กว่าที่คิดไว้เสียอีก’ อวี้ซินย่อตัวลง ลากนิ้ววัดขนาดรอยกีบที่ฝังลึกในดิน กว้างแทบเท่าฝ่ามือ ตัวคงหนักไม่ต่ำกว่า 300 กิโลกรัม เหมือนที่ผู้ใหญ่บ้านบอก

[คำเตือน บริเวณนี้มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่] เสียงระบบดังขึ้นในหัวทันที

‘ขอบใจที่ย้ำ ฉันก็เห็นกับตาอยู่แล้วนี่นา!’ อวี้ซินพึมพำ เธอเดินสำรวจรอบรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นสวน เห็นร่องรอยมันเทศหายไปหลายกอ ดินถูกรื้อกระจุยอีก เมื่อคืนมันมาใกล้บ้านของฉันขนาดนี้เลยหรือ?’ ขนลุกตั้งชั้นไปทั้งตัว ใบมันหักเป็นแถบ อวี้ซินมองไปยังทิวเขาด้านหลัง

‘นี่คงจะเส้นทางที่หมูป่าใช้ผ่านชัดเจน มันมาจากทางตีนเขา ลัดเลาะข้างลำธารเข้ามาถึงหลังบ้านเธอ

[คำแนะนำระบบ กับดักหลุมพรางเสริมไม้ไผ่แหลม 1,800 แต้ม รั้วไม้ไผ่เสริมหนามอัตโนมัติ 500 แต้ม]

‘แพงเอาเรื่องนะ แต่ถ้าหมูป่าเข้ามาในเขตบ้านได้ คงจะเหลือแค่ชื่อของฉันกับลูก ๆ ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด!’ เธอกัดริมฝีปาก คิดเร็ว

‘แต่ก็ต้องทำให้เนียน เหมือนคนทำเอง ไม่งั้นคนในหมู่บ้านสงสัยฉันแน่ ๆ’

[เธอก็ลงมือเลยสิ อุปกรณ์เธอมีอยู่แล้วในบ้าน ทำให้ทุกคนเห็นว่าเธอทำ และเมื่อคืนฝนมันตกมานิดหนึ่ง ทำให้ดินไม่แข็งจนเกินไป ที่ตรงนี้เป็นดินที่รวนชุย ยังไงก็ทำให้เธอขุดง่าย]

‘ไม่ได้ออกกำลังกายมานานแล้ว ฉันต้องออกกำลังกายสักหน่อย’