บทที่ 8

ลุลาถูกพามาที่จุดบันจี้จัมพ์บนยอดเขา

หอคอยสูงกว่าสามร้อยฟุต เบื้องล่างเป็นหน้าผาลึกน่าหวาดหวั่น

ทันทีที่เธอก้าวขึ้นไป ใบหน้าก็ซีดขาว ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่

สีหน้าของคิรันกับอาเธอร์ยังคงเย็นชา

พวกเขารับอุปกรณ์ล็อกนิรภัยจากเจ้าหน้าที่ แล้วเป็นคนสวมให้เธอด้วยตัวเอง ก่อนจะบังคับเธอไปยืนที่ขอบแท่นกระโดด

ลุลาจ้องลงไปในเหวลึก ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ

เธอได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองเต้นกระหน่ำ

เสียงของเธอสั่นเครือ “คิรัน นายก็รู้ว่าฉันกลัวความสูง…”

“ฉันรู้” เขามองเธอโดยไร้อารมณ์ “ในเมื่อเธอกล้าผลักมินนี่ตกหน้าต่าง งั้นฉันก็จะให้เธอลองรู้สึกว่าการตกลงไปมันเป็นยังไง นี่คือโทษที่เธอสมควรได้รับ ลุลา ผู้หญิงของตระกูลโกราโยจะเป็นคนใจร้ายไม่ได้ จำบทเรียนวันนี้ไว้ ถ้าเธอสำนึกจริง งานแต่งก็จะยังจัดตามเดิม”

อาเธอร์เม้มปากแน่น แววตาขุ่นมัว “อย่ากลัวเลย เธอไม่ตายหรอก”

พูดจบ พวกเขาก็ยื่นมือออกมา ผลักเธอลงไปจากขอบแท่น

แรงดึงกระชากอย่างรุนแรงฉุดเธอลงไป

หัวใจของลุลาหยุดเต้นไปชั่วขณะ อกแน่นจนหายใจไม่ออก

ความหวาดกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้บีบรัดลำคอเธอจนส่งเสียงกรีดร้องไม่ออก

มีเพียงเสียงสะอื้นขาด ๆ กับหยาดน้ำตาที่ปลิวกระจายไปกับสายลม

ในดวงตาของเธอ… เหลือเพียงความว่างเปล่าและความสิ้นหวัง

เธอถูกปล่อยให้ห้อยหัวอยู่เหนือหน้าผานานถึงครึ่งชั่วโมง

จนกระทั่งลมหายใจเริ่มติดขัด สติเริ่มเลือนราง พวกเขาถึงดึงเธอกลับขึ้นมา

ลุลาทรุดลงบนแท่นกระโดด หอบหายใจแรง พยายามข่มอาการชาที่แล่นไปทั่วแขนขาจากการขาดออกซิเจน

วินาทีถัดมา เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามา “คุณลุลา ก่อนที่คุณคิรันกับคุณอาเธอร์จะไป พวกเขาสั่งไว้ว่า คุณต้องกระโดดให้ครบสิบครั้งถึงจะกลับได้”

ลุลายังไม่ทันตั้งสติได้ เธอก็ถูกผลักลงไปอีกครั้ง

ครั้งหนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง…

ทุกครั้ง เธอถูกปล่อยให้ห้อยอยู่เหนือหน้าผานานครึ่งชั่วโมง

ช่วงพักสั้น ๆ ระหว่างนั้น ไม่ได้ช่วยให้อาการขาดออกซิเจนดีขึ้นเลย

เมื่อสติของลุลาเริ่มพร่าเลือน ในที่สุดการกระโดดสิบครั้งก็จบลง

ท้องฟ้ามืดสนิทไปแล้ว

มีเพียงแสงไฟสีขาวจ้าจากสปอร์ตไลต์บนแท่น ที่ประคองสติสุดท้ายของเธอเอาไว้

เหลือเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียวในพื้นที่

เขาปลดเชือกนิรภัยออกจากตัวเธอ

ขณะที่เขาหันหลังจะเดินจากไป ปลายกางเกงของเขาก็ถูกคว้าไว้

“พาฉัน… ไปโรงพยาบาลที…” เสียงของลุลาแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน เป็นแรงเฮือกสุดท้ายของเธอ

เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า “ขอโทษครับคุณลุลา คุณคิรันกับคุณอาเธอร์สั่งไว้ว่าห้ามใครช่วยคุณ พื้นที่นี้เป็นของตระกูลโกราโย ผมไม่อยากตกงาน”

เขาเดินจากไป

แสงสปอร์ตไลต์แสบตาลุลา จนน้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ

เธอนั่งพักอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนลุกขึ้น แล้วค่อย ๆ เดินลงจากภูเขา

ระหว่างทางลง เธอเจอนักท่องเที่ยวใจดีคนหนึ่งที่กำลังกลับเหมือนกัน และเขาก็พาเธอกลับเข้าเมือง

ลุลาไม่ได้กลับวิลล่า แต่ตรงไปโรงพยาบาลทันที

เธอเปิดไฟฉาย แล้วเริ่มค้นหาสร้อยคอที่สนามหญ้าด้านล่างตึกผู้ป่วยใน

กิ่งไม้จากพุ่มไม้ขีดข่วนผิวของเธอ ยุงกัดจนเป็นตุ่มเต็มตัว

แต่เธอเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย

เธอก้มหน้าก้มตาค้นหาทีละนิ้ว ทีละนิ้ว

ยิ่งเวลาผ่านไป ความร้อนใจก็ยิ่งทวีขึ้น

น้ำตาคลออยู่ในดวงตาแดงก่ำของเธอ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณเป็นใคร มาทำอะไรตรงนี้?”

เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาล

ด้วยความช่วยเหลือของเขา เธอจึงได้เจอกับคนทำความสะอาดที่ดูแลสนามหญ้า

“อ๋อ ผมเห็นสร้อยเส้นหนึ่งนะ คิดว่าไม่มีใครเอา ก็เลยทิ้งลงถังขยะไปแล้ว”

ลุลารีบถาม “ถังไหน?”

พนักงานส่ายหัว “เก็บไปหมดแล้ว ส่งไปกองขยะเรียบร้อย ต่อให้ตอนนี้อยากหา ก็คงหาไม่เจอแล้วล่ะ”

น้ำตาของลุลาร่วงลงทันที “กองขยะอยู่ที่ไหน สร้อยเส้นนั้นสำคัญกับฉันมาก ฉันต้องเอามันคืนให้ได้!”