บทที่ 9

ลุลาค้นหากองขยะอยู่ทั้งวันเต็ม ๆ

ทันทีที่เธอเจอสร้อยคอ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมาทันที

แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็รู้ว่าจี้นั้นว่างเปล่า

เส้นผมกับอัฐิที่เธอเก็บไว้ข้างใน…หายไปหมดแล้ว

หัวของเธออื้อไปหมด เธอกำสร้อยไว้แน่น แล้วรีบวิ่งกลับไปโรงพยาบาล

พอถึงหน้าทางเข้า เธอก็เจอกับมินนี่ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาล

มินนี่เอามือปิดจมูก ถอยหลังอย่างแสดงความรังเกียจเกินจริง “ขยะสกปรกแบบนี้คลานออกมาจากถังไหนเนี่ย?”

ลุลาจ้องเธอเขม็ง “ของที่อยู่ในจี้ของฉัน อยู่ไหน?”

มินนี่เหลือบมองสร้อยในมือของลุลา ก่อนจะหัวเราะออกมา “ของสกปรกนั่นน่ะเหรอ? ฉันเทลงชักโครกไปนานแล้ว กดน้ำทิ้งเรียบร้อย”

“มินนี่ วรากรกุล!” ลุลาสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ หูอื้อ ดวงตาลุกเป็นไฟ

เธอพุ่งเข้าไป คว้าคอเสื้อของมินนี่ แล้วฟาดฝ่ามือลงไปเต็มแรง

มินนี่เซถอยหลัง มือกุมแก้ม ก่อนจะล้มเข้าไปในอ้อมแขนของคิรัน

ลุลาเงยหน้าขึ้น สบกับสายตาเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยความคิดจะฆ่าของเขา “เธอยังไม่เข็ดอีกเหรอลุลา”

ดวงตาของเธอแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ “เธอเอาอัฐิของยายฉันไปกดน้ำทิ้ง—”

“พอได้แล้ว!” ความรังเกียจในสายตาของคิรันยิ่งชัดขึ้น “ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอถึงขั้นเอายายตัวเองมาสาปแช่งเพื่อใส่ร้ายมินนี่ น่าขยะแขยงจริง ๆ”

วินาทีถัดมา เขาคว้าข้อมือเธอแล้วผลักอย่างแรง

คนขับแท็กซี่ที่วิ่งมาด้วยความเร็วบีบแตรลั่น เบรกไม่ทัน พุ่งชนลุลาเต็มแรง

ร่างของเธอลอยกระเด็น ก่อนจะตกลงไปในแปลงดอกไม้

ความเจ็บปวดแผ่ฉีกอก เลือดข้นไหลออกจากมุมปาก

เธอมองไปทางคิรันโดยสัญชาตญาณ แต่เห็นเพียงเขากำลังปกป้องมินนี่ไว้ในอ้อมแขน แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เขาพาเธอขึ้นรถที่อาเธอร์ขับมาจอด

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่หันมามองลุลาเลยแม้แต่นิดเดียว

สติของเธอดับวูบลง

…

ลุลานอนโรงพยาบาลอยู่สองวัน

ผ่านโพสต์ในโซเชียลของมินนี่ เธอเห็นคิรันควงเธอไปงานเลี้ยงและงานสังคมต่าง ๆ

งานแต่งใกล้เข้ามาทุกที เขาไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว

ลุลาเริ่มเตรียมทุกอย่างสำหรับวันแต่งงานด้วยตัวเอง

บ่ายวันก่อนงานแต่ง คิรันมารับเธอออกจากโรงพยาบาล

เขานำดอกกระดิ่งที่เธอชอบมาให้ “วันก่อนฉันหุนหันไปหน่อย อันนี้ถือเป็นการขอโทษ แต่เธอก็ต้องเลิกยุ่งกับมินนี่ได้แล้วนะ พรุ่งนี้เป็นวันแต่งของเรา ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้เธอด้วย”

ลุลามองเขาเงียบ ๆ อยู่ไม่กี่วินาที

จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วรับช่อดอกไม้ไป “ดีเลย ฉันก็เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้นายเหมือนกัน”

คิรันชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความไม่เป็นธรรมชาติแวบหนึ่ง ก่อนจะกลบมันลงไป

ระหว่างทางกลับวิลล่า อากาศเปลี่ยนกะทันหัน ฝนตกกระหน่ำอย่างหนัก

เมื่อเสียงฟ้าร้องดังขึ้น คิรันก็ดูร้อนรน กระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด

เขาจับพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างกดโทรหามินนี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีใครรับสาย

จู่ ๆ เขาก็เหยียบเบรกแรง ดึงรถจอดข้างทาง แล้วคว้าร่มจากในรถ

เขายื่นให้ลุลา “ฉันมีธุระต้องไปจัดการ เธอเรียกรถกลับเองนะ”

พูดจบ เขาปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ แล้วโน้มตัวไปเปิดประตูรถ

ลุลาไม่รับร่ม

เธอเพียงมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะลงจากรถโดยไม่หันกลับ แล้วปิดประตู

คิรันชะงักไปเล็กน้อย มองร่มในมือ ความรู้สึกแปลก ๆ วาบขึ้นมาในใจ

เขาเหมือนจะเปิดประตูอีกครั้งเพื่อเอาร่มไปให้ลุลา แต่ในจังหวะนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เป็นสายจากมินนี่

เสียงของเธอสั่นเหมือนจะร้องไห้ “คิรัน ฉันกลัว… รีบมาหาฉันที…”

สีหน้าของคิรันซีดลง มือที่จับประตูชะงัก ก่อนจะละออก แล้วเหยียบคันเร่งขับออกไปทันที

ลุลายืนอยู่ตรงนั้น เพิ่งรู้ตัวว่าเธอยังถือช่อดอกไม้ที่เขาให้ติดมือมาด้วย

เธอมองไฟท้ายรถที่หายลับไปในสายฝน ก่อนจะวางช่อดอกไม้ลงบนถังขยะ แล้วโบกรถแท็กซี่

พอกลับถึงวิลล่า เธอก็ได้รับข้อความจากคิรัน

“ฉันมีเรื่องด่วนต้องจัดการ คืนนี้คงไม่กลับบ้าน”

เธอไม่ได้ตอบกลับ

อาจเพราะตากฝนมา คืนนั้นเธอมีไข้ต่ำ ๆ หลับ ๆ ตื่น ๆ ฝันสลับกันไปมา

ชั่วขณะหนึ่ง เธอเห็นมินนี่รุมทำร้ายเธอจนยืนไม่ไหว แล้วเอาเท้าเหยียบหน้าของเธอเพื่อเหยียดหยาม

อีกชั่วขณะหนึ่ง เธอเห็นคิรันคอยปลอบเธอ ทำอาหารให้เธอ นั่งดูหนังเป็นเพื่อนเธอ

และสุดท้าย… เธอเห็นคืนแรกที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน รวมถึงครั้งแล้วครั้งเล่าหลังจากนั้น

น้ำตาไหลออกจากหางตาเงียบ ๆ

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา สายตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก

วันนี้คือวันแต่งงานของเธอกับคิรัน และก็เป็นวันครบรอบหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่มารีจากไป

ทันทีที่ฟ้าสาง ลุลาก็ลากกระเป๋าเดินทางไปที่สุสาน

หลังจากไหว้หลุมศพเสร็จ เธอก็เรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล เพื่อรวมตัวออกเดินทาง

ระหว่างทาง เธอเปิด WhatsApp ตรวจสอบรายละเอียดทั้งหมดของ “งานแต่งงาน” กับทีมอีกครั้ง

จากนั้น เธอก็เปิดลิงก์ไลฟ์สดที่เธอบันทึกไว้

บนหน้าจอ อินฟลูเอนเซอร์สาวแต่งหน้าจัดเต็มกำลังทักทายผู้ชม

“สวัสดีทุกคนค่ะ! วันนี้ตามคำเชิญของเจ้าสาว เราจะพาไปงานแต่งงาน และถ่ายทอดสดให้ทุกคนได้ดูกัน…”

ลุลาจ้องหน้าจอโทรศัพท์

ในดวงตาของเธอ มีแสงเย็นเฉียบมืดมนวาบขึ้นมา