บทที่ 6

“มินนี่!” อาเธอร์ที่อยู่ข้าง ๆ รีบรับตัวเธอไว้ “คิรัน มินนี่เหมือนจะแพ้อะไรสักอย่าง!”

คิรันชะงักกลางก้าว ก่อนจะนึกได้ว่าลุลาเป็นคนสั่งซุปซีฟู้ดในมื้อนี้

สีหน้าของเขาเย็นเฉียบในทันที แล้วหันหลังพุ่งไปหาลุลา

เธอถลกกระโปรงขึ้นแล้ว กำลังจะฉีดยาให้ตัวเอง

จู่ ๆ ก็มีมือคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วแย่งปากกาฉีดยาไปจากมือเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ สบตากับสายตาเย็นชาของคิรัน

“เธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้มินนี่แพ้ เธอต้องให้มินนี่ใช้ยาก่อน!”

พูดจบ เขาก็เดินตรงไปหามินนี่ แล้วฉีดยาให้เธออย่างรวดเร็ว โดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

อาเธอร์สัมผัสได้ถึงสายตาของลุลา จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอเป็นหมอนะลุลา น่าจะมีวิธีช่วยตัวเองอย่างอื่นได้ มินนี่ไม่รู้อะไรเลย เธอจำเป็นต้องใช้ยานั่นมากกว่า”

คิรันฉีดยาเสร็จ ก็อุ้มมินนี่ขึ้นมา แล้วรีบวิ่งออกไปทันที

อาเธอร์วิ่งตาม “ฉันไปเอารถ!”

ลุลาทรุดลงกับพื้น ดวงตาแดงก่ำจ้องตามแผ่นหลังของพวกเขาที่ห่างออกไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครหันกลับมามองเธอเลยสักครั้ง

สติของเธอเริ่มเลือนราง

ในภาพพร่าเลือน เธอเห็นพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา “คุณลูกค้า เป็นอะไรไหมครับ?”

…

ลุลาไม่ได้สติไปเต็มหนึ่งวัน

พอลืมตาขึ้นมา คิรันก็นั่งอยู่ข้างเตียง

เขาจับมือเธอไว้ น้ำเสียงอ่อนโยนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ลุลา เธอฟื้นแล้ว รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”

เธอดึงมือกลับ แล้วหลับตาลง

คิรันไม่ได้โกรธ เขาปัดปอยผมที่ตกลงมาข้างขมับของเธอเบา ๆ “ลุลา ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน แต่ตระกูลโกราโยกับตระกูลของมินนี่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น เราปล่อยให้มินนี่เป็นอะไรไปไม่ได้

ฉันไม่มีทางเลือก อีกไม่นานเธอก็จะเป็นคนของตระกูลโกราโยแล้ว เรามีผลประโยชน์ร่วมกัน เธอน่าจะเข้าใจให้มากกว่านี้ เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอที่สุด ใช่ไหม?”

อาเธอร์ปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตู “เอาน่า ลุลา คิรันก็ไม่มีทางเลือก ครอบครัวระดับพวกเรามีปัญหาของตัวเอง ต้องมองภาพรวมเป็นหลัก ในฐานะครอบครัวเดียวกัน ตอนนี้ก็ต้องให้เธออดทนไปก่อน”

มือของลุลากำแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม

เธอลืมตาขึ้น จ้องมองผู้ชายทั้งสองคน พร้อมแค่นหัวเราะในใจ

พวกเขากำลังใช้ทุกวิธี ทั้งหว่านล้อม ทั้งล้างสมองเธอ

เธอไม่อยากเถียงกับพวกเขาอีก จึงหลับตาลงอีกครั้ง “ฉันอยากพัก”

จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของพวกเขาหายไป ลุลาก็ลืมตาขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรออก “สวัสดีค่ะ ที่นี่บริษัทไลฟ์สตรีมใช่ไหมคะ ฉันอยากจ้างงาน…”

หลังวางสาย มือของเธอขยับไปแตะจี้ที่หน้าอกตามสัญชาตญาณ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

จี้ที่ใส่ปอยผมกับอัฐิของมารี…หายไปแล้ว!

ความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามา

ลุลาร้อนใจ รีบค้นหาบริเวณรอบเตียงโรงพยาบาล แต่ก็ไม่เจอ

เธอกำลังจะออกไปตามหาพยาบาล ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

มินนี่ส่งรูปสร้อยคอของเธอมา “ถ้าอยากได้คืน ก็รีบมาหาตอนนี้ ไม่งั้นฉันจะเทของข้างในลงชักโครกนะ”

ความโกรธแค้นท่วมท้นจนแทบทำให้ลุลาเห็นภาพมืดไปหมด

อกของเธอกระเพื่อมแรงด้วยความเดือดดาล ก่อนจะรีบพุ่งไปที่ห้องผู้ป่วยของมินนี่

ในห้อง มินนี่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือห้อยสร้อยคอไว้ที่ปลายนิ้ว

มันแกว่งอยู่ด้านนอกขอบหน้าต่าง พร้อมจะหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ

“มินนี่ วรากรกุล เอาสร้อยของฉันคืนมา!”