บทที่ 5

ร่างของลุลาชะงักแข็งทื่อ ใบหน้าซีดจนไร้สีเลือด

เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอาเธอร์ออกไป แล้วถอยไปขดตัวอยู่หัวเตียง

เขาขมวดคิ้วมองเธอ ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย “ยังโกรธอยู่อีกเหรอ?”

เขายกมือขึ้นนวดขมับ ท่าทางทุกอย่างเหมือนคิรันไม่มีผิด

แม้แต่น้ำเสียงที่แฝงกลิ่นแอลกอฮอล์ ก็แทบแยกไม่ออก

ถ้าลุลาไม่ได้ยินมาก่อนว่าคิรันเก็บตัวไว้เพื่อมินนี่ เธอคงไม่มีทางแยกสองคนนี้ออก

อาเธอร์โน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง ใช้แขนทั้งสองข้างกักเธอไว้ ปลายจมูกแทบชนกัน

“ฉันบอกแล้วไง ถ้าฉันมีอะไรกับมินนี่จริง เธอกับฉันคงไม่มีวันได้แต่งงานกันหรอก”

เขาก้มลงจะจูบเธอ

ลุลาตาเบิกกว้าง รีบหันหน้าหนี พร้อมกับอาเจียนออกมา

เธออาเจียนจนตาแดงไปหมด หยุดไม่ได้เลย

เธอผลักอาเธอร์ออก แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

เขายืนมองเธอ คิ้วขมวดแน่น แววตาเป็นประกายบางอย่าง

ในห้องน้ำ ลุลาไถลตัวลงตามผนัง ก่อนจะทรุดนั่งยองอยู่กับพื้น

นอกประตู เสียงของอาเธอร์ดังขึ้นกะทันหัน “พวกนายได้ยินใช่ไหม เธออาเจียน… อย่าบอกนะว่าท้อง?”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

เพื่อนคนหนึ่งของเขาตะโกน “อย่าให้มันเลยเถิดนะอาเธอร์! ถ้าเรื่องความจริงเปิดออกมา แล้วเธอมาเกาะแก นายจะทำยังไง?”

ลุลาตัวแข็งทื่อ เลือดเย็นเฉียบไปทั้งร่าง

เธอเพิ่งรู้ว่า โทรศัพท์ของอาเธอร์เปิดสายค้างไว้ตลอดเวลา

เสียงของมินนี่ดังลอดออกมา “คิรัน อาเธอร์ พวกนายทำเกินไปแล้วนะ…”

“เกินไป?” น้ำเสียงของคิรันเย็นเฉียบ “เธอจงใจเล่นงานเธอมาตลอด นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”

มินนี่ฟังดูเป็นกังวล “แต่ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง คิรันกับอาเธอร์ก็พูดพร้อมกัน “เป็นไปไม่ได้!”

เสียงของคิรันจากปลายสายเย็นชาไร้ความปรานี “ต่อให้ท้องจริง ก็จัดการให้มันจบได้ ใช่ไหมอาเธอร์?”

ลูกกระเดือกของอาเธอร์ขยับขึ้นลง “อ-แน่นอนอยู่แล้ว”

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบีบแน่นในอกอย่างรุนแรง

วินาทีถัดมา เขาเห็นลุลาเปิดประตูออกมา ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

หัวใจของเขาวูบลงทันที

เขารีบวางสาย แล้วก้าวเข้าไปหา “เป็นอะไรไปลุลา หน้าซีดขนาดนี้ ไม่สบายเหรอ… หรือว่า… เธอท้อง?”

ลุลาจ้องเขา แล้วแค่นยิ้ม “เปล่า แค่ท้องไส้ไม่ดี”

…

เช้าวันถัดมา ลุลาไปโรงพยาบาลตามนัดเพื่อทำแท้ง

แพทย์เจ้าของไข้รู้จักเธอ จึงพยายามเกลี้ยกล่อมก่อนเริ่มหัตถการ “ลุลา ตอนนี้ทารกเจ็ดสัปดาห์แล้ว มีการเต้นของหัวใจ และค่าต่าง ๆ ก็ดูปกติดี แน่ใจหรือว่าจะยุติการตั้งครรภ์?”

ลุลาพยักหน้า สีหน้ามั่นคง “ฉันแน่ใจค่ะ”

ตอนที่เธอออกจากโรงพยาบาลก็เกือบเที่ยงแล้ว

คิรันโทรมา และรถของเขาก็มาจอดที่หน้าทางเข้าไม่นานหลังจากนั้น

เขาลงจากรถ เปิดประตูพาเธอขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร “ไปสิ ฉันพาเธอไปกินข้าว”

ระหว่างทาง ทั้งคู่เงียบกันตลอด คิรันมีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่บนริมฝีปาก

เพลงที่เปิดในรถคือเพลงโปรดของมินนี่สมัยมหาวิทยาลัย และก็เป็นเพลงที่ลุลารังเกียจที่สุด

พอถึงร้านอาหาร พวกเขาก็เห็นมินนี่กับอาเธอร์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

มินนี่ชี้ไปที่เค้กบนโต๊ะ “ลุลา เมื่อวานฉันทำเกินไป เลยไปต่อคิวซื้อเค้กดังมาเพื่อขอโทษ เธอต้องลองนะ”

ระหว่างมื้ออาหาร เธอเอาแต่เล่าเรื่องในอดีตของตัวเอง คิรัน และอาเธอร์ไม่หยุด

“คิรันกับอาเธอร์เอาใจฉันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ตอนเล่นบ้านกัน ยังแย่งกันเป็นเจ้าบ่าวของฉันเลย!

ครั้งหนึ่งฉันปีนต้นไม้แล้วลงไม่ได้ คิรันถึงกับนอนแผ่ลงกับพื้นให้ฉันกระโดดลงมาใส่

ตอนมัธยมมีผู้ชายมารุมฉัน พวกเขาสองคนก็สู้เพื่อปกป้องฉันจนบาดเจ็บหนัก นอนโรงพยาบาลตั้งนาน”

คิรันกับอาเธอร์หัวเราะไปด้วยกัน

ทั้งสามคนคุยกันอย่างอบอุ่น

มีเพียงลุลา ที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร

มินนี่หันมาหาลุลาอย่างกะทันหัน “ลุลา ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ เธอมีปัญหากับฉันเหรอ? ฉันรู้ว่าตอนมหาลัยเราอาจมีเรื่องเข้าใจผิดกัน แต่ตอนนี้เธอกำลังจะแต่งงานกับคิรัน ฉันหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนสนิทกันได้นะ”

เธอยกแก้วขึ้น พลางยิ้มมุมปากใส่ลุลา

ลุลาไม่ขยับอยู่พักใหญ่ ไม่แม้แต่จะมองเธอ

จู่ ๆ เธอก็กำเสื้อบริเวณอกแน่น หายใจถี่รัวเหมือนขาดอากาศ

ผื่นลมพิษสีแดงจัดลามขึ้นตามท่อนแขนอย่างรวดเร็ว ดูน่าตกใจจนแทบช็อก

เธอล้วงกระเป๋าอย่างลนลาน

“เธอแพ้อะไรสักอย่าง!” คิรันลุกพรวดขึ้น รีบคว้ากระเป๋าของเธอ

ลุลามีอาการแพ้ถั่วลิสงรุนแรง ปกติเธอจะระวังตัวมาก แต่เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิดและไม่มีเวลาขอความช่วยเหลือ เธอจึงพกปากกาฉีดยาอะดรีนาลีนไว้ในกระเป๋าตลอด

มันคือสิ่งที่ช่วยชีวิตเธอได้ในวินาทีเป็นวินาทีตาย

เธอคว้ามันได้แล้วพอดี ตอนที่มินนี่พูดเสียงอ่อนแรง “คิรัน ฉันไม่ไหวแล้ว…”

มินนี่ยกมือกุมอก ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะเอนตัวล้มลง