บทที่ 4

สองวันต่อมา คิรันเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ “เรื่องวันนั้น มินนี่ไม่โกรธเธอแล้วนะ ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ เราจะไปลองชุดแต่งงานแล้วก็เลือกแหวนกัน”

ลุลาถูกพาไปที่ร้านชุดเจ้าสาว

ทันทีที่ลงจากรถ เธอก็เห็นมินนี่กับอาเธอร์ยืนรออยู่ข้างในแล้ว

มินนี่ทักเธออย่างเป็นกันเอง “ลุลา มาแล้วเหรอ! ครั้งก่อนฉันยังไม่ได้แสดงความยินดีเลยนะ คิรันกับฉันเป็นเพื่อนสนิทกัน งั้นวันนี้ให้ฉันช่วยเธอเลือกชุดเจ้าสาวนะ จะได้ออกมาสวยที่สุด!”

เธอยิ้ม ราวกับกำลังรอดูว่าลุลาจะเสียอาการ

แต่ลุลากลับไม่มีทั้งความกลัวหรือความรังเกียจ

เธอยิ้มตอบอย่างนิ่ง ๆ “ขอบคุณนะ ฉันซาบซึ้งจริง ๆ”

สีหน้าของมินนี่หม่นลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมายิ้มอีกครั้ง

เธอคล้องแขนคิรันกับอาเธอร์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย “งั้นฉันลองด้วยละกัน อีกไม่นานฉันก็จะเป็นเจ้าสาวเหมือนกัน”

ลุลายิ้มบาง ๆ อย่างสงบ “ยินดีด้วยนะ”

สายตาของมินนี่เย็นลงทันที

ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าลุลาจะมองชุดไหน มินนี่ก็จะรีบเรียกพนักงานแล้วแย่งไปลองก่อนเสมอ

ทุกครั้งที่เธอออกมาจากห้องลองชุด เธอจะคว้ามือคิรัน “คิรัน ว่ายังไง สวยไหม?”

ทุกครั้ง คิรันจะมองมินนี่เหมือนต้องมนต์ สายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล และเอ่ยชมไม่หยุด

อาเธอร์ก็วนเวียนอยู่ข้างกายมินนี่ไม่ห่าง

ทั้งสองคนราวกับมองไม่เห็นลุลาเลย

พนักงานขายคนหนึ่งถึงกับถอนหายใจอย่างอิจฉา “เจ้าสาวคนนี้โชคดีจังเลย…”

มินนี่ร้องเบา ๆ อย่างแกล้ง ๆ แล้วหันไปหาลุลา ที่ยืนอยู่ด้านข้างเหมือนคนนอก “โทษนะลุลา เธอต่างหากที่เป็นเจ้าสาว ควรได้ลองก่อนสิ”

เธอตบอกคิรันเบา ๆ “คิรัน เป็นอะไรเนี่ย ทำไมปล่อยให้เจ้าสาวตัวเองยืนเหงาอยู่แบบนั้น?”

พนักงานขายพากันทำหน้าลำบากใจ ขณะที่อาเธอร์ยิ้มเยาะมุมปาก

ตอนนั้นเอง คิรันถึงหันมามองลุลา “มีชุดที่ชอบไหม?”

ลุลาเลือกชุดหนึ่งแบบส่ง ๆ แล้วเดินเข้าไปลอง

ตอนเธอออกมา ทั้งสามคนก็หายไปแล้ว

พนักงานขายมองเธออย่างเห็นใจ “คุณมินนี่บอกว่าจะไปเลือกแหวนค่ะคุณลูกค้า คุณผู้ชายสองท่านก็ไปกับเธอแล้ว ส่วนคุณ…”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลุลาเปลี่ยนชุด ถอดคืนให้ แล้วเดินออกไป

ไม่นานหลังจากนั้น มินนี่ก็โพสต์ลงโซเชียล เป็นภาพแหวนเพชรฝังระยิบระยับ “แหวนที่คิรันซื้อจากงานประมูล”

ลุลามองแค่แวบเดียว แล้วล็อกหน้าจอ ก่อนจะกลับไปจัดของ

นอกจากเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นที่ต้องเอาไป เธอเก็บของทุกอย่างที่เป็นของตัวเอง—including ของขวัญที่เคยให้คิรัน—เอามาทิ้งหรือทำลายจนหมด

ส่วนของทุกอย่างที่คิรันเคยให้เธอ เธอไม่แตะต้องเลย

เธอเพิ่งจัดกระเป๋าเสร็จแล้วเลื่อนเก็บเข้าตู้เสื้อผ้า คิรันก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินในมือ “ฉันซื้อแหวนวงนี้มาให้เธอจากงานประมูล”

ลุลาจำมันได้ทันที—มันคือของแถมที่มากับแหวนวงที่มินนี่โพสต์ลงโซเชียล

เธอรับมาอย่างเรียบเฉย แล้ววางไว้ข้าง ๆ

ปฏิกิริยาที่เย็นชาของเธอทำให้คิรันขมวดคิ้ว

สายตาของเขาเลื่อนลงไปหยุดที่ถังขยะ ที่นั่นมีแก้วคู่ที่เธอเคยรักมากถูกทิ้งอยู่

ความไม่สบายใจวาบขึ้นในใจ เขาเลิกคิ้ว “ทำไมเอาแก้วไปทิ้งล่ะ โกรธเหรอ?”

ลุลากดริมฝีปากแน่น “เปล่า”

คำตอบนั้นกลับยิ่งทำให้คิรันมั่นใจว่าเธอโกรธ

“เพราะเรื่องที่ร้านชุดเจ้าสาวใช่ไหม? มินนี่ก็แค่เพื่อนสนิทของฉัน เราไม่ได้เจอกันมาหลายปี ก็เลยให้ความสนใจเธอหน่อยก็เท่านั้น”

เขาโอบกอดลุลาไว้ “ไม่ต้องหึงเธอหรอก ถ้ามีอะไรระหว่างเราจริง ๆ ก็คงคบกันไปนานแล้ว จริงไหม? เธอคือเจ้าสาวของฉันนะลุลา ไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอเหรอ?”

ได้ยินแบบนั้น หัวใจของลุลากระตุกอย่างแรง

เหมือนมีบางอย่างบีบมันไว้แน่น ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมา

ดวงตาของเธอแดงขึ้นทันที

คิรันลูบหัวเธอเบา ๆ เมื่อเห็นแบบนั้น “ขอโทษนะลุลา ฉันทำเธอเสียใจใช่ไหม”

ได้ยินแบบนั้น นิ้วของลุลาสั่นเล็กน้อย เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือ

ในเสี้ยววินาทีนั้น เธออยากถามเขาออกไป

อยากฉีกหน้าความจริงใจจอมปลอมของเขาออกจากคำโกหก

อยากรู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาเคยมีความรู้สึกจริงใจต่อเธอสักนิดไหม

แต่สุดท้าย คำพูดเหล่านั้นก็ถูกกลืนกลับลงไปตอนที่มันจ่ออยู่ที่ปลายลิ้น

โทรศัพท์ของคิรันดังขึ้น เขารับสายทันที “มินนี่? เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้”

หลังวางสาย เขาลูบผมลุลาอีกครั้ง “ฉันมีธุระต้องไปทำ ไม่ต้องรอฉันนะ อีกไม่กี่วันเธอก็จะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดแล้ว”

พูดจบ เขาก็หันหลังแล้วรีบออกไป

ลุลานั่งอยู่บนเตียง กลั้นน้ำตาเอาไว้

สองชั่วโมงต่อมา เธออาบน้ำเสร็จแล้วขึ้นเตียงเตรียมนอน

ตอนที่กำลังจะเคลิ้มหลับ ประตูก็ถูกเปิดออก

คิรันที่บอกว่าจะไปสังสรรค์กับมินนี่ที่บาร์ กลับเดินเข้ามา

ตัวเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์แรง

เขาปลดกระดุมเสื้ออย่างลวก ๆ เปิดผ้าห่มแล้วกดตัวลงมาทับเธอ

ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน ความง่วงของลุลาก็หายไปในพริบตา

เธอรู้ชัดเจนในทันที—

ผู้ชายที่อยู่บนตัวเธอ…คือ อาเธอร์