บทที่ 1.6

อารามรีบร้อนและตื่นตระหนกชายหนุ่มก้าวออกไป มือที่อยู่ใต้ผืนน้ำควานหาสะเปะสะปะ กระทั่งคว้าสิ่งที่ตกลงไปได้

คนผู้หนึ่ง...คือสิ่งที่เขาคว้าขึ้นมาได้!!

เฉินเซวียไม่รอช้าลากคนผู้นั้นขึ้นมาบนฝั่ง ปากของเขาตะโกนเรียกเสี่ยวลู่จื่อเสียงดังลั่น กระทั่งพาร่างเล็กขึ้นมาได้จึงพบว่านางเป็นสตรี อีกทั้งนางยังได้รับบาดเจ็บสาหัส

มองดูทั่วร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผล แม้สายน้ำจะชะล้างเลือดออกไปบ้าง แต่เพราะบาดแผลที่ทั้งลึกและร้ายแรง ทำให้เลือดยังคงหลั่งรินออกมาไม่หยุด

เมื่อไม่อาจรอเสี่ยวลู่จื่อเพราะคนตรงหน้าต้องการการรักษา ดังนั้นเฉินเซวียจึงอุ้มร่างหมดสตินั้นขึ้น สาวเท้าเดินตรงไปยังรถม้าของตน

“เสี่ยวลู่จื่อ เตรียมล่วมยาให้ข้าเร็ว ตรงนี้มีคนเจ็บ!”

“คนเจ็บ!” เสี่ยวลู่จื่ออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

มองดูผู้เป็นนายอุ้มร่างของหญิงสาวแต่งกายประหลาดเข้ามาอย่างรีบร้อน อีกทั้งคนทั้งสองยังมีสภาพเปียกปอนด้วยกันทั้งคู่

“เสี่ยวลู่จื่อ ล่วมยา!!!”

“ขอรับนายท่าน”

ความวุ่นวายยังคงดำเนินต่อไป ในขบวนเดินทางกลางป่าเขาที่มีแต่บุรุษ บัดนี้ปรากฏหญิงสาวปริศนาขึ้น พวกเขาได้แต่สงสัยว่านางมาจากไหน มาได้อย่างไร ทั้งยังมาเพียงลำพัง

ที่สำคัญไปกว่านั้นทำไมจึงตกลงไปในน้ำ ทั้งที่ร่างกายได้รับบาดเจ็บจนหมดสติ

เฉินเซวียที่อยู่ในรถม้ากำลังทำอะไรไม่ถูก การแต่งกายที่ดูแปลกประหลาดของหญิงสาว ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนดี

“เสี่ยวลู่จื่อมีด! ส่งมีดมาให้ข้า ข้าจะตัดชุดของนางออก!”

เขาตะโกนสั่งออกมาจากในรถม้า เมื่อได้มีดมาก็ตัดชุดของนางออก ก่อนจะใช้ชุดของตัวเองคลุมร่างของหญิงสาวเอาไว้แทน ในใจพร่ำบอกกับตัวเองว่าเขาเป็นหมอ และตอนนี้ไม่มีสตรีอยู่ด้วย จึงไม่อาจกังวลความแตกต่างระหว่างบุรุษหรือสตรี

บาดแผลร้ายแรงที่สุดดูเหมือนจะเป็นตรงหัวไหล่ กิ่งไม้บางส่วนยังคงเสียบติดอยู่ เขาใช้เวลานานพอสมควรในการค่อยๆ คีบเศษไม้ออกมา

นอกเหนือไปจากนั้นบาดแผลไม่นับว่าร้ายแรง แต่ก็ทำให้นางเสียเลือดไปมาก กระทั่งหมดสติไปตลอดการรักษา

หลังจากทำแผลให้หญิงสาวแล้ว เฉินเซวียจึงได้รู้ว่าเขาเหน็ดเหนื่อยเพียงใด เมื่อนั่งพิงกายเข้ากับผนังรถม้า ชายหนุ่มถึงได้มีเวลาพิจารณาหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะช่วยชีวิตเอาไว้ได้

นางมีใบหน้าขาวซีด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมองออกว่าเป็นสตรีน่ามองผู้หนึ่ง คิ้วเรียวยาวจรดหางตารับกับจมูกรั้น ริมฝีปากอิ่มรูปกระจับรับกับแก้มนวลเนียนที่บัดนี้มีรอยแผลเล็กๆ พาดผ่านสองรอย

เรือนร่างอรชรผิวพรรณหรือก็เนียนนุ่มละมุนไปทั้งร่าง...

เมื่อรู้ตัวว่ากำลังไขว้เขวเขาก็รีบดึงสติกลับมา มองไปยังรอยแผลข้างแก้มนวล “ไม่ลึกมาก คงไม่ทิ้งแผลเป็นเอาไว้”

เขาพึมพำทั้งยังไล้มือลงไปอย่างลืมตัว เมื่อมองผ่านไปยังเส้นผมที่เปียกชื้นที่ถูกเกล้ารวบขึ้นสูงเป็นมวยก็ได้แต่ถอนหายใจ

สายตากวาดมองหาก่อนเลื่อนมือไปหยิบผ้ามาผืนหนึ่ง ใช้มันซับเส้นผมเปียกชื้น ระหว่างที่ความคิดกำลังตีกันยุ่ง “ออกเรือนแล้วหรือจึงเกล้าผมรวบขึ้นสูง”

ปลายนิ้วไล้ลงไปบนเส้นผมนุ่มสลวยแต่กลับต้องชะงัก ปิ่นหยกขาว ซึ่งยึดมวยผมของนางติดมือออกมา “ปิ่นกล้วยไม้ของท่านแม่!!” เขาอุทานพร้อมกับมองหญิงสาวตรงหน้าเขม็ง

ยิ่งเมื่อดึงปิ่นออกมาพิจารณาเขาก็ยิ่งงุนงง แม้จะดูคล้ายกันแต่ปิ่นของหญิงสาวกลับมีรอยบิ่น ดูจากหยกก็น่าจะเก่ากว่าปิ่นที่เขาสั่งทำให้มารดา

เขาจำได้แม่นว่าปิ่นกล้วยไม้อันนั้นฝังรวมกับร่างของมารดาแล้ว เนื่องจากเขาเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง เวลานี้สุสานมีคนของเขาเฝ้าดูแลอยู่ ทั้งยังเป็นคนที่ไว้ใจได้ ดังนั้นจึงมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ปิ่นของมารดาอย่างแน่นอน

มองดูคนที่ไม่ได้สติเฉินเซวียยื่นมือออกไปจับชีพจรของหญิงสาวอีกครั้ง ผิวกายเนียนนุ่มของนางทำให้เขาไขว้เขวหลายครั้ง สายตาหรือก็ไม่รักดีเอาแต่มองไปยังใบหน้าสวยสะคราญ

เขาก่นด่าตัวเองในใจ พร้อมกับสูดลมหายใจเพื่อตั้งสติ พร้อมๆ กันนั้นในใจก็เกิดความขัดแย้งขึ้น

หนึ่งคือรีบหาผ้ามาผูกตา และสวมเสื้อผ้าให้นางเสีย

สองคืออย่างไรนางก็ไม่รู้สึกตัว จับนิดจับหน่อยคงไม่เป็นไร

นับจากพามารดาหลบหนีออกมาจากเสียนหยางครานั้น ตัวเขานับว่าห่างหายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษและสตรีมานาน แม้ว่าพานพบอิสตรีมามากหน้าหลายตา อีกทั้งทุกนางล้วนงดงามอรชรอ้อนแอ้น หากแต่เขากลับไม่ได้มีความรู้สึกอยากแตะต้อง ดังเช่นที่มีให้หญิงสาวแปลกหน้าผู้นี้

...นานแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกต้องตาสตรีสักคนทันทีที่พานพบ

“นายท่าน” เสียงของเสี่ยวลู่จื่อทำให้เฉินเซวียตื่นจากภวังค์

“เสร็จแล้วข้าจะออกไปเอง ยาที่ข้าสั่งให้เคี่ยวได้ที่แล้วหรือยัง”

“ยังขอรับ ข้านำผ้าพันแผลมาเพิ่มให้เผื่อท่านต้องใช้เพิ่ม”

“ไม่ต้องแล้ว นำเสื้อผ้าของข้ามาอีกสักชุดเถิด”

สิ่งที่ไม่ควรเห็นก็เห็นจนสิ้น ทั้งยังก้าวข้ามช่องว่างระหว่างบุรุษและสตรีไปแล้ว เรื่องที่ไม่ควรทำเขาล้วนลงมือด้วยตัวเอง เพราะไม่อาจปล่อยให้นางเสียเลือดมากไปกว่านี้