บทที่ 1.5

“ท่านหมอข้ามีเรื่องอยากสอบถาม”

เมื่อส่งคนของตนออกไปแล้ว หัวหน้าองครักษ์ก็เดินเข้ามาหยุดยืนไม่ห่างจากจุดที่เฉินเซวียนั่งอยู่นัก ตอนนี้ผู้ที่รับหน้าที่ดูแลคนเจ็บ แน่นอนว่าต้องเป็นเขาที่เป็นหมอเพียงหนึ่งเดียว

“เชิญกล่าว”

“พิษชนิดนี้ต้องใช้อย่างไรจึงไม่อาจตรวจเจอ”

เฉินเซวียมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีครุ่นคิด แน่นอนเขาเข้าใจว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายจึงถามเช่นนี้ เหล่าองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ย่อมต้องมีข้าหลวงหรือนางกำนัลคอยตรวจสอบพิษในอาหาร แต่พิษของปู้กุ้ยฮวยนั้น หากใช้แต่น้อยย่อมไม่นับว่าเป็นพิษ ดังนั้นจึงไม่อาจตรวจสอบ เมื่อร่างกายได้รับเข้าไปแล้วกลับไม่อาจขับออกมา แต่จะสะสมเอาไว้ทีละน้อยกระทั่งรอวันกำเริบ

“พิษชนิดนี้ต้องใช้เวลานานจึงจะแสดงผล คนที่ลงมือย่อมเป็นคนใกล้ชิดที่มีโอกาสและระยะเวลาในการลงมือ เช่นกันกับที่พิษทั้งสองต้องสัมพันธ์กัน หากมีหนึ่งย่อมต้องมีสอง”

ความหมายก็คือผู้ที่วางยาต้องเป็นคนใกล้ตัวคนเจ็บนั่นเอง

“ท่านหมายความว่าคนที่วางยาพิษชนิดแรกกับมือสังหารที่ใช้อาวุธลับนี้เกี่ยวข้องกันอย่างนั้นหรือ”

“เพียงคาดเดาเท่านั้น” เฉินเซวียมีท่าทีครุ่นคิด “สองปีก่อนข้าเคยรักษาอาการป่วยของฮูหยินจากตระกูลใหญ่ นางเองก็ถูกพิษชนิดเดียวกันนี้ จำได้ว่าทางการสอบสวนกระทั่งพบว่าสามีของฮูหยินผู้นั้นมักจะชอบนำน้ำชามาให้นางดื่มชา เมื่อตรวจสอบก็พบว่าชานั้นมีส่วนผสมของดอกปู้กุ้ยฮวย ต่อมาเขานำต้นระฆังแดงมาปลูกในเรือนของฮูหยิน ทั้งยังชวนอีกฝ่ายเข้าไปเดินเล่นในสวน นางไม่ทันระวังทำกิ่งของต้นระฆังแดงหักทั้งยังครูดผิวจนเกิดบาดแผล รุ่งเช้าวันต่อมาจู่ๆ ฮูหยินผู้นั้นก็ล้มป่วย กว่าข้าจะไปถึงนางก็สิ้นใจแล้ว อาการของนางเหมือนกับนายของท่านเพียงแต่อาการของเขาไม่ร้ายแรงเท่าฮูหยินผู้นั้น”

“ต่อมาเล่า”

“ต่อมาทางการสืบสวนพบว่าผู้ที่ทำให้ฮูหยินท่านนั้นถูกกิ่งระฆังแดงครูดผิวก็คือสามีของนางเอง”

ทั้งสองเงียบไปครู่ใหญ่ เพราะเข้าใจสถานการณ์นั้นโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมเติม

“โชคดีเหลือเกินที่ได้พบท่านที่นี่”

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเอ่ยด้วยความจริงใจ ดังนั้นเฉินเซวียจึงยิ้มให้จากนั้นได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตา หากเขาพ่ายแพ้ต่อการเดิมพันของตัวเองครั้งนี้ เช่นนั้นก็คงจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เขาล้มเหลว

ตลอดเส้นทางหลังจากออกเดินทาง เสี่ยวลู่จื่อสังเกตเห็นว่าผู้เป็นนายยิ่งเงียบขรึมมากกว่าเดิม เขาไม่กล้าเอ่ยถามได้แต่ลอบมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

นับจากช่วยชีวิตคนเจ็บที่ถูกพิษผู้นั้นเอาไว้ได้ ผู้เป็นนายของเขาก็เอาแต่ครุ่นคิดอยู่คนเดียวด้วยท่าทีเคร่งเครียด ไม่พูดไม่จา ทั้งยังไม่เคยเอ่ยถึงอีกเลย

กระทั่งเข้าเขตแดนเมืองเสียนหยาง ในขณะที่ผู้คุ้มกันปรึกษากันว่าสมควรพักแรมริมทะเลสาบกลางป่านั้น เฉินเซวียที่เหน็ดเหนื่อยและดูอิดโรยก็ขอตัวไปแช่น้ำในทะเลสาบ เขาส่ายหน้าเมื่อเสี่ยวลู่จื่อจะติดตามไปรับใช้ด้วยความเคยชิน หลายวันมานี้มีเรื่องให้ใคร่ครวญ จึงอยากอยู่เพียงลำพังเงียบๆ

ความจริงทั้งหมดจะเดินทางต่อไปก็ได้ เพราะหากทำเช่นนั้นพวกเขาจะถึงกำแพงเมืองหลวงในอีกสามชั่วยาม หากแต่ตอนนี้ใกล้พลบค่ำหากยังฝืนเดินทางต่อ เมื่อไปถึงกำแพงเมืองก็ฟ้ามืด ซึ่งประตูเมืองได้ปิดไปแล้ว อย่างไรก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี ดังนั้นหัวหน้าผู้คุ้มกันจึงเสนอให้ค้างแรม ก่อนออกเดินทางตอนเช้าตรู่แทน

น้ำเย็นๆ ในทะเลสาบ ทำให้เฉินเซวียผ่อนคลาย นึกถึงวันที่แยกตัวออกมาท่ามกลางความประหลาดใจของเหล่าองครักษ์ ชายหนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจ

เขาเพียงบอกว่าตัวเองกำลังจะเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อทำงานในร้านหมอ แม้อีกฝ่ายยังคงสงสัย หากแต่เขาเองก็ยืนยันว่าไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน ดังนั้นต่างฝ่ายจึงต่างก็ออกเดินทาง

เฉินเซวียทำเช่นนั้นทั้งที่รู้ฐานะของคนเจ็บ เพียงเพื่อรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสมเท่านั้น ในยามนี้ราชสำนักแคว้นฉินจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใดยังคงไม่กระจ่าง ดังนั้นจึงยังไม่อาจวางใจที่จะสร้างบุญคุณและความแค้นอย่างเปิดเผย ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายพระองค์ใดก็ตาม

เมื่อนึกได้ว่าวันพรุ่งนี้ก็จะเข้าประตูเมืองเสียนหยาง เฉินเซวียได้แต่หลับตาลง พร้อมกับก้าวลงไปในน้ำที่ลึกกว่าเดิม

เขาอยากปล่อยให้หัวใจที่เคร่งเครียดกลับมาเยือกเย็น ปล่อยให้สายน้ำดับความสับสน และความวุ่นวายในใจ หลังจากที่เขาได้ตัดสินใจช่วยชีวิตคนผู้หนึ่ง คนที่อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขาไป โดยที่เขาเองก็ไม่อาจล่วงรู้และคาดเดาเลยว่ามันจะเปลี่ยนไปในทิศทางใด

ความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว ทำให้จำต้องแหงนหน้าขึ้นมองที่สูง เหนือศีรษะที่ว่างเปล่าบัดนี้กลับมีแสงสว่างหมุนวนเป็นวงกลม

เฉินเซวียเลิกคิ้วมองด้วยความตกตะลึง กลางแสงสว่างนั้นมีบางอย่างกำลังร่วงลงมา ทั้งยังร่วงลงมาในระยะประชิด ยังไม่ทันได้ส่งเสียงหรือขยับ ‘ของ’ สิ่งนั้นก็ตกลงไปบนผืนน้ำตรงหน้าเขา กระทั่งแรงกระแทกทำให้น้ำสาดเข้ามายังใบหน้าของเขาที่ยังคงตื่นตะลึง