บทที่ 1.7

อะไรที่ไม่ควรแตะต้องเขาก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะบาดแผลของนางมีอยู่ทั่วตัว ทั้งหมดนั้นเขาทำในฐานะหมอคนหนึ่งที่รักษาคนเจ็บ แม้หลายครั้งไขว้เขว แต่ก็นับว่ายังคงรั้งตัวเองกลับมาได้ ดังนั้นตอนนี้ความภูมิใจในตัวเองจึงยังคงหลงเหลืออยู่

เมื่อรับเสื้อผ้าชุดใหม่ของตนมาจากเสี่ยวลู่จื่อ เฉินเซวียจึงใช้ผ้าผูกตาตัวเอง จากนั้นก็เริ่มเปลี่ยนชุดใหม่ให้คนป่วยโดยกระทำอย่างระมัดระวัง

สายตามืดมิดหลังผืนผ้าบดบังก็จริง หากแต่สัมผัสราวกับชัดเจนมากกว่าเดิมเป็นทวีคูณ ปลายนิ้วที่แตะต้องลงไปบนผิวกายเปลือยเปล่า ทำให้ตัวเขาแทบกลั้นหายใจ

ชั่วระยะเวลาอันแสนสั้น กลับให้ความรู้สึกเหมือนนานแสนนาน กว่าจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หญิงสาวเสร็จ เฉินเซวียก็พบว่าตัวเขานั้นหมดแรงแล้วจริงๆ

“นายท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ” เสี่ยวลู่จื่อเอ่ยถามเพราะเห็นท่าทีเหน็ดเหนื่อยของผู้เป็นนาย

“ข้าไม่เป็นไร เดินทางมาทั้งวันตอนนี้เพิ่งรู้สึกเหน็ดเหนื่อย”

“แล้วแม่นางผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

“ยังไม่ได้สติ นางเสียเลือดไปมาก อย่างเร็วสุดคงพรุ่งนี้จึงจะฟื้น”

“แล้วยานี่เล่าขอรับ”

“จะอย่างไรก็ต้องดื่ม เจ้าดูว่ายาเริ่มอุ่นแล้วรีบบอกข้า ข้าจะไปล้างหน้าล้างมือเดี๋ยวจะกลับมา”

“ให้ข้าช่วยนำยาเข้าไป...”

“ไม่ต้อง!!” เขาเผลอเสียงดังไปจึงชะงัก มองดูเสี่ยวลู่จื่อที่คอหดเพราะเสียงตวาด เฉินเซวียได้แต่ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “เจ้าไม่ต้องทำอะไร ข้าจะดูแลนางด้วยตัวเอง นางบอบช้ำมากต้องระวังเป็นพิเศษ อย่างไรเจ้าก็เป็นบุรุษนางเป็นสตรี ข้อจำกัดมากมายล้วนต้องคำนึง”

กล่าวจบก็เดินไปยังทะเลสาบอีกครั้ง เสี่ยวลู่จื่อมองตามด้วยความงุนงง “แล้วนายท่านมิใช่บุรุษหรอกหรือ ถึงจะเป็นหมอแต่นายท่านไม่เคยต้องทำอะไรเองถึงเพียงนี้ ที่สำคัญอีกฝ่ายเป็นสตรีแปลกหน้าที่ไม่รู้ที่มาที่ไป...”

เสี่ยวลู่จื่อสะบัดหน้าไปมาเพราะรู้ว่าตนเริ่มคิดมาก “นายท่านของข้าเป็นหมอ ข้าคงคิดมากไป นายท่านไหนเลยจะมีความคิดในทางนั้นกับคนป่วย ข้านี่แย่จริงๆ คิดเลยเถิดไปได้”

เหล่าผู้คุ้มกันไม่ได้ซักถามให้มากความ ทั้งหมดล้วนเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างดี ทั้งยังคิดว่าเรื่องนี้สมเหตุสมผลเป็นอย่างยิ่ง

เฉินเซวียเป็นหมอแน่นอนได้พบคนป่วยย่อมไม่อาจปล่อยผ่าน แม้สตรีเพียงคนเดียวซ้ำยังมาโผล่ที่กลางป่าเป็นเรื่องน่าสงสัย แต่จนรุ่งสางกระทั่งพวกเขาเดินทางเข้าไปในกำแพงเมืองเสียนหยาง หญิงสาวที่เฉินเซวียช่วยเอาไว้ก็ยังไม่ได้สติ เห็นชัดว่านางได้รับบาดเจ็บมากจริงๆ ไม่ใช่นกต่อของเหล่าโจรป่าอย่างที่พวกเขากำลังสงสัย

ในความเลือนรางเสียงกระซิบทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดทางกายทิ่มแทงเข้ามาจากทุกทิศทาง ร่างกายที่หนักอึ้งคล้ายกับไม่ใช่ร่างกายของตัวเอง ทำให้ไม่อาจขยับอย่างใจต้องการ ลำคอแห้งผากเจ็บร้าว เพราะความกระหายมีมากจนแทบไม่อาจกลืนน้ำลาย

ภาพความทรงจำที่ร่างกายร่วงจากที่สูง ทำให้มือน้อยพยายามยื่นออกไปไขว่คว้า หากแต่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าตนกำลังเอื้อมไปคว้าสิ่งใด ด้วยรอบกายนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่ามืดมิด

“มา ...เจ้าอ้าปากหน่อย ดื่มยาเข้าไป”

เสียงกระซิบอันอ่อนโยน สัมผัสลูบไล้ปลอบโยนจนยากปฏิเสธ แต่เมื่อยารสขมแตะลงไปยังปลายลิ้น

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะสำลักออกมา

“ไม่ได้เจ้าต้องกลืนเข้าไป เด็กดีกลืนเข้าไปให้หมด”

อยากลืมตาเหลือเกินแต่ก็ไม่อาจทำได้ ยารสขมยังคงถูกป้อนเข้ามาพร้อมกับเสียงกระซิบปลอบโยนแกมบังคับ กระทั่งไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ยารสขมนั้นหมดลง กระทั่งถูกแทนที่ด้วยน้ำชาหอมกรุ่น

“ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าปลอดภัยแล้ว ดื่มชาเข้าไปอีกนิดแล้วข้าจะปล่อยให้เจ้าได้นอนพัก”

เสียงนั้นยังคงบงการไม่หยุด แต่ที่น่าแปลกคือหญิงสาวกลับทำตามโดยดี กระทั่งในที่สุดเสียงนั้นก็เงียบไป ความรู้สึกสุดท้ายก่อนหลับใหลคือความอบอุ่นที่โอบล้อมรอบกาย กลิ่นหอมเย็นซึ่งเป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวของใครบางคนกระสาเข้าจมูก กลิ่นนี้น่าจะเป็นกลิ่นอายของเจ้าของเสียงกระซิบ

ไม่รู้ว่าเพราะหัวใจไร้ซึ่งสิ่งยึดเหนี่ยว หรือเป็นเพราะกลิ่นอายและน้ำเสียงนั้น ทำให้หญิงสาวรู้สึกปลอดภัย มือน้อยจึงยึดเขาเอาไว้ไม่ยอมให้ผละจาก

“ไม่เป็นไรข้าจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน อย่ากลัว”

สัมผัสอันแสนอ่อนโยน ปลอบประโลมหัวใจอันบอบช้ำ หญิงสาวซุกใบหน้าเข้าหาความอบอุ่น จากนั้นจึงหลับไปทั้งที่มือยังคงกุมบางอย่างเอาไว้แน่น

เสี่ยวลู่จื่ออ้าปากค้างมองภาพตรงหน้า หลังจากย้ายเข้ามายังบ้านเช่าซึ่งนายท่านโจวจัดหาเอาไว้ให้ เขาก็ออกไปส่งเหล่าผู้คุ้มกัน กระทั่งกลับมาพบว่าผู้เป็นนายยังคงง่วนอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าที่บาดเจ็บไม่ได้สติ

ภาพที่เห็นคือนายท่านของเขากำลังป้อนยาหญิงสาวอย่างใจเย็น

นายท่านบอกผู้อื่นว่าแม่นางที่พามาด้วยคือคู่หมาย ทั้งนี้ยังอ้างว่าต้องเลื่อนงานแต่งงานออกไป เพราะแคว้นฉินกำลังไว้ทุกข์ทั่วหล้า เขาได้แต่เออออและไม่กล้าเอ่ยถาม เพียงทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด