บทที่ 1.6

“อ้อ ที่แท้ก็อนุหลี่นี่เอง ไม่ได้พบกันอย่างเป็นทางการสักครา ข้ายังนึกว่าสตรีจากที่ใดเข้ามาเดินดุ่มๆ อยู่จวนด้านหลัง” กู้ชิงเยว่กล่าวจบก็พยักหน้ามองหลี่จื่อเว่ยจากนั้นหมุนตัวเดินไปยังทิศทางเดิม

“นี่ข้าถามท่านอยู่นะ!”

เห็นชัดว่าอีกฝ่ายกำลังจงใจหาเรื่อง กู้ชิงเยว่เพียงยิ้มที่มุมปาก “เสี่ยวซูผู้ใดมาส่งเสียงเอะอะโวยวาย เสียงผู้ใดสนทนากันอยู่หรือ หรือว่าเป็นสาวใช้จากเรือนใด”

“นี่เจ้า! กู้ชิงเยว่เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ”

กู้ชิงเยว่หยุดจริงๆ พร้อมกับหมุนตัวมามองหลี่จื่อเว่ย เห็นอีกฝ่ายก้าวเข้ามาตรงหน้า นางยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือออกไปฉาดหนึ่ง

“เจ้า...เจ้ากล้าตบข้า?!” คล้ายคาดไม่ถึงว่านางจะลงมือ หลี่จื่อเว่ยกลับถึงกับพูดไม่ออก

“ใช่ ข้าตบเจ้า ตบเพื่อดึงสติของเจ้า เพื่อให้เจ้าตระหนักและจดจำให้มั่น อนุหลี่ ตอนนี้เจ้าได้สติแล้วหรือยัง เจ้าจดจำตำแหน่งฐานะของตนได้แล้วหรือไม่ ข้าเข้ามาในจวนด้วยฐานะใด เจ้าเข้ามาในฐานะใด การที่เจ้าคุ้นเคยกับคนในจวนตระกูลเว่ย นั่นไม่ได้บ่มเพาะคุณธรรมและมารยาทของชนชั้นสูงให้เจ้าเลยหรือ การชี้ไม้ชี้มือและเรียกชื่อแซ่ของฮูหยินเอกทั้งที่ตนเป็นเพียงอนุ นี่นับเป็นการผิดจารีตและจรรยา การคลุกคลีอยู่กับชนชั้นสูงไม่ได้ทำให้เจ้ากลมกลืนหรือซึมซับเลยหรือว่าตัวเองสมควรทำตัวเช่นไร มีหน้าที่ใด หรือควรยืนอยู่จุดใด”

กู้ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้าหรือก็เย็นชา นางมองหลี่จื่อเว่ยที่ใบหน้าแดงก่ำ

“เจ้ากำลังตั้งครรภ์ กลับเรือนไปพักผ่อนและดูแลตนเองดีๆ เถิด” กล่าวจบนางก็เดินจากไปโดยไม่ใส่ใจว่ามีหลายคนมองนางด้วยสายตาแปลกๆ

“คุณหนู” เสี่ยวซูเองก็รู้สึกได้ “นางกำลังตั้งครรภ์ท่านทำเช่นนี้...”

กู้ชิงเยว่หัวเราะเบาๆ “แล้วอย่างไร หรือข้าต้องยอมให้นางจิกเรียกเอาตามแต่ใจ? ข้านิ่งเฉยไม่ได้หมายความว่าข้าอ่อนข้อ หากอ่อนข้อตั้งแต่แรกข้าไหนเลยสามารถยืนอยู่ในจวนตระกูลเว่ยได้”

นางแต่งเข้ามาในฐานะคนจากตระกูลกู้ คุณหนูจากจวนแม่ทัพที่มีบรรพบุรุษนับร้อยชีวิตสละเลือดเพื่อให้นางอยู่สุขสบาย จะให้ผู้อื่นมาจิกหัวเรียกและดูหมิ่น?! นางไหนเลยยอมได้

“ผู้อื่นไม่สอดไม้สอดมือเข้ามาหาข้า ข้าย่อมไม่ยุ่งด้วย แต่หากเมื่อใดกล้าคิดเข้ามาหาเรื่อง ข้าที่เป็นคนตระกูลกู้มีหรือทำตัวเป็นเนื้อไก่ให้ผู้อื่นเคี้ยวเล่น!”

หลังจากส่งจดหมายแล้วเว่ยฮูหยินก็เรียกนางไปพบดังคาด ห้องโถงในเรือนด้านหลังหลี่จื่อเว่ยนั่งกุมใบหน้าร้องไห้ด้วยท่าทางน่าสงสาร กู้ชิงเยว่เดินเข้าไปคารวะแม่สามีจากนั้นนั่งลงตามที่อีกฝ่ายบอก

“เยว่เอ๋อร์ ได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าสองคนมีปากเสียงทั้งยังลงไม้ลงมือกันต่อหน้าบ่าวไพร่หรือ”

กู้ชิงเยว่เพียงยิ้มและมองไปยังหลี่จื่อเว่ย “ท่านแม่ ข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลเว่ย ยังไม่ทันได้สอบถามถึงธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลเว่ยก็อบรมอนุหลี่เสียแล้ว เรื่องนี้ต้องขออภัยจริงๆ แต่ที่จวนตระกูลกู้นั้นทุกคนล้วนยึดตามคำโบราณ ‘อันความในนั้นอย่านำออก อันความนอกนั้นอย่านำเข้า’ เรื่องในจวนตระกูลเว่ยข้ายังไม่กล้าเข้ามาแบ่งเบาเพราะมีท่านแม่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร แต่เรื่องในเรือนของท่านพี่ข้าคงเข้าใจผิดไปเองว่าข้าสามารถดูแล”

เว่ยฮูหยินคล้ายชะงักไปเล็กน้อย นางถึงกับพูดไม่ออกและหันไปมองหลี่จื่อเว่ยหลังได้ยินประโยค ‘ความในอย่านำออก ความนอกอย่านำเข้า’ ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรสะใภ้คนดีก็กล่าวต่อไป

“หากข้าทำผิดท่านแม่ก็สั่งลงโทษข้าเถิด เพียงแต่ข้าอยากได้ความกระจ่างสักเรื่อง ในคืนแต่งงานข้าได้รู้มาจากสาวใช้ว่ามีเกี้ยวถูกส่งเข้าไปยังประตูข้าง”

กล่าวประโยคนี้จบลงสีหน้าของเว่ยฮูหยินก็ยิ่งประดักประเดิด คิดถึงเรื่องในคืนส่งตัวเข้าหอนางได้แต่รู้สึกผิดต่อสะใภ้ยิ่งนัก