บทที่ 1.3

ห้องโถงตระกูลเว่ย...ทุกคนล้วนมองนางด้วยสายตาสงสารเห็นใจ เว่ยฮูหยินมอบปิ่นและกำไลหยกให้นางเป็นการรับไหว้ แม่ทัพเว่ยมอบชาผู่เอ๋อให้เพราะรู้ว่านางชอบดื่มชาเพียงแต่ทุกๆ ขั้นตอนนั้นกลับไร้เงาของเว่ยเสวียนและอนุที่เพิ่งเข้าจวนมาเมื่อคืน

เว่ยฮูหยินมีท่าทีประดักประเดิดเล็กน้อยในตอนที่ชวนกู้ชิงเยว่ออกมาเดินเล่น “เยว่เอ๋อร์”

“เจ้าคะท่านแม่”

เว่ยฮูหยินโบกมือให้สาวใช้หยุดเดิน จากนั้นปล่อยให้สะใภ้จับจูงเดินเข้าไปในสวนซึ่งมีทางเดินยาวไปยังศาลา “เรื่องเมื่อคืนนี้ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย เรื่องมันกะทันหันจนข้าเองก็ตั้งตัวไม่ทัน ลูกเสวียนเองก็เพิ่งบอกว่าเว่ยเว่ยตั้งครรภ์ ข้า...ละอายใจต่อเจ้าเหลือเกิน”

หลี่จื่อเว่ยนับเป็นหลานสาวของเว่ยฮูหยิน แน่นอนนางเองก็คงเอ็นดูอีกฝ่ายมาก เห็นมาตั้งแต่เด็กในใจเองก็คงคาดหวังให้หลี่จื่อเว่ยแต่งเข้ามาเช่นกัน เพียงแต่ผู้ใดจะคาดว่าผ่านไปหลายปีตระกูลกู้กลับมาทวงสัญญาเอาป่านนี้...

เห็นท่าทีสำนึกผิดและสงสารเห็นใจนั้น กู้ชิงเยว่คล้ายรู้สึกว่าหัวใจค่อยๆ ได้รับการเยียวยา แม้ไม่ทั้งหมดแต่นางก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง ทั้งนี้คงเพราะนางมองออกว่าเว่ยฮูหยินกล่าวด้วยความจริงใจ

ดวงตาของอีกฝ่ายรวมไปถึงทุกคนล้วนเหมือนกัน พวกเขาล้วนรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งยังคาดไม่ถึงว่าเว่ยเสวียนจะทำเช่นนี้

“ข้ารู้ว่าหายากที่สตรีจะยินยอมได้ที่สามีจะมีสตรีอื่น ไม่ว่าใจกว้างเพียงใด มีใจหรือไม่ แต่การกระทำอันเลวร้ายของลูกเสวียน” เว่ยฮูหยินส่ายหน้า “ข้าเองยังรู้สึกว่ายากจะให้อภัยเขา”

กู้ชิงเยว่เพียงนิ่งฟังไม่กล่าวอะไรออกมา

“ถึงอย่างนั้นเยว่เอ๋อร์ เจ้า...ถือเสียว่าเห็นแก่ที่เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์เถิด ข้าสัญญาว่าเว่ยเว่ยจะอยู่ในจวนนี้อย่างเจียมตัว ฐานะของเจ้าจะอย่างไรก็เหนือกว่านาง เจ้าจึงจะเป็นฮูหยินน้อยตระกูลเว่ย”

กู้ชิงเยว่ยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ฝาดเฝื่อนเต็มทน “เจ้าค่ะ”

นางรับคำเสียงเบา ไม่แสดงท่าทียินดียินร้ายกับประโยคเหล่านั้น เว่ยฮูหยินมีท่าทีคล้ายอยากจะกล่าวอะไร แต่สาวใช้กลับรีบร้อนเข้ามาบอกว่ามีราชโองการถูกส่งมา

ทุกคนออกมารวมตัวกันยังประตูใหญ่หน้าจวน หวังกงกงถือราชโองการพร้อมกับกำลังจะเปิดอ่าน เพียงแต่ตอนนั้นเองที่เว่ยเสวียนเร่งร้อนเดินออกมาจากด้านใน ข้างกายของเขามีสตรีงดงามทว่าใบหน้าซีดขาวตามมาด้วย

หวังกงกงมองเว่ยเสวียนด้วยสายตาตำหนิแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพียงก้มหน้าอ่านราชโองการเสียงดังลั่น เนื้อความในราชโองการทำให้หัวใจของกู้ชิงเยว่เย็นวาบ...

“ด้วยชายแดนเหนือสถานการณ์คับขัน แม่ทัพกู้ส่งสารมาขอกำลังเสริม ฝ่าบาทมีราชโองการให้แม่ทัพเว่ยและแม่ทัพน้อยเว่ยเสวียนรวบรวมกำลังพล จากนั้นเคลื่อนทัพไปช่วยทางเหนือ ออกเดินทางภายในสามวันรอช้าไม่ได้ จบราชโองการ”

ทุกอย่างคล้ายหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น กู้ชิงเยว่ในใจนึกถึงใบหน้าของพี่ชาย หวังว่าเขาจะไม่เป็นไร หวังว่าเขาจะปลอดภัย หวัง...ได้แต่หวังว่าสถานการณ์แดนเหนือจะไม่ได้เลวร้าย

นางใบหน้าซีดขาวนั่งอยู่บนพื้น ข้างหูได้ยินเสียงโกลาหลขึ้น ดูเหมือน...หลี่จื่อเว่ยจะหมดสติไปแล้ว แผ่นหลังองอาจของเว่ยเสวียนกำลังอุ้มนางกลับเข้าไปด้านใน

หวังกงกงถอนหายใจขณะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว “ฮูหยินน้อยลุกขึ้นเถิด”

ถึงตอนนั้นนางจึงนึกขึ้นได้ว่าทุกคนลุกขึ้นแล้วเหลือเพียงนาง “ขอบคุณหวังกงกง”

“อย่ากังวลไปเลย แม่ทัพกู้ยังปลอดภัยดี สถานการณ์ตอนนี้นับว่ายังสามารถควบคุมได้ ข้านำรถม้ามาด้วยมีพระเสาวนีย์จากไทเฮา ทรงรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนดังนั้นจึงทรงอยากให้ฮูหยินน้อยไปเข้าเฝ้า มากับข้าเถิด”