บทที่ 1.4

มองดูมารดาแท้ๆ ของตนโกรธกรุ่นจนใบหน้าเขียวคล้ำ หลินชิงเหลียนได้แต่กำมือแน่น สายตาน้อยใจและประกายความเกลียดชังพุ่งตรงไปยังหลินหรงอวี่พี่สาวต่างมารดา

ตั้งแต่เล็กจนโตพี่สาวของนางมักจะได้รับความรัก ความเอาใจใส่ เพียงเพราะมารดาของอีกฝ่ายจากไปตั้งแต่ยังเล็ก ส่วนนางที่เป็นน้องสาว ทั้งยังนับได้ว่าเป็นบุตรสาวอนุ กลับถูกมองข้ามมาโดยตลอด

แม้แต่มารดาแท้ๆ ของนางที่ควรจะรักและเอาใจใส่นาง กลับใส่ใจพี่สาวมากกว่าตัวนางเสียอีก

มือที่เกาะกุมกันภายใต้แขนเสื้อสั่นระริก ถุงปักมงคลที่นางซุกซ่อนเอาไว้ยับย่น ร่างเล็กแสร้งทำเป็นเดินไปยังทะเลสาบก้มๆ เงยๆ ราวกับช่วยค้นหาสิ่งของ

ถึงอย่างนั้นในยามที่มั่นใจว่าไม่มีใครมองเห็น บางอย่างกลับถูกโยนลงไปในทะเลสาบ ทั้งที่ตระหนักดีถึงคำตักเตือนของไต้ซือไป๋เย่

‘อันว่าโชคชะตานั้นถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ไม่ว่าสิ่งใดล้วนยากแก่การหลบเลี่ยง ชะตาชีวิตของแม่นางหลินผู้พี่นั้นต้องพานพบกับอันตรายร้ายแรง จนถึงขั้นอาจต้องแลกด้วยชีวิต อักษร ‘อวี่’ ของแม่นาง จะเป็นดังสายฝนดับไฟร้อน อักษรเพียงหนึ่งแต่จะทำให้แม่นางผ่านช่วงที่เลวร้ายที่สุดไปได้’

กล่าวจบไต้ซือไป๋เย่ก็หันมามองนาง ตอนนั้นนางได้แต่หลบตาเพราะกลัวจะถูกสงสัย นางอิจฉาและเกลียดชังพี่สาวมาโดยตลอด หากให้ผู้อื่นล่วงรู้เข้าจะทำอย่างไร

ได้ยินมาว่าไม่มีเรื่องใดที่ไต้ซือผู้นี้ไม่ล่วงรู้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าแค่มองก็อาจจะดูออก

‘แม่นางน้อย’

หลินชิงเหลียนถึงกับสะดุ้งตอนที่ถูกเรียก ‘เจ้าคะ’

‘คนเราต่างมีชะตาเป็นของตัวเอง วุ่นวายใจไปก็ไม่สามารถเปลี่ยน หากใจสงบเจ้าจะมองทุกอย่างได้อย่างกระจ่างแจ้ง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่ทำให้จิตใจวิตกกังวลนั้น แท้จริงแล้วล้วนว่างเปล่า’

ประโยคนี้มีเพียงนางที่เข้าใจจึงได้แต่เม้มปาก ในใจขัดแย้งกันอย่างเห็นได้ชัด

...ไม่ว่าจะมองอย่างไร หลินหรงอวี่ก็เป็นเพียงคนเดียวที่คนตระกูลหลินให้ความสำคัญ เช่นนี้นางจะยังอยู่ในสายตาบิดามารดาได้อย่างไร!!!

“พี่ใหญ่ ท่านก็อย่าโทษข้าเลย ขอเพียงไม่มีท่าน ข้าก็จะกลายเป็นคุณหนูตระกูลหลินที่ทุกคนหันมาให้ความสำคัญ”

มองดูถุงปักมงคลค่อยๆ จมลงไปใต้น้ำ หลินชิงเหลียนหมุนตัวเดินจากไปด้วยแผ่นหลังเย็นชา แม้รู้ว่าพี่สาวกำลังมีเคราะห์ตามคำกล่าวทัก และถุงปักใบนั้นคือสิ่งที่อาจจะผ่อนหนักให้เป็นเบา

ถึงอย่างนั้นนางก็ยังหวังให้เคราะห์นั้นพาดผ่านเข้ามาจริงๆ เพราะมีเพียงกำจัดอีกฝ่ายเท่านั้น นางจึงจะสามารถเปล่งประกาย ไม่ต้องหลบซ่อนอยู่เบื้องหลังผู้เป็นพี่สาวเช่นในวันนี้

“เจอแล้ว!!!”

เสียงตะโกนด้วยความยินดีของมารดา ทำให้หลินชิงเหลียนสะดุ้ง นางมองตรงไปยังมารดาที่ยกถุงปักมงคลขึ้นโบกไปมา ดวงตากระสับกระส่ายกวาดมองไปยังเบื้องหลัง ผืนน้ำในทะเลสาบเริ่มเลือนลาง เนื่องจากความมืดเริ่มปกคลุม

บัดนี้แสงแห่งวันกำลังจะลาลับ เช่นกันกับบางอย่างในใจที่ยิ่งมืดมนหม่นหมอง ฝีเท้าที่เดินเข้าไปหามารดาและพี่สาวลุกลี้ลุกลนจนผิดปกติ

“ท่านมั่นใจได้อย่างไร อาจจะแค่เหมือนกันก็ได้”

“เด็กโง่ พี่สาวเจ้าเขียนคำว่า ‘อวี่’ ข้าจำไม่ผิดหรอก”

อันชิงหลิ่วรีบพับกระดาษอักษรกลับเข้าไปในถุงมงคล นางไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าอักษรภายใต้ยันต์ของไต้ซือไป๋เย่ หาใช่ลายมือของหลินหรงอวี่ไม่

“กลับไปข้าจะเย็บถุงหอมทับเอาไว้ให้เจ้าพกติดตัว อย่าได้ทำหายอีกเชียว”

มองดูมารดาจับจูงมือพี่สาวเดินไป ในใจของหลินชิงเหลียนสับสนยิ่งนัก ในโลกนี้ยังมีความบังเอิญอันสมควรตายนี้อยู่จริงๆ หรือ

นางมั่นใจว่าถุงปักมงคลของพี่สาว นางโยนทิ้งไปแล้ว เช่นนั้นอีกใบที่มีคำว่า ‘อวี่’ โผล่มาจากไหน!!!