บทที่ 1.4

“ท่านแม่ ท่านจะเป็นเช่นนี้ถึงเมื่อไหร่ ท่านให้ความสำคัญต่อพี่ใหญ่จนละเลยข้าข้ายังพอเข้าใจได้ แต่พี่ใหญ่จากไปแล้วท่านก็ควรปล่อยวาง ตอนนี้ท่านไม่เพียงไม่ปล่อยวางแต่กลับโยนความผิดให้ผู้อื่น ท่านไม่รู้สึกว่ามันน่าขันหรอกหรือ พี่สี่อยู่ในจวนนี้อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว เขาไม่เคยเรียกร้องฐานะซื่อจื่อด้วยซ้ำ เป็นท่านพ่อที่เลือกเขาด้วยตัวเอง แล้วเหตุใดท่านแม่จึงโยนความผิดทั้งหมดให้พี่สี่เล่า”

“มันเรื่องของข้า! เจ้าเป็นบุตรสาวกล้าตั้งคำถาม กล้าแข็งข้อกับข้าหรือ? ลากมันออกไป! หากยังไม่ไปอีกข้าจะให้คนโบยเจ้าด้วย!! ยังไม่รีบไปจับนางลากออกไป!”

“ท่านแม่! ท่านจะลงโทษข้าจนตายเหมือนพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ” นางเหลืออดแล้วจริงๆ!!!

ลั่วซื่อชะงักงัน บ่าวไพร่เบิกตาอย่างไม่อยากเชื่อ...

ใช่แล้ว...เยี่ยนหย่งจื้อ ซื่อจื่อจวนราชครู วันนั้นเขาถูกมารดาด่าทอกดดันทั้งบีบคั้น หลังสอบไม่ได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนในสำนักศึกษาหลวง ขณะเดียวกันในชั้นที่อายุน้อยกว่า เยี่ยนหย่งหนานกลับได้ที่หนึ่ง

วันนั้นมารดาไล่ทุกคนออกไปจากสวน อากาศหนาวเหน็บ ลั่วซื่อให้เยี่ยนหย่งจื้อคุกเข่าโดยไม่สวมเสื้อคลุมเป็นการลงโทษ ทว่าเยี่ยนหย่งจื้อเหนื่อยจนเกินไป อ่อนล้า ท้อแท้ ถูกบีบคั้น กดดัน

เยี่ยนเสวี่ยหรูมองเห็นพี่ชายเดินลงไปในสระ จากนั้นเขาก็ไม่กลับขึ้นมาอีกเลย... นางวิ่ง...หอบ...เหนื่อย ทว่าเท้าก็ยังคงวิ่ง วิ่งไปหาความช่วยเหลือ ตะโกนบอกให้มารดารับรู้ พ่อบ้านถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสวน บ่าวไพร่ไม่กล้าขัดคำสั่ง นางตะโกนบอกมารดาว่าพี่ชายเดินลงไปในน้ำ กว่าจะมีคนมาพบ...ก็สายไปแล้ว

“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”

ทุกคนสะดุ้งเฮือก... เยี่ยนเจา ราชครูแคว้นต้าเย่า ในที่สุดเขาก็กลับจวนแล้ว เขามองกวาดสายตาไปรอบๆ มองเห็นบุตรชายที่เขาเพิ่งเลือกขึ้นมาเป็นซื่อจื่อ “เกิดอะไรขึ้น ยังไม่รีบพาเขาออกไป? ยังไม่รีบตามหมอ?!”

ความลับ...ไม่มีในโลก

ความอดทนล้วนมีขีดจำกัด

หญิงสาวรู้ดีว่านับจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ในห้องโถงมีการสอบสวนสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้ง บิดาใบหน้าเคร่งขรึม มารดามองดูคล้ายคนเสียสติ เอาแต่พึมพำ เอาแต่โทษว่าผู้อื่น นางมองซินอี๋เหนียงที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความสะใจ มองพี่ชาย น้องสาว พี่น้องที่ไม่มีแม้แต่ความเห็นใจให้ แม้ว่าเยี่ยนหย่งหนานจะใบหน้าขาวซีด ถูกโบยตีหลายครั้งแทนที่จะได้พักบนเตียง เขากลับถูกพาตัวมาเพื่อสอบสวน

ระหว่างสอบสวนลั่วซื่ออยู่ๆ ก็ผุดตัวขึ้น นางปราดเขาไปหาเยี่ยนเจา บีบคอเขาด้วยความโกรธแค้น โยนความผิดทั้งหมดให้สามีที่ไร้ความรับผิดชอบ ทิ้งทุกอย่างในจวนให้นางแบกรับ ทอดทิ้งทุกๆ คนในจวน ไม่แยแสแม้ว่าคนในจวนจะแตกแยกไม่ปรองดอง ไม่เพียงเท่านั้นยังมีอนุมากมาย ทายาทต่ำต้อยที่แก่งแย่งบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอก ฮูหยินเอกที่ถูกอนุตีตนเสมอ แย่งการดูแลจวน แย่งหน้าที่สั่งสอนบุตร สั่งสอนทายาท

“ลากนางออกไป! ขังเอาไว้ในเรือนอย่าให้ออกมาก่อเรื่องอีก! น่าขายหน้าที่สุดเป็นถึง...”

เยี่ยนเสวี่ยหรูมองบิดาด้วยสายตาเย็นชา เยี่ยนเจาถึงกับชะงักกับสายตาของบุตรสาว เห็นท่าทางของนางที่สวนเมื่อครู่เขายอมรับว่าไม่รู้เลยว่าบุตรสาวทั้งกล้าหาญ ทั้งเปี่ยมด้วยคุณธรรมถึงเพียงนี้ นั่นคือมารดาของนางเอง แทนที่นางจะช่วยปกปิด แต่นี่นางกลับปกป้องผู้อื่นเพื่อความถูกต้อง

จริงอยู่เขาควรตำหนินางที่ไม่กตัญญู ทว่านี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ แม้อีกฝ่ายจะเป็นมารดาทว่าการกระทำของลั่วซื่อที่ผ่านมา เขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยรู้เห็น เป็นเขาเองที่ละเลยจนทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

“พานางกลับเรือน ตามหมอมาดูอาการด้วย พวกเจ้าจำเอาไว้ให้ดีเรื่องวันนี้ห้ามแพร่งพรายออกไป หากข้ารู้ว่ามันผู้ใดเอาเรื่องนี้ออกไปพูดข้างนอก มันผู้นั้นจะไม่ใช่คนของจวนราชครูอีก!!”

คำขู่นี้เกรงว่าคงไม่มีใครกล้าขัดขืน นางหมุนตัวกำลังจะเดินออกไป “หรูเอ๋อร์เจ้าอยู่ก่อน”