คุณหนูสิบเอ็ดจวนราชครู

เสวี่ยหรู... ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไรนางไม่ได้นับ

นางมองเสวี่ยหรูอีกคนจมจ่อมอยู่กับความทุกข์ นั่งเหม่อมองโทษฟ้า โทษดิน โทษโชคชะตา ยอมรับความพ่ายแพ้ ไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งโทษสิ่งต่างๆ รอบตัว!

เด็กสาวที่เพิ่งปักปิ่น เยี่ยนเสวี่ยหรู สูงศักดิ์สุขสบายห้อมล้อมด้วยบ่าวไพร่ บุตรสาวของเยี่ยนเจา ราชครูแคว้นต้าเย่า ทว่าชีวิตกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังหม่นหมอง บิดาเอาแต่สอนสั่งรัชทายาท วันๆ ไม่ค่อยอยู่ที่จวน มารดาเอาแต่จมจ่อมอยู่กับการสูญเสียบุตรชาย เฝ้าแต่โทษผู้อื่นที่เป็นต้นเหตุ ทำให้ภายในจวนเต็มไปด้วยความวุ่นวายแก่งแย่ง ทอดทิ้งบุตรสาว ให้ความสำคัญแต่กับบุตรชาย อิจฉา ริษยา ในใจร้อนรุ่มไม่อาจสงบสุข

ไป๋เสวี่ยหรูเพิ่งลุกขึ้นหมุนตัวกลับไปด้านหลัง นางพลันสะดุ้งเมื่อสาวใช้นามเสี่ยวผิงเดินชนเข้ามา ทว่า...อีกฝ่ายทะลุร่างของนางไปราวกับนางไร้ตัวตน

ใช่แล้วนางไร้ตัวตน เป็นเพียงวิญญาณที่ติดอยู่ในจวนราชครู ไปไหนไม่ได้ ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครสัมผัสถึง อันที่จริงจะพูดให้ถูกคือนางติดอยู่กับต้นสนพันปีในจวนราชครู เพราะก่อนตายสั่งเสียเอาไว้ว่านางอยากถูกฝังเอาไว้ใต้ต้นสนบนหุบเขากระบี่ ทว่าไม่รู้เกิดอะไรขึ้นต้นสนต้นนี้กลับถูกย้ายมาที่นี่!!!

หนึ่งพันแปดร้อยปีแล้ว นางสิ้นใจด้วยอายุเพียงสามสิบ หลังถูกยกย่องให้เป็นปรมาจารย์หญิงแห่งกระบี่ เจ้าของเคล็ดวิชากระบี่คู่แห่งสำนักกระบี่ ฝึกกระบี่ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ ถูกบังคับให้แข่งขันกับศิษย์พี่ ศิษย์น้อง แย่งชิงความโปรดปรานของอาจารย์ คิดค้นเคล็ดวิชากระบี่เพื่อให้เป็นอันดับหนึ่งของสำนัก ผ่านเรื่องราวการสูญเสีย ถูกหักหลัง ถูกใส่ร้าย ถูกหลอกลวง จนถึงที่สุดแม้จะสำเร็จในสิ่งที่มุ่งหวัง กลายเป็นปรมาจารย์หญิงหนึ่งเดียวของสำนัก ความจริงอันเลวร้ายกลับตอกย้ำว่านางถูกหักหลัง

เคล็ดวิชากระบี่ทั้งหมดนั้นถูกอาจารย์ฉกฉวยใช้ประโยชน์ เขาปรารถนาจะใช้เคล็ดวิชาเหล่านั้นครอบครองใต้หล้า!!

ไป๋เสวี่ยหรูร่วมมือกับศิษย์คนอื่นๆ หยุดยั้งการกระทำของอาจารย์ นางสิ้นใจพร้อมกับอาจารย์เมื่อสามารถปักกระบี่เล่มนั้นปลิดชีพอีกฝ่าย ทว่ามันก็แลกมาซึ่งชีวิตของนางเองด้วย...

เมื่อสามปีก่อน...อยู่ๆ เสียงร่ำไห้ก็ปลุกนางจากความว่างเปล่า ลืมตาอีกครั้งก็พบเยี่ยนเสวี่ยหรูตัวน้อยนั่งอยู่โคนต้นสน อีกฟากหนึ่งร่างซีดขาวของซื่อจื่อจวนราชครูถูกนำขึ้นมาจากสระ เขาสิ้นใจไปแล้วท่ามกลางความโศกเศร้าของคนในจวน

เสียงกรีดร้องราวคนเสียสติดังขึ้น นางได้ยินเสียงพึมพำของเยี่ยนเสวี่ยหรู “ท่านแม่...พี่ใหญ่”

ที่แท้เยี่ยนเสวี่ยหรูก็เห็นเหตุการณ์ที่พี่ชายของตัวเองสิ้นใจ นางมองเห็นมารดาที่ร่ำไห้ด้วยความโกรธแค้นระคนเศร้าโศกเกลียดชัง นับตั้งแต่นั้น...วิญญาณของนางก็คล้ายถูกผูกติดกับเด็กสาวผู้นี้ แยกจากไม่ได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะไปที่ใดนางก็จะถูกดึงให้ตามติด

จวนราชครูใหญ่โตสูงศักดิ์มากด้วยอิทธิพล ลั่วซื่อฮูหยินราชครูเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของผู้บัญชาการลั่ว ดังนั้นไม่ต้องถามก็รู้ว่านางมีอิทธิพลเพียงใดในบรรดาสตรีชนชั้นสูงและราชสำนัก

เยี่ยนเจาเป็นอาจารย์องค์รัชทายาทแคว้นต้าเย่า เป็นที่ไว้วางพระทัยของฮ่องเต้ เป็นที่นับหน้าถือตาในราชสำนัก ทำทุกอย่างเพื่อบ้านเมืองโดยแท้ แม้ว่าเขาจะเพิกเฉยและไม่เคยใส่ใจเรื่องราวในจวนเลยก็ตาม

จวนราชครูมีฮูหยินเอกคือลั่วซื่อ ทว่าอำนาจกึ่งหนึ่งกลับตกไปอยู่ในมือของซินอี๋เหนียง อนุคนโปรดของเยี่ยนเจา ด้วยหลังจากสูญเสียบุตรชายคนโตซึ่งเป็นซื่อจื่อของจวน ลั่วซื่อก็ล้มป่วยและเอาแต่จมอยู่กับความแค้นและความเกลียดชัง จวนวุ่นวาย ทายาทในจวนแข่งขันเล่นงานกันเองเพื่อให้ตัวเองอยู่ในสายตาบิดา โดดเด่นในสายตาคนนอก พี่น้องไม่เพียงไม่รักใคร่ปรองดองทว่ายังถึงขั้นหาเรื่องเล่นงานใส่ร้ายกันเอง

เยี่ยนเสวี่ยหรู...คุณหนูสิบเอ็ดที่เกิดจากฮูหยินเอก ทว่ามารดาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นางที่ถูกเพิกเฉยก็เอาแต่กล่าวโทษมารดาที่ทำให้ตนไม่เป็นที่โปรดปรานของบิดา ทำให้สองแม่ลูกห่างเหินไร้ความสนิทสนม ทว่าลึกๆ ผู้ใดจะเข้าใจว่าเยี่ยนเสวี่ยหรูล่วงรู้ หรือเห็นเรื่องใดมาจึงกลายเป็นคนเช่นนี้...