พระราชทานสมรส

“ข้ายังได้ยินมาว่าเยว่อ๋องเป็นคนขอพระราชทานสมรสด้วยตัวเอง”

“แล้วนายท่านที่อยู่ชายแดนรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่”

“ข้าว่าท่านแม่ทัพคงยังไม่ทราบเป็นแน่”

“มิน่าเล่า ฮูหยินถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนั้น นางทำลายข้าวของในเรือนแตกกระจายเกือบทั้งเรือน”

ตั้งแต่องค์ฮ่องเต้ทรงพระทานสมรสระหว่างตระกูลว่านกับเยว่อ๋องข่าวลือต่าง ๆ ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งแผ่นดินไม่เว้นแม้กระทั่งชายแดน

ว่านซู่หลงได้รู้ข่าวว่าบุตรสาวของตนจะแต่งงานกับเยว่อ๋องพร้อม ๆ กับจดหมายจากตระกูลว่านและเยว่อ๋องส่งมาถึง

‘ท่านพี่ เรื่องแต่งงานของซินหรงท่านไม่ต้องเป็นกังวลบัดนี้ตระกูลสวี่จากเมืองหางโจวตอบรับคำขอแต่งงานเป็นที่เรียบร้อยอีกไม่นานนางจะเดินทางไปหางโจวในไม่ช้านี้’ ว่านซู่หลงอ่านจดหมายฮูหยินของตนจบก็ขยำทิ้งทันที นางเป็นใครถึงได้บังอาจให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาแต่งออกไปยังถิ่นทุรกันดารเช่นนั้น เห็นทีเขาจะต้องกลับไปเมืองหลวงเสียแล้ว

หลังจากควบคุมอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเองได้ก็เปิดอ่านจดหมายอีกฉบับทันที

‘ท่านแม่ทัพ ท่านทราบรึไม่ว่าบุตรสาวคนโตของท่านจะแต่งงานออกเรือนกับคุณชายตระกูลสวี่แห่งหางโจว หากให้ข้าเดาท่านก็คงไม่รู้เรื่องนี้ใช่หรือไม่ ข้าไม่ได้อยากเสียมารยาทต่อท่านแต่ถ้าหากรอท่านตอบกลับเห็นทีแม่นางซินหรงคงออกเรือนไปเสียแล้ว ข้าจึงได้ตัดสินใจสู่ขอนางกับท่านผ่านจดหมายฉบับนี้ อีกไม่นานองค์ฮ่องเต้จะมีพระราชโองการพระราชทานสมรสลงมา และพระองค์จะเรียกท่านกลับเมืองหลวง’ เป็นอีกครั้งที่ว่านซู่หลงอารมณ์พุ่งปรี๊ดด้วยความโกรธ เหตุสองคนนี้ถึงได้ทำตามอำเภอใจเช่นนี้ ทว่าโกรธได้ไม่นานนักทหารที่ยืนเฝ้าอยู่นอกกระโจมก็เข้ามารายงาน

“เรียนท่านแม่ทัพ มีสารจากองค์ฮ่องเต้ส่งมาถึงท่านขอรับ”

“ขอบใจเจ้ามาก เจ้าออกไปก่อนเถิด” ว่าแล้วก็คลี่จดหมายดูอีกครา เหตุไฉนเลยถึงได้ส่งมาได้ทันใจเขาเช่นนี้ ใจความจดหมายเอ่ยถึงเรื่องที่สั่งให้เขากลับเมืองหลวงทันที พร้อมกับมีแม่ทัพจากเมืองหลวงมาประจำการแทน ตนจึงได้เขียนจดหมายตอบกลับฮ่องเต้

เยว่อ๋องเข้ามาในวังเพื่อเข้าพบฝ่าบาทผู้เป็นเสด็จปู่ แต่ก่อนที่จะเข้าเฝ้ากลับได้ยินบางอย่างเข้าเสียก่อน

“ท่านอ๋อง ท่านจะแต่งคุณหนูจากตระกูลว่านมาเป็นชายาจริงหรือ”

“ข้าจะแต่งกับนางหรือไม่มันก็เรื่องของข้า เจ้ามีปัญหาอะไรรึ”

“โปรดไตร่ตรองอีกคราเถิด นางอัปลักษณ์เช่นนั้นไม่คู่ควรกับท่านสักนิด”

“แล้วอย่างไรเล่า แม้นางจะมิได้งดงามดั่งสตรีอื่นข้าก็ไม่สน ขอเพียงนางเป็นนางก็พอแล้ว”

“แต่ว่า...”

“หุบปากของเจ้าเสีย หากเจ้ายังพูดมากกล้าดูแคลนว่าที่พระชายาของข้าอีกล่ะก็เห็นทีข้าคงต้องตัดลิ้นของเจ้าทิ้งเสีย เผื่อจะตระหนักรู้ว่าควรพูดให้น้อยลง”

“ท่านอ๋อง ฝ่าบาทเรียกพบขอรับ”

“ใต้เท้าเสิ่น เรื่องเมื่อครู่ข้าจะทำเป็นไม่ได้ยินที่ท่านพูดก็แล้วกัน ฉะนั้นจงเงียบปากของท่านไว้ หากข้าได้ยินวาจาเห่าหอนดังมาจากตระกูลเสิ่นแม้เพียงนิดข้าจะทำให้ท่านพูดไม่ได้อีกเลยทั้งชีวิตนี้”

“มาแล้วรึ” เสียงฮ่องเต้วัยชราทักขึ้นยามเห็นหน้าหลานชายคนโปรด

“ฝ่าบาททรงเรียกกระหม่อมมามีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าอยากรู้นักว่านางเป็นสตรีเช่นใดถึงทำให้เยว่อ๋องผู้เลือดเย็นออกปากขอให้ข้าพระราชทานสมรสให้”

“นางเป็นเพียงสตรีทั่วไป หากจะแตกต่างคงเป็นจิตใจที่ดีงามของนาง เสด็จปู่ย่อมรู้ดีว่าไม่เคยมีสตรีใดกล้าเข้าใกล้ข้า เพียงเห็นหน้าพวกนางก็ถอยหนีกันหมดแล้ว”

“งั้นรึ แต่ข้ารู้มาว่าคนที่เจ้าอยากแต่งงานด้วยนางมีใบหน้าอัปลักษณ์ เมื่อเป็นเช่นนี้เจ้ายังยืนกรานที่จะแต่งนางมาเป็นชายาอีกหรือ”

“พระองค์ลืมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะว่าหลานของพระองค์นั้นอัปลักษณ์ยิ่งกว่า”