คนที่รีบไปพบ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าก็มีอารมณ์กับเขาด้วย”

“เลิกล้อเล่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ เสด็จปู่ทรงเรียกตัวท่านแม่ทัพว่านกลับมาเมืองหลวงแล้วหรือยัง”

“เรื่องนี้ข้าไม่รอให้เจ้ามาสั่งหรอกน่า ว่านซู่หลงร่วมรบอยู่ชายแดนหลายปีถึงเวลาแล้วที่จะให้เขามาประจำการอยู่เมืองหลวง ข้าได้ส่งแม่ทัพเหวินไปทำหน้าที่แทนเขาแล้วอีกไม่นานแม่ทัพว่านคงกลับมาถึง”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวก่อน”

“รีบร้อนไปที่ใดรึ”

“กระหม่อมมีนัดสำคัญ หากไปช้าคงไม่ดี”

“คนเช่นเจ้าน่ะหรือรู้จักใส่ใจความรู้สึกคนอื่นก็เป็นด้วย เห็นทีข้าต้องเรียกแม่นางว่านมาเข้าเฝ้าแล้วกระมัง”

“เสด็จปู่ ถ้าพระองค์เรียกนางเข้าวังมาล่ะก็เรื่องที่ทรงฝากฝังหลานอย่างข้าไว้ก็ให้คนอื่นทำแทนเถิด”

“เจ้าช่างร้ายกาจนัก จะไปไหนก็ไป” ได้ยินเช่นนั้นเยว่อ๋องไม่รอช้ารีบตรงดิ่งไปที่ประตูทันที

“ท่านอ๋องรีบไปไหนหรือขอรับ”

“ไปจวนตระกูลว่าน”

“ไปอีกแล้วหรือ เมื่อวานก็เพิ่งไปเองมิใช่รึ” หลี่จื๊อพึมพำ

“อย่าคิดว่าข้าไม่ได้ยินที่เจ้าพูดเมื่อครู่”

“ไปกันเถิดขอรับ ตะวันใกล้ตกดินแล้ว” เฟิ่งหวงส่ายหัวไปมาด้วยความระอา หลังจากได้ยินคนรับใช้ของตนเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย

“เจ้าได้เอาของที่ข้าบอกให้เตรียมมาด้วยรึไม่”

“ขอรับ บ่าวเอาไว้บนรถม้า”

“ก็ดี ข้านึกว่าเจ้าลืมเสียอีกข้าจะได้ส่งเจ้าไปที่ค่ายทมิฬ จะว่าไปแล้วเจ้าก็ไม่ได้เสียเหงื่อมานานแล้วจริงไหม”

“ขอบคุณท่านอ๋องที่เป็นห่วง แต่ข้าออกกำลังทุกวันอยู่แล้วขอรับ”

“งั้นรึ หากเปลี่ยนใจเมื่อใดก็บอกข้าได้”

เสียงก้อนหินกระทบหลังคาหลายครา ว่านซินหรงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินไปส่องดูทางหน้าต่างเจอเพียงความว่างเปล่า

“แม่นางว่าน ข้าเอง” เสียงคุ้นเคยของชายหนุ่มดังขึ้น

“คุณชายเฟิ่ง ท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นางถามเพราะไม่คิดว่าบุรุษตรงหน้าจะมาหานางทุกเมื่อเชื่อวันเช่นนี้ นับตั้งแต่นางถูกคุมขังให้อยู่แต่ในเรือนเขาก็มาหานางแทบทุกวันพร้อมกับยาสมุนไพรแก้พิษ

“เจ้าพูดเหมือนไม่อยากให้ข้ามา ก็ได้พรุ่งนี้ มะรืนนี้ และวันต่อ ๆ ไปข้าจะไม่มาอีกแล้ว”

“นี่คุณชายน้อยใจข้าหรือ” ซินหรงพูดกลั้วหัวเราะ

“ข้าเอายามาให้” เขาเปลี่ยนเรื่องทั้ง ๆ ที่ใบหน้าแดงระเรื่อ

“รอยพิษบนใบหน้าข้าเกือบหายดีแล้ว บุญคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืม”

“บุญคุณอะไรกัน ถือซะว่าข้าตอบแทนแม่นางที่อุตส่าห์ทำแผลให้ข้าก็แล้วกัน”

“คุณชาย ท่านทราบหรือไม่ว่าข้ามีว่าที่สามีแล้ว”

“รู้สิ ในแผ่นดินนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้”

“ในเมื่อท่านรู้แล้วก็ไม่ควรมาหาบ่อย ๆ นะเจ้าคะ หากเยว่อ๋องรู้เข้าว่าข้าแอบนัดพบกับชายอื่นคนที่เดือดร้อนคือท่าน”

“เจ้าเป็นห่วงข้ารึ” แม้ตอนแรกจะรู้สึกขุ่นมัวไปบ้างยามได้ยินนางพูดว่าไม่อยากให้เขามาหาอีก แต่พอได้ฟังเห็นผลถึงยิ้มออก

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าได้ยินมาว่าท่านอ๋องเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก”

“แล้วเจ้ากลัวเยว่อ๋องผู้นั้นหรือไม่”

“ไม่รู้สิเจ้าคะ ข้ายังไม่เคยเจอเขา”

“หากข้าบอกว่าข้าคือเยว่อ๋องเจ้าจะเชื่อไหม”

“ท่านน่ะหรือคือเยว่อ๋อง นิสัยท่านแตกต่างจากเขาราวฟ้ากับเหว ท่านล้อข้าเล่นหรือเจ้าคะ”

“ข้าพูดจริง ๆ” เฟิ่งหวงบอกเสียงหนักแน่นไม่มีวี่แววล้อเล่น

“จะ...จริงหรือเจ้าคะ” เขาไม่ได้ตอบกลับอันใดแต่พยักหน้ายืนยันแทน

“เช่นนั้นข้าขอถามเหตุผลเรื่องหนึ่งได้ไหมเจ้าคะ”

“เรื่องอะไรหรือ”

“เหตุใดท่านถึงเลือกข้าเป็นพระชายาทั้ง ๆ ที่ในเมืองหลวงเต็มไปด้วยสตรีเพียบพร้อมและสามารถสนับสนุนท่านได้”

“เรื่องนั้น...”

“หรือเป็นเพราะข้าจะแต่งเข้าจวนตระกูลสวี่ ท่านเลยนึกสงสารไม่อยากเห็นข้าแต่งออกไปไกลถึงหางโจว”