บทที่ 1.6

มองสองพี่น้องปลอบกันไปมา ซูหนิงหย่าได้แต่ลอบถอนหายใจ เด็กอายุเท่านี้ชอบกินขนมของว่างย่อมเป็นเรื่องธรรมดา จวนใหญ่โตหรูหราแต่กลับงดของว่างซูเสวี่ยถึงหกวัน นี่ไม่ตระหนี่เกินไปหรอกหรือ!?

ซูหนิงหย่าหันมามองเสี่ยวอวี๋ “เจ้ารู้เรื่องที่เสี่ยวซานกับเสี่ยวเสวี่ยถูกงดของว่างหรือไม่”

“คะ...คือ” ...เห็นชัดว่ารู้แต่ไม่กล้าพูด

นางเห็นเช่นนั้นก็เดินออกมาจากสวน นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาในทันที คนที่มักประจบสอพลอซูหนิงหย่า คนของมารดาผู้ล่วงลับซึ่งนับเป็นคนเก่าแก่ของจวนตระกูลซู

ท่านพ่อบ้าน...

“เจ้ากลับเรือนไปก่อน เตรียมน้ำร้อนเอาไว้ข้าจะอาบน้ำ”

“แล้วคุณหนู...”

“ข้าอยากเดินเล่นเงียบๆ คนเดียวสักครู่” นางกล่าวจบก็ออกเดินไปทันที ทว่านางไม่ได้ออกไปเดินเล่นแต่กลับเดินไปยังเรือนหลังซึ่งเป็นที่พักของพ่อบ้าน

เสียงพูดคุยสนทนาดังแว่วมาขณะที่หญิงสาวเดินเข้าไปด้านหลังสุดของจวน นางไม่เคยมาที่นี่แต่ก็รู้ว่ามันเป็นส่วนที่พ่อบ้านเป็นใหญ่ที่สุด ได้ยินเสียงหัวเราะดื่มกินด้วยความสำราญของคนในห้อง หญิงสาวหรี่ดวงตาลงพร้อมก้าวไปผลักประตูให้เปิดออก

ทุกคนในนั้นชะงักทันทีพร้อมเบิกตาด้วยความตกใจ ซูหนิงหย่ากวาดสายตามองไปรอบๆ กลิ่นชาชั้นดีอบอวลไปทั่วทั้งห้อง จานขนมเปี๊ยะมรกตสามจานวางเรียงรายบนโต๊ะ บางส่วนถูกกัดไปแล้ว อาหารหลายจานเป็นอย่างเดียวกันกับที่นางเพิ่งกินเป็นมื้อเที่ยง

ขณะที่ทายาทตระกูลซูสองคนถูกงดของว่าง พ่อบ้านกับคนของเขากลับมีของว่างและชาชั้นดีวางเรียงราย หญิงสาวพลันรู้สึกถึงความโกรธกรุ่นของตนขึ้นมา

“คะ...คุณหนู ท่านมาถึงที่นี่มีเรื่องสำคัญหรือขอรับ เหตุใดไม่ให้คนมาตามข้าน้อย สาวใช้พวกนี้ไม่ได้เรื่องเลย ข้าน้อยจะลงโทษพวกนาง ดูสิปล่อยให้คุณหนูเดินมาตั้งไกลถึงนี่”

สายตากลิ้งกลอกของพ่อบ้านทำให้หญิงสาวพยายามควบคุมอารมณ์โกรธกรุ่น นางไม่สงสัยเลยว่าทำไมทุกอย่างเป็นเช่นนี้

ซูหนิงหย่าใช้ชีวิตท่ามกลางความเกลียดชัง นางเสียมารดาตั้งแต่เด็ก จากนั้นกลัวว่าบิดาจะไม่รัก เมื่อบิดาแต่งอนุเข้ามาทั้งยังคลอดน้องชายน้องสาว นางก็กังวลว่านางจะถูกละเลย หารู้ไม่ว่าซูป๋อกลับยังคงให้ความสำคัญกับนางจนบ่าวไพร่เองก็ตระหนัก

พ่อบ้านเป็นคนเก่าแก่ของมารดา บิดาของนางเองก็ให้ความสำคัญ ดังนั้นนี่จึงเป็นโอกาสให้จิ้งจอกสามารถแอบอ้างบารมีเสือ พ่อบ้านเห็นชัดว่านางไม่ใคร่จะชอบอี๋เหนียงและลูกๆ ดังนั้นหากสบโอกาสก็มักจะหาเรื่องรังแกอีกฝ่ายอยู่เสมอ ซูหนิงหย่าเองก็ตระหนักมาโดยตลอด เพียงแต่คงไม่คาดว่าจะถึงขั้นนี้

หญิงสาวมองไปรอบๆ จากนั้นกล่าวเสียงเรียบ “ข้าเพียงมาเดินเล่นจึงผ่านมา ตอนนี้จะกลับแล้ว” นางไม่ได้ตำหนิเขาแต่เดินออกมาจากนั้น กระทั่งเดินตรงไปยังเรือนของอี๋เหนียง

หวังหลินนั่งปักผ้าขณะที่ซูหนิงหย่ากำลังเดินเข้าไปในห้องโถงของเรือนชิวสุ่ย เรือนขนาดกลางที่รอบๆ เต็มไปด้วยความเรียบง่าย ไม่หรูหราและเทียบไม่ได้กับเรือนตงกวงของซูหนิงหย่า และแทบจะเทียบไม่ได้ถึงครึ่งของเรือนจื่อจิงที่หญิงสาวนั่งเรียนกับอาจารย์สวีด้วยซ้ำ

ข้างกายหวังหลินคือแม่นมหวังซึ่งเข้ามาในจวนตอนที่อีกฝ่ายคลอดซูจินซาน

“คุณหนูใหญ่ ไม่รู้ว่าท่านจะมามีเรื่องใดหรือเจ้าคะ” หวังหลินรีบวางทุกอย่างในมือจากนั้นยืนขึ้น แม่นมหวังดูกังวลใจมากที่เห็นหญิงสาวเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องโถง

“ข้าเพียงมาเดินเล่น” นางมองผ้าที่หวังหลินกำลังปัก ดูเหมือนจะเป็นชุดของซูเสวี่ยที่มีรอยขาด รอยปักที่ยังไม่เสร็จดีทำให้เห็นว่านางพยายามซ่อมชุดของบุตรสาว “ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ”

“ขะ...ข้ากำลังปักผ้าเจ้าค่ะ” หวังหลินรีบเก็บอุปกรณ์ตัดเย็บตรงหน้าจากนั้นบอกแม่นมหวังรินชาให้นาง

หญิงสาวตัดสินใจนั่งลง “เสี่ยวเสวี่ยอายุเท่าไหร่แล้วนะ”