ตอนที่3[กระชับความสัมพันธ์]

กระชากเกียร์เสือ

ตอนที่3

[กระชับความสัมพันธ์]

ช่วงบ่าย

ณหอประชุมใหญ่

น้องเฟรชชี่ปี 1 ต่างพากันเดินมาจับจองที่นั่งในหอประชุมกว้างอีกครั้ง เสียงของรุ่นพี่ปี2 กรอกเสียงทุ้มห้าวลงไปกับไมค์ลอยดังก้องกังวานขึ้น

“น้อง ๆ มาครบกันหรือยังครับ” เสียงเป้เอ่ยขึ้น สายตาคมกวาดมองรุ่นน้องไปอย่างถ้วนทั่ว

“ครบแล้วครับ” เสียงหนุ่มเฟรชชี่หน้าละอ่อนคนหนึ่งตอบกลับ

“ถ้าพร้อมหน้าแล้ว บ่ายนี้พี่ ๆ อยากให้น้อง ๆ มาทำความเข้าใจ กับเป้าหมายสำคัญของคณะวิศวะของเรา นั่นก็คือ‘กระชับความสัมพันธ์กับรุ่นพี่วิศวะ’ ด้วยการให้น้อง ๆ ไปขอเกียร์จากรุ่นพี่กันนะครับ พี่ให้เวลาสามวันถ้าใครได้แล้วมาลงรายชื่อไว้ที่สมุดเล่มนี้” เป้เอ่ยอธิบายถึงจุดประสงค์ เพื่อให้รุ่นพี่กับรุ่นน้องมีความรัก ความสามัคคีในคณะเดียวกัน

ขณะที่รุ่นพี่เอ่ยจบน้องเฟรชชี่ สุดสวยอย่างแนนซี่ได้ยกมือขึ้น

“ขอโทษนะคะ หนูแค่สงสัยว่า พี่จะให้พวกเราไปขอเกียร์รุ่นพี่ตั้งแต่ปีสองขึ้นไปหรือเปล่าคะ”

“พี่ขอขอบคุณน้องคนสวยมากนะครับ ที่กล้าแสดงออก คือว่าพี่จะให้น้อง ๆ ไปขอเกียร์รุ่นปี 3 กับปี 4 ครับ”

“พวกเรามีตั้งเยอะ แล้วรุ่นพี่มีพอเหรอค่ะ”

“คำถามนี้เยี่ยมมากครับ พี่ได้เช็คเป็นอย่างดีแล้วครับ ว่าน้องเฟรชชี่ปีนี้มีมากพอ ๆ กับรุ่นพี่” เป้อธิบายต่อ

“ยังมีน้อง ๆ คนไหนสงสัยอะไรอีกไหมครับ ถ้าไม่มีพี่จะให้น้อง ๆ แยกย้ายกันไปตามหารุ่นพี่กันได้เลยนะครับ” พี่เป้เอ่ยจบน้อง ๆ ในหอประชุมต่างทยอย แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

“เอาไงดีล่ะซน” แนนซี่หันมาปรึกษาเพื่อน

“ไม่รู้สิ! เราลองเดินไปด้วยกันดีไหม” สองสาวเพื่อนซี้จับมือกันเดินเข้าลิฟท์ กดขึ้นชั้นที่มีรุ่นที่ปี 3 กับปี4 เรียนอยู่

“นั่นไงรุ่นพี่ยืนอยู่ เธอรีบเข้าไปขอดูสิแนน” แสนซนดันหลังเพื่อนให้ไปขอเกียร์รุ่นพี่ ที่กำลังยืนหันหลังให้พวกเธอ

“เข้าไปขอดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ!” แนนซี่หันมากระซิบข้างหูเพื่อน

“ก็ใช่ไง!” แสนซนดันหลังเพื่อนให้ไปใกล้เป้าหมายมากขึ้น

“เออ!สวัสดีค่ะพี่…คือหนู…” แนนซี่เอ่ยยังไม่ทันจบประโยคดี รุ่นพี่หนุ่มก็ตอบเธอมาเสียก่อน

“น้องจะมาขอเกียร์เหรอครับ…เสียใจด้วยนะ มีคนตัดหน้าไปแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

“อะไรนะคะ มีคนตัดหน้า” อะไรมันจะไวขนาดนั้น นี่เธอรีบขนาดนี้ยังไม่ทันอีกเหรอ แนนซี่ครางในใจ

“เอาไงดี เราต้องวางแผนใหม่ ยัยซนแกต้องรีบไปขอพี่สุดหล่อของแกเลย ขืนชักช้าถูกตัดหน้าแน่”

“เอางั้นเลยเหรอ! เรายังไม่รู้เลย ว่าพี่เขาไปซุกอยู่ตรงไหน มหา’ลัยตั้งกว้าง” แสนซนชักจะไม่สนุกแล้วสิ ช่วงเช้ายังเห็นรุ่นพี่เต็มไปหมด แต่ไหงตอนนี้มองไม่เห็นใครสักคน

สองสาวพากันเดินสำรวจชั้นบน แล้วลงมาชั้นล่าง พบเพื่อนปี1 ด้วยกัน

“กวินนายได้แล้วเหรอ!” แสนซนเอ่ยถามเพื่อนชายที่เคยออกไปวิ่งรอบสนามด้วยกัน

“เราได้แล้ว และไปลงชื่อเรียบร้อยแล้วด้วย”

“ไวจัง! ดูแล้วเหมือนรุ่นพี่จะแกล้งหลบหน้าเราหรือเปล่าเนี่ย!” แสนซนบ่นขึ้น

“ไม่มั้ง! นี่เย็นแล้วรุ่นพี่บอกว่า ถ้าใครลงชื่อแล้วให้กลับบ้านได้ งั้นเราขอตัวกลับก่อนนะ”

“โอเคนายกลับเถอะ”

หลังจากเพื่อชายเดินจากไป สองสาวก็หันมาปรึกษากันต่อ

“แนนเอาไงดีเดินจนปวดขาไปหมดแล้วเนี่ย!”

“เราลองเดินไปดูแถวโรงอาหารดีไหม เผื่อเจอพี่เขาด้วย”

“เฮ้อ! ไหนว่ารุ่นพี่เยอะ นี่ตามหาจนขาลากแล้วนะ” สองสาวบ่นอุ๊บก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

แสนซนลุกลงจากเตียง ด้วยแข้งขาที่ปวดระบมไปหมด ทำไมรับน้องมันดูโหดจังนะ

สาวน้อยลุกเข้าไปทำธุระส่วนตัว ก่อนจะออกมาแต่งตัวรีบไปมหาวิทยาลัยแต่เช้า

หญิงสาวรีบจ้ำอ้าวไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่หน้าตึก

“เอาไงดี วันที่สองวันนะ” ขณะที่พวกเธอยืนคุยกันอยู่นั้น สายตาของแสนซนเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตา ก้าวเดินไปทางโรงอาหาร เธอจึงหันไปชวนเพื่อน

“แนนเราว่าเดินไปหาอะไรกินที่โรงอาหารดีไหม เผื่อเจอรุ่นพี่บ้าง”

ทั้งคู่เดินมาที่โรงอาหาร ต่างไปยืนต่อคิวซื้อข้าว แล้วมานั่งกินที่โต๊ะริมสุด ทว่าจู่ ๆ พวกเธอได้ยินรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งที่นั่งโต๊ะถันไปคุยกัน

“ต้องมีรุ่นน้องร้องไห้สักคนแน่” เสียงห้าวเอ่ยขึ้น

“ทำไมวะ!”

“อ๊ะ! มึงจำไม่ได้รึไง ว่าไอ้ ‘เสือหวงเกียร์’ขนาดไหน”

“อืม! กูลืมไปว่ะ”

“แม่ง!ไม่รู้หวงเชี่ย! อะไรนัก”

“เห็นเขาว่ามีที่มาที่ไป” เสียงอีกคนเอ่ยขึ้น

“ยังไงวะ!”

“ก็ข่าวแว่ว ๆ ว่ามันมีอดีต”

“อดีตยังไงวะ”

“ที่มันไม่มองใคร!มันมีสาวปลื้ม”

“เชี่ย! ข่าวใหม่!” เพื่อน ๆ ต่างเอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างกับนัดหมาย

เสียงพูดคุยของรุ่นพี่ทำให้แสนซนถึงกับใจเต้นแรง เพราะในหัวข้อสนทนานั้นเอ่ยถึงคนชื่อ ‘เสือ’

คิดว่าไม่น่าจะมีคนชื่อซ้ำกันแน่ ๆ พี่ ‘เสือมีสาวปลื้ม’งั้นเหรอ!

ทำให้แสนซนตัดสินใจลุกขึ้นยืน

“ซนจะไปไหน” แนนซี่เงยหน้าขึ้นจากหลอดดูดน้ำ

“ไปถามพี่โต๊ะโน้นไง ว่าพี่เสือไปซุกอยู่ไหน”

“เอาจริงดิ!”

“ถ้าเราตามหาไม่รู้ทิศทาง ให้เป็นอาทิตย์ก็คงไม่เจอ” แสนซนถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นก้าวเดินไปที่โต๊ะรุ่นพี่

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อแสนซนค่ะ พี่อยู่ปี3 หรือเปล่าคะ”

“ครับ” หนุ่ม ๆ ทั้งสี่คนต่างครางรับพร้อมกัน สายตาทุกคู่ต่างหันมาจับจ้องที่ใบหน้าสวยใสตาไม่กะพริบ ‘แจ่ม! จึ้ง!’

“ไม่ทราบว่าน้องมีอะไร จะให้พวกพี่รับใช้หรือเปล่าครับ” หนึ่งในสี่เอ่ยขึ้น

“ไม่ทราบว่าจะรบกวนพี่ไหม ถ้าจะถามถึงเกียร์” แสนซนโปรยยิ้มหวาน

“เสียดายมากครับ ของพี่ รุ่นน้องเพิ่งเอาไปตะกี้” อีกคนเอ่ยขึ้น รู้สึกเสียดายที่ไม่มีเกียร์ไว้สานสัมพันธ์กับสาวสวยตรงสเปค

“ใช่ครับ!ของพี่ก็เพิ่งไปเหมือนกัน” ถ้ารู้ว่ามีรุ่นน้องแจ่มขนาดนี้ กูเก็บไว้ก่อนดีกว่า

“งั้นหนูรบกวนถามพี่อีกนิดนะคะ”

“ถามเยอะ ๆ ก็ได้ครับ” อีกคนเอ่ย

“หนูอยากทราบว่าวันนี้พี่เสือไม่มามหา’ลัยเหรอคะ”

“มาสิครับ! เด็กเรียนอย่างไอ้เสือไม่เคยพลาดกิจกรรม”

“แต่หนูไม่เห็นพี่เสือนะคะ”

“มันอยู่โรงยิม” อีกคนเอ่ยขึ้น

“หนูขอบคุณพี่ ๆ มากนะคะ ไว้โอกาสหน้าหนูจะขอเลี้ยงข้าวพี่ ๆ สักมื้อ” เอ่ยจบแสนซนก็ส่งยิ้มหวาน พร้อมหมุนตัวกลับไปหาเพื่อนสาวที่โต๊ะ

“เชี่ย! โดนใจกูจัง”

“แต่ทำไมน้องถามหาไอ้เสือวะ”

“เชี่ย!กูว่าแล้ว ทำไมคุ้น ๆ”

“คุ้นอะไร กูตกข่าวเหรอวะ”

“ก็น้องคนนี้ไง ที่ไอ้เสืออุ้มเมื่อวันก่อน”

“ไอ้เสืออุ้ม” เสียงหนุ่ม ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน

“เออ!”

แสนซนพาเพื่อนสาวเดินลิ่ว ๆ ไปที่โรงยิม เธอค่อย ๆ ชะโงกหน้าเขาไปมองด้านใน แต่ไม่พบใครจึงพากันก้าวไปด้านในอย่างช้า ๆ และระมัดระวัง ทว่าพอก้าวไปใกล้มากขึ้น กลับได้ยินเสียงบางอย่างขึ้น

อึบ! อึบ! อึบ!

แฮ่ก! แฮ่ก!

“เสียงอะไรแปลกจัง” แสนซนหันมากระซิบกับเพื่อนสาว

“ไม่ใช่เสียงลามกใช่ไหมยัยซน พี่เขากำลังทำอะไรหรือเปล่า” สองสาวหันมาสบตากัน หัวใจเต้นแรงหน้าแดงซ่านขึ้น

“จะกลับดีไหมซน” แนนซี่ปากคอสั่นขึ้น จะก้าวตามหลังเพื่อน

“ไม่! เราต้องเข้าไปให้เห็นกับตา” แสนซนเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว ทว่าหัวใจยังเต้นแรงตึกตัก ก่อนเท้าเล็ก ๆ จะขยับก้าวนำเพื่อนสาวไปด้านในอย่างมั่นใจ