-01-ดื้อด้าน

" อื้อออ อะ อะ พะ พี่พอร์ช เบาหน่อยค่ะคริสไม่ไหว อ๊ะ

ปัง ปัง ปัง~

"ลูกเวร เปิดประตู แกจะพาผู้หญิงมาทำระยำแบบนี้ไม่ได้ "

ปัง ปัง ปัง~

ทันทีที่เสียงประตูดังขึ้นทำเอาผมยกยิ้มมุมปากอย่างรู้สึกพอใจถือว่าคริสเล่นละครได้ดี

"เดี๋ยวคริส ถอดเสื้อคลุมออกนะ" ผมเอ่ยบอกคริสรุ่นน้องผมที่คณะ ใช่ครับเราไม่ได้มีอะไรกันมันเป็นแค่การแสดง ผมนั่งอยู่ที่โซฟา ไขว่ห้างเล่นโทรศัพท์ รอเวลาที่เสียงประตูดัง และมันก็ดังขึ้นจริงๆ ถ้าให้ผมเดาประโยคแรก เมื่อเปิดประตูออกไปเจอกับพ่อ ผมยังรู้เลยว่าท่านจะเอ่ยพูดคำว่าอะไรออกมา

"ได้ค่ะพี่พอร์ช แน่ใจเหรอคะว่าจะทำแบบนี้" ไม่แปลกที่คริสจะไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ และผมก็ไม่ได้อยากขอให้ใครมาเข้าใจ ผมรู้ตัวดีว่าผมกำลังทำอะไร

"อืม" ผมตอบเธอไปสั้นๆ แค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาไปเปิดประตูเมื่อเห็นว่าคริสถอดเสื้อคลุมออกและนุ่งกระโจมอกเหลือแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวเรียบร้อยแล้ว สภาพทุกอย่างในห้องตอนนี้ ถ้าใครเปิดมาเห็นก็ไม่มีทางที่จะคิดไปอย่างอื่นได้

"พ่อจะเสียงดังทำไม" ผมขมวดคิ้วอย่างคนที่ไม่สบอารมณ์ที่กำลังโดนขัดจังหวะการเข้าด้ายเข้าเข็ม

"เอาผู้หญิงของแก ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ จะไปทำระยำก็ไปทำกันที่อื่นไม่ใช่ที่บ้าน" พ่อกัดฟันพูดเหมือนกำลังจะเหลืออดกับลูกชายอย่างผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเพราะทุกครั้งที่เจอหน้ากันนี่คือเรื่องปกติ ก่อนที่ผมจะเอ่ยถามท่านด้วยเสียงเรียบ

"สรุปพ่อจะเอาไง เรียกให้ผมกลับบ้าน แล้วก็ไล่" ผมเลิกคิ้วมองท่านด้วยความสงสัย แต่จริงๆ ผมก็พอเดาสถานการณ์ออกอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวดื้อด้านไม่เอาไหนไปวันๆ แบบนี้สักที ฉันชักจะหมดความอดทนกับแกแล้วนะพอร์ช" ผมแสยะยิ้มมุมปากขึ้นเหมือนกับว่าคำด่านั้นเป็นเสมือนคำชม

"มีลูกใหม่ น่าจะง่ายกว่าครับ" ผมเอ่ยพูดกลับไปด้วยเสียงเรียบปกติ ไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ท่านกำลังต่อว่า นั้นมันยิ่งทำให้ท่านโกรธผมขึ้นไปอีก จนแม่ต้องเอ่ยห้าม

"พอร์ช พูดดีดีกับพ่อสิลูก" ผมพูดไม่ดีตรงไหน ให้ผมเปลี่ยน แม่เกิดลูกใหม่น่าจะง่ายกว่า

"ผมมันดื้อด้าน ไม่เอาไหน จนเป็นสันดานไปแล้วแก้ไม่ได้หรอกครับแม่" เพียงแค่ผมหันไปตอบท่านก็ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อยหน่าย ยิ่งผมเห็นอาการของทั้งพ่อทั้งแม่ผมกลับรู้สึกขำในใจกับท่าทีของพวกท่าน อีกหน่อยคงไม่ใช่แค่ดื้อด้าน ไม่เอาไหน เพราะอย่างผมเข้าใกล้คำว่าลูกทรพีเข้าทุกที

"อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับแกนะพอร์ช "

"นี่พ่อยังใช้ความอดทนกับผมอยู่เหรอครับ ทำไมผมไม่เห็น " ผมก็คิดว่าความอดทนของท่านหมดไปตั้งแต่มาทุบประตูห้องผมแทบพังแล้ว

"เอ่อ...คุณคะ ฉันว่าเราลงไปข้างล่างดีกว่าค่ะ" แม่ที่เห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงเอ่ยขึ้นและเข้ามาขวางการปะทะริมฝีปากระหว่างผมกับพ่อ

"พอร์ช รีบแต่งตัวแล้วพาผู้หญิงคนนั้นออกไปจากบ้านเราเลยนะ" ผมดันลิ้นใส่กระพุ้งแก้ม น่าเสียดายที่วันนี้ไม่โดนตบแฮะ

ก่อนจะปิดประตูและเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ซึ่งสีหน้าของคริสก็ดูตกใจไม่น้อยที่ได้เห็นสถานการณ์มีปากมีเสียงระหว่างผมกับพ่อ

"พี่โอเค ใช่ไหม"

"แล้วทำไมพี่จะไม่โอเค คิดมากนะคริส เราเข้าไปแต่งตัวก่อนเลย เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ผมเอ่ยบอกคริสให้เธอคลายกังวล เพราะผมโอเคกับเรื่องนี้และไม่ได้รู้สึกอะไร ผมตั้งใจจะยั่วโมโหท่านเอง

จนกระทั่งคริสเปลี่ยนชุดเสร็จ ผมก็เอ่ยขออนุญาตเธอก่อนที่จะโดนเนื้อตัวเธอเพื่อเป็นการให้เกียรติ

"พี่ขอคล้องไหล่นะ"

"ยินดีค่ะ เอาเลยพี่ไม่ต้องขอก็ได้" ถ้ากับผู้หญิงคนอื่นผมไม่ขอแน่ ผู้หญิงที่ว่า หมายถึงคู่นอน แต่คริสไม่ใช่เธอเป็นรุ่นน้องผม เมื่อได้รับอนุญาตจากเธอ ผมเลยยกแขนขึ้นคล้องไหล่และพาเธอเดินลงไปด้านล่าง ซึ่งก็เจอกับพ่อแม่ที่นั่งหน้าคิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจ ไม่ได้ดั่งใจ กับลูกชายคนเดียวของตัวเองอย่างผม

"อย่าพาผู้หญิงชั้นต่ำพวกนี้มาเหยียบบ้านฉันอีก" ท่านพูดขึ้นระหว่างที่ผมพาคริสเดินผ่านหน้าท่านไป จนผมต้องชะงัก ก็กะว่าจะเดินออกไปเงียบๆ ไม่พูดอะไรแล้วนะ แต่พูดมาขนาดนี้ ต่อสักหน่อยแล้วกัน

"ชั้นต่ำคือชั้นไหนครับ ชั้นใต้ดินรึเปล่า" ผมยกมือขึ้นมาจับคางตัวเองเบาๆอย่างครุ่นคิด กวนประสาทท่าน

"ผู้หญิงชั้นใต้ดินเอ่อ...คริสไม่ใช่ตัวตุ่นพ่อ พ่อก็เป็นคนตลกนะเนี่ย ฮ่าๆ " ผมขำขึ้นมาอย่างนึกตลกอยู่คนเดียว และหันหลังเดินออกมาทันทีก่อนที่ท่านจะเอ่ยพูดจุดประสงค์จริงๆ ที่เรียกให้ผมกลับมาที่บ้านในวันนี้

"ผับบ้าๆ นั้นถ้าแกไม่เลิก ฉันจะสั่งปิด" หึ! ก็คิดว่าเรื่องอะไร ผมต้องแคร์คำขู่ของพ่อตัวเองไหม ถ้าเป็นคนอื่นเขาอาจจะฟัง แต่สำหรับผมไร้สาระว่ะ

"ปิดเลยครับ พ่อปิดเดี๋ยวผมเปิดใหม่...อย่าลืมบอกนักข่าวด้วยนะครับ จะได้เป็นข่าวดังๆ" ผมพูดพลางยิ้มตอบกลับให้ท่าน

"ลูกเวร" ผมก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อน้อมรับคำด่าจากท่านก่อนจะหันหลังออกมาโดยไม่สนใจคำด่าที่เหลือ เปิดประตูรถให้คริสเสร็จ เดินไปขึ้นรถอีกฝั่งและขับรถออกจากบ้านท่าน ผบ.ตร. คนดังคนดีที่รักยิ่งของประชาชน