ตอนที่4.

“ใครคะคุณรตี?” ขวัญทำหน้าแปลกใจ

“รตีเป็นหลานสาวคุณตาเทพเพื่อนของคุณพ่อ อายุเท่าๆกับน้องแก้วนี่แหละ” อัคราตอบแทนบิดา “คุณพ่ออยากให้รู้จักกันไว้”

“เธอเป็นยังไงบ้างคะ?” ขวัญแก้วมีท่าทีสนใจ

หญิงสาวเกาะแขนพี่ชายยื่นหน้ามาใกล้ๆท่าทางที่ชอบทำเสมอยามอยากรู้อยากเห็นอะไร

“รตีเขาน่ารักเรียบร้อยเหมือนน้องแก้วนี่แหละ พี่รับรองว่าน้องแก้วต้องชอบเธอ”

อัคราชื่นชมสตรีที่มีนามว่ารตีจนออกนอกหน้า แววตาของชายหนุ่มทอประกายจ้า

คนฟังสังเกตความผิกปกติของคนพูดได้ ยามเอ่ยนามนั้นอัคราตาพราวระยับอย่างที่ขวัญแก้วไม่เคยเห็นมาก่อน หญิงสาวนามรตีมีอิทธิพลต่อชายหนุ่มถึงเพียงนี้เชียวหรือ หัวใจกระตุกวาบ...อัครามีใจให้รตีหรือไร... ขวัญแก้วชักอยากเห็นหน้าหญิงสาวคนนี้ขึ้นมา

“แก้วจะเอาคุกกี้ไปฝากเธอด้วย” ขวัญแก้วบอกอย่างมีน้ำใจซ่อนความรู้สึกไว้ลึกเร้น

“น้องแก้วลองชวนคุณแม่ไปด้วยสิ” พี่ชายบอก

“แก้วจะถามคุณแม่ดูนะคะ พี่เอกจะไปงานกับคุณพ่อไหมคะแก้วจะจัดเสื้อผ้าให้?” หญิงสาวถามพี่ชายพลางเก็บจานเปล่าใส่ถาดที่วางไว้

“ไม่เป็นไรน้องแก้ว พี่อยู่บ้าน” อัคราปฏิเสธ

“พ่อต้องไปเตรียมตัวก่อน” อเนกลุกขึ้นจับไหล่ลูกชาย “เอกอย่าทำให้พ่อผิดหวังล่ะ”

คนเป็นพ่อยิ้มขำเมื่อเห็นใบหน้าลูกชายแดงขึ้น เขาเดินจากมาด้วยอารมณ์ที่แจ่มใสเป็นสุข

ขวัญแก้วมองท่าทางที่สองพ่อลูกแสดงต่อกันอย่างสงสัย หญิงสาวหันกลับมาจับสังเกตอัครา ชายหนุ่มมีท่าทีเขินอายใบหน้าสดใสแดงจนเห็นชัด

“พี่เอกกับคุณพ่อมีความลับอะไรที่ไม่ให้แก้วรู้หรือเปล่าคะ?” หญิงสาวซักไซ้พี่ชายเขม่นมองหน้าอีกฝ่ายสายตาจับผิดเต็มที่

“ไม่มีอะไรนี่” อัคราไหวไหล่ “น้องแก้วถามอะไรแปลกๆ ไม่เอาแล้วพี่ไปอาบน้ำดีกว่าเหนียวตัวจะแย่”

พิรุธจับเต็มใบหน้าคนพูด เจ้าตัวแสร้งพูดกลบเกลื่อนร่างสูงเพรียวลุกขึ้นแล้วสาวเท้าเดินหนีเข้าไปด้านใน ปล่อยให้ความสงสัยติดค้างอยู่ในใจคนถาม

ขวัญแก้วกลับเข้ามาในบ้าน หญิงสาวเดินผ่านห้องรับแขกเห็นคุณพรรณรายนั่งจิบน้ำชา ชุดที่สวมหรูหราตัดด้วยผ้าไหมสีทอง เป็นชุดราตรียาวเปิดไหล่โชว์เนินไหล่ขาวผ่อง ที่เด่นสะดุดตาคือเครื่องประดับสูงค่าบนลำคอส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ ในวัยเกือบห้าสิบคุณพรรณรายสวยสง่า ใบหน้าถูกตกแต่งโดยช่างฝีมือดีทำให้สตรีในวัยกลางคนยังคงงามเฉิดฉาย

“วันนี้คุณแม่สวยจังค่ะ ขอให้สนุกนะคะ” ขวัญแก้วเข้ามานั่งข้างๆกอดเอวมารดาไว้ เอ่ยประจบ

“คงสนุกหรอกลูก งานแบบนี้แก้วก็เคยไปนี่ลูกมันน่าเบื่อกว่าอะไรทั้งหมด” คนเป็นแม่ทำหน้าเมื่อย

“ถ้าเบื่อก็กลับเร็วหน่อยสิคะ” หญิงสาวกุมมือมารดามาแนบแก้มดวงตาสุกใส

เป็นกิริยาที่พรรณรายเห็นว่าน่ารักที่สุดหล่อนคิดไม่ผิดที่รับขวัญแก้วมาเป็นลูก ขวัญแก้วเป็นสิ่งทดแทนความขาดที่หล่อนไม่สามารถใช้เงินทองซื้อหามาได้ พรรณรายเป็นหมันการไร้ทายาทสร้างสร้างความเจ็บปวดให้กับจิตใจของคนเป็นลูกผู้หญิง หล่อนจึงไขว่คว้าหาสิ่งทดแทนซึ่งเมื่อได้ขวัญแก้วมาพรรณรายทุ่มเททุกสิ่งให้ลูกสาวคนนี้รวมถึงความรักทั้งหมดที่เธอมี ยามนี้ขวัญแก้วไม่ด้อยกว่าใครหญิงสาวเติบโตมาอย่างพรั่งพร้อมสมบูรณ์

“คุณพ่อบอกว่าจะให้แก้วไปหาคุณรตีหลานสาวคุณเทพพรุ่งนี้ คุณแม่ไปกับแก้วไหมคะ?”

ชื่อของคุณเทพทองทำให้พรรณรายชะงัก ใบหน้าเปลี่ยนสีดวงตาวูบไหวฉายแววบางอย่างที่คนเป็นลูกไม่เข้าใจ หากเพียงเสี้ยวนาทีสีหน้าก็กลับมาเป็นดังเก่า

“คุณเทพแม่เคยรู้จัก” น้ำเสียงยังแปร่งปร่า คล้ายคนพูดปรับอารมณ์ไม่ทัน

“พี่เอกท่าทางแปลกๆ ไม่รู้ไปติดใจหลานสาวคุณเทพหรือเปล่า?” ขวัญแก้วลองหยั่งเสียงดูพลางสังเกตท่าทีของมารดา

พรรณรายดูจะควบคุมอารมณ์และสีหน้าได้แล้วพยักหน้ารับรู้ ไม่มีทีท่าจะโวยวายแบบที่ขวัญแก้วอยากเห็น ในเมื่อยามที่ลูกชายสุดสวาทไปติดสาวคนไหนคนเป็นแม่จะคอยเช็คประวัติหรือออกปากห้ามปรามเสียงแข็งเป็นที่รู้กันว่าพรรณรายหวงอัครามาก หญิงสาวที่จะเป็นสะใภ้ต้องผ่านด่านอรหันต์ของแม่เลี้ยงของอัคราก่อน

“แม่จะไปด้วย” เอ่ยปากตกลงพลางลุกขึ้นเมื่อเห็นสามียืนรออยู่

“แม่ต้องไปแล้วนอนหลับฝันดีนะลูก” พรรณรายโอบกอดขวัญแก้วอย่างแสนรัก จูบแก้มลูกเลี้ยงอีกฟอดแล้วเดินตัวปลิวไปคล้องแขนสามีก่อนโบกมือให้

ขวัญแก้วเอามือลูบแก้มสีลิปสติกเลอะแก้มอย่างที่สงสัย เจ้าตัวส่ายหน้าหยิบทิชชู่มาเช็ดรอยเปื้อนออกนึกถึงมารดาที่ทำหน้าแปลกๆเมื่อได้ยินชื่อคุณเทพ หญิงสาวขมวดคิ้วคำถามเพิ่มขึ้นจากเดิมอีกคำถาม คนในครอบครัวมีอะไรเกี่ยวข้องกับคนในบ้านนั้นขวัญแก้วถอนหายใจยาว เป็นคำถามที่หาคำตอบในวันนี้ไม่ได้คงต้องรอให้เวลาตอบข้อข้องใจเอง

ภารกิจประจำวันอีกอย่างของรตีคือการพามารดาเข้านอน หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสร็จหญิงสาวพามารดามานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งหยิบแปรงมาหวีผมให้มารดา

“คุณแม่สวยจังค่ะ รตีสวยได้สักครึ่งของคุณแม่ก็ดีสิคะ”

คนที่บอกว่าตัวเองไม้สวยเอียงศีรษะพิงไหล่คนสวยกว่าภาพที่ปรากฏบนกระจกคล้ายเทพธิดาสององค์เคียงคู่กัน ส่วนต่างๆบนใบหน้าดุจจะพิมพ์กันออกมาริ้วรอยแห่งวัยทำให้เห็นความแตกต่างหากดูคล้ายพี่สาวกับน้องสาวมากกว่าแม่ลูก

รตีลงมือหวีผมให้มารดาอีกรอบ “วันนี้คุณตามีแขกมาหาที่บ้านให้รตีไปไหว้ด้วยค่ะชื่อคุณอเนกคุณแม่รู้จักไหมคะ?” หญิงสาวเล่าให้มารดาฟังพลางตั้งหน้าตั้งตาหวีผมยาวสวยนั้น

สีหน้าคนฟังเริ่มเปลี่ยนไป แต่คนเล่าไม่ทันสังเกตแววตายามเอ่ยถึงอีกฝ่ายทอประกายจ้า

“คุณลุงอเนกท่าทางใจดีจังค่ะคุณแม่ รตีชอบคุณลุงอเนกตั้งแต่เห็นครั้งแรกเลยค่ะ พ่อของรตีเหมือนคุณลุงอเนกไหมคะ? รตีอยากมีพ่อแบบนี้บ้าง” รตีเล่าไปเรื่อยๆ

“อ้อ...ท่านมีลูกชายกับลูกสาวด้วยนะคะ ลูกชายหน้าตาดีเชียวค่ะคล้ายๆพ่อ แต่รตีไม่ชอบสายตาเขาเลย จ้องรตีอยู่นั่นแหละไม่รู้จะมองอะไรนักหนา พรุ่งนี้คงได้เห็นลูกสาวเธอจะมาหารตีแต่ตาพี่ชายคงมาด้วย ถ้าเขาไม่หยุดจ้องหน้ารตีคงจะคุยกันไม่ไหว รตีไม่ชอบคนเจ้าชู้”

หญิงสาวหยุดเล่าชะโงกหน้ามองมารดา มือน้อยวางแปรงลงจัดผมให้เข้าทรงริมฝีปากอิ่มเต็มแย้มยิ้มพอใจผลงานของตัวเอง

“เสร็จแล้วค่ะคุณแม่ ทีนี้เราก็ไปนอนกันได้แล้ว”

รตีจับมือมารดาพามาที่เตียงนอน ซึ่งมีเสาทั้งสี่มุมมีมุ้งผ้าลูกไม้สีขาวเย็บครอบไว้ปล่อยชายยาวระพื้น ม่านกั้นด้านหนึ่งแหวกออกผูกกับเสาไว้ด้วยเชือกถักเป็นรูปดอกไม้ดูคล้ายเตียงเจ้าหญิง รตีห่มผ้าให้มารดาแล้วดึงเชือกที่ผูกกับเสาออก จัดการดูความเรียบร้อยอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีจึงล้มตัวลงนอนข้างๆ มารดา ใบหน้าซุกกับต้นแขนคนที่นอนอยู่ก่อนมือสอดกอดเอวไว้

“วันนี้รตีจะนอนกับคุณแม่นะคะ” จูบเบาๆ ที่หัวไหล่คนข้างกายทีหนึ่งก่อนที่ดวงตากลมโตหรี่ปิดลง

รถคันโตจอดเทียบหน้าคฤหาสน์เทพประสิทธิ์ คนบนรถเปิดประตูออกมาสตรีวัยกลางคนขยับแว่นตามองดูร่างบางที่ก้าวเข้ามา คนที่อยู่ข้างๆ พลอยจ้องไปด้วยหากต่างความรู้สึกกันสีหน้าของชายหนุ่มแสดงความยินดีอย่างเห็นได้ชัดหญิงสาวข้างกายยังสงวนท่าที

“สวัสดีค่ะคุณป้าพรรณรายใช่ไหมคะ?” รตีพนมมือไหว้ทำความเคารพผู้มาเยือน

พรรณรายรับไหว้ “หนูคงเป็นหนูรตีหลานสาวคุณเทพทองใช่ไหมลูก?” น้ำเสียงคนสูงวัยกว่าแสดงความเอ็นดู มือลูบศีรษะสาวน้อยตรงหน้าเบาๆ

“ป้าลืมแนะนำไป นี่ขวัญแก้วลูกสาวป้าส่วนพี่เอกหนูคงรู้จักแล้ว”

“ยินดีที่รู้จักค่ะคุณขวัญแก้ว” รตีส่งยิ้มทักทาย ไม่ผิดหวังเมื่อสาวน้อยวัยเดียวกันส่งยิ้มตอบ

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณรตีเช่นกัน” ขวัญแก้วเอ่ย

“เชิญด้านในค่ะ คุณยายรออยู่ที่ห้องรับแขก”