บทที่8 ทุกอย่างรวดเร็วมาก

ฉันได้แต่เงียบเพราะเหตุการณ์มันรวดเร็วไปหมด จนฉันไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไง

“โซดา เงียบแบบนี้ผมเสียใจนะ”

“เอ่อ! คือ โซดาคิดว่าถ้าแบบนั้นโซดาจะรบกวนคุณไทเลอร์มากเกินไปค่ะ โซดาเกรงใจ”

“คุณก็ตกลงเป็นแฟนผมสิ เป็นแฟนกันก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจจริงไหม ผมดูแลคุณได้ แล้วก็เต็มใจดูแลมากๆ เลยด้วยครับ”

“เป็นแฟนเหรอคะ”

“ครับคุณก็โสด ผมก็โสด ตกลงนะครับ ผมชอบคุณมากนะ แล้วคุณล่ะรู้สึกแบบเดียวกันกับผมไหม”

โซดาแก้มแดงปลั่งพยักหน้าน้อยๆ ด้วยความเขินอาย

“ตกลงแล้วนะ” ไทเลอร์ยิ้มแล้วก็หอมคนตัวเล็กไปหลายฟอด “แก้มหอมจัง”

ฉันมองสบตาเขา “คุณไทเลอร์โสดจริงๆ ใช่ไหมคะ”

ไทเลอร์ยิ้มจุ๊บจมูกเล็กอย่างรู้สึกเอ็นดูคนที่เงยหน้าถามเขาตาใส “โสดจริงครับ ทำไมถึงคิดว่าผมไม่โสดละครับ ถ้าคุณไม่เชื่อถามมิวมิว ก็ได้นี่ครับ”

“ไม่ใช่ไม่เชื่อค่ะ โซดาแค่แปลกใจ และคิดว่าแบบคุณไทเลอร์ ผู้หญิงน่าจะเข้ามาหาเยอะเลย แล้วก็น่าจะมีตัวเลือกเยอะด้วย” ประโยคหลังฉันพูดเสียงเบา เหมือนกำลังเตือนสติตัวเอง ว่าจริงแน่เหรอที่คนเพียบพร้อมแบบเขายังหลงเหลืออยู่ และผู้โชคดีคนนั้นคือฉัน

“ก็เยอะครับ ไม่ใช่ไม่มีเลย แต่ก็ตามที่ผมบอกคุณเลยครับ ว่าผมรอคนที่ใช่ และเมื่อเจอแล้วก็ไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านไป ผมชอบคุณจริงๆ นะครับ”

ฉันยิ้มให้เขา “ค่ะโซดาก็ชอบคุณมากเหมือนกัน”

ไทเลอร์ยิ้ม “ผมจะดูแลคุณอย่างดี สามเดือนที่คุณอยู่ที่นี่ คุณเป็นเจ้าหญิงของผม”

“ขอบคุณนะคะ”

ไทเลอร์กอดคนตัวเล็กดีใจที่เธอยอมตกลง แบบนี้อะไรๆ ก็ง่ายสำหรับเขา

“เข้าบ้านไหม ผมจะพาสำรวจบ้าน คุณอยากนอนห้องไหนเลือกได้เลยนะครับ” ไทเลอร์จับมือเล็กพาเดินเข้าไปในบ้าน

โซดารู้สึกสบายใจขึ้นที่เขาพูดว่า ให้ฉันเลือกนอนห้องไหนก็ได้ ไม่ได้เจาะจงให้นอนห้องเดียวกับเขา ถ้าแบบนั้นฉันคงเขินมาก เพราะทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มเองนะ เมื่อวานบอกว่าขอเป็นคนคุย วันนี้ขอเป็นแฟน อย่าบอกนะว่าพรุ่งนี้เขาจะขอเป็นอย่างอื่น

“โซดาโอเคไหม ทำไมเงียบไป รึถ้าคุณกลัวไม่กล้านอนคนเดียว นอนกับผมได้เลยนะ ผมนอนไม่ดิ้น แล้วก็ไม่กรน แล้วก็กอดได้เลยตามสบาย เพราะผมเป็นของคุณ สนใจไหมครับ”

“เอ่อ! คือโซดา ขอนอนห้องนี้ได้ไหมคะ” ฉันรีบชี้ห้องที่อยู่ตรงกันข้ามกับห้องเขา

ไทเลอร์กอดอกมองคนตัวเล็กที่ยังมีท่าทางเขินอายเขาอยู่มาก แล้วก็ยิ้ม “เลือกแบบนี้ผมแอบผิดหวังนะ แต่ก็เอาเถอะแล้วแต่คุณ ผมรอได้ไม่เป็นไร”เขาเดินมาเปิดห้องนอนให้เธอเข้าไปดู

“ห้องสวยมากเลยค่ะ”

“ชอบใช่ไหม งั้นพรุ่งนี้ผมจะจัดการให้คนขนข้าวของทุกอย่างของคุณมาที่นี่นะ แล้วก็งานที่ร้านคุณแม่ไวท์ ไม่ต้องทำแล้วเนอะ ผมอยากอยู่ใกล้คุณทุกวัน ไม่อยากห่างเลยสักวัน นะครับ อย่าดื้อเลยนะครับ เรื่องนี้ผมขอ”

“แบบนี้ที่ร้านคุณแม่คุณไวท์ จะไม่เป็นอะไรเหรอคะ คุณแม่ของคุณไวท์ท่านใจดีมากเลยนะคะ โซดาเกรงใจท่านค่ะ”

“ไม่เป็นไร อย่างคิดมากสิ ผมคุยให้ได้ ท่านไม่อะไรหรอก ไวท์ก็ไม่อะไร ผมจะคุยให้ทุกคนเข้าใจเองครับ”

โซดาได้แต่ยิ้ม อย่างรู้สึกขอบคุณเขา

สองวันต่อมา

“ไทเลอร์ตกลงยังไงถึงขั้นพาไปอยู่บ้านแบบนั้นแปลว่าอะไรวะ จริงจังแล้วเหรอ” ไวท์มองเพื่อนขมวดคิ้วถามให้แน่ใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นเพื่อนพาใครเข้าบ้านแบบนี้

“ก็ไม่จริงจังอะไร แค่คิดว่า อยากอยู่ด้วยสักสามเดือน อยากให้คนสวยอย่างโซดาได้ลองใช้ชีวิต แบบที่ไม่เคยมีโอกาสสักหน่อย อย่างน้อยก็เป็นการแลกเปลี่ยนกัน ก็แค่นั้น ของเล่นสวยๆ เอาไว้กอดนอนแก้เบื่อ จะมาจริงจังอะไรล่ะไวท์ ก็รู้กันอยู่ เรื่องความรักของกูมันไม่ใช่แค่ตัวกูเป็นคนกำหนด” ไทเลอร์ตอบเพื่อนไปตามความจริง เพราะเขาแค่ถูกใจโซดามากๆ แค่นั้นตอนนี้ และคิดว่าแค่ช่วงเวลาแค่สามเดือนก็ไม่นานเท่าไหร่มันคงไม่ทำให้เขาเบื่อเธอเร็วขนาดนั้น เพราะเท่าที่อยู่ใกล้ชิดกันช่วงนี้ เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญรึว่าอะไร

“ก็จริง แต่ถ้ามึงชอบเธอจริงๆ ก็ไม่เห็นเป็นไรนะไทเลอร์ คุณโซดาก็สวยดี เก็บไว้ก็ได้นะ ทำไมไม่ลองคุยดูล่ะ บางทีอาจจะไม่ยากก็ได้ ลองเปย์ดูก่อนสิ ผู้หญิงทุกคนไม่มีใครไม่ชอบหรอก” ไวท์ยักไหล่พูดไปตามประสา เพราะเท่าที่เขากับไทเลอร์เจอมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนยาก เพราะทุกคนชอบเงิน

“กูก็คิดแบบนั้นแหละ จะลองดูก็แล้วกันนะ แล้วมาดูกันว่าจะได้ผลไหม” ไทเลอร์ยิ้มให้ไวท์

หลังเลิกเรียนไทเลอร์ขับรถ ไปรับโซดา แล้วก็พากันกลับไปที่บ้านชานเมืองของเขา

“วันนี้ขอทำอาหารให้คุณทานได้ไหมคะ” โซดาถามอย่างต้องการเอาใจ และอยากตอบแทนเขา

“ทำสิครับทำไมต้องขอ ผมเป็นแฟนคุณนะ”

“ก็โซดาไม่รู้นี่คะ ว่าคุณไทเลอร์ชอบรึไม่ชอบ”

“คุณถามผมได้ทุกอย่างเลย เกี่ยวกับผม ยินดีตอบทุกเรื่องเลยครับ” เขายิ้มให้จับมือสวยขึ้นมาจุ๊บลงบนหลังมือนุ่ม

ฉันยิ้มให้เขา ก่อนที่จะคิดว่าจะถามอะไรเขาบ้าง “อืม! คุณไทเลอร์แพ้อะไรบ้างคะ อันนี้โซดาควรรู้ แล้วก็ชอบรึไม่ชอบทานอะไรบ้างคะ”

“ผมแพ้กุ้งครับ แพ้แบบว่ากินไม่ได้เลย แป๊บเดียวก็อาการออกเลยครับ”

“โอเคค่ะ”

“อย่างอื่นก็ได้หมดเลยครับ อาหารไทยผมทานได้หมด ว่าแต่จะทำอะไรเหรอครับ”

“ตอนแรกก็กะว่าจะทำผัดไทยกุ้งสดนะคะ งั้นเปลี่ยนเป็นแกงเขียวหวานเนื้อ กับไข่เจียวแทน พอได้ไหมคะ”

ไทเลอร์หันมายิ้มให้เธอนิดหนึ่ง “ผมชอบมากครับแกงเขียวหวานเนื้อ”

โซดายิ้มให้เขา ชอบใจที่เขาดูตื่นเต้นกับสิ่งที่ฉันจะทำให้ เขาน่ารักมาก ยิ้มแบบนั้นของเขาดูอบอุ่นแล้วก็ใจดี