ตอนที่ 5 ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว

ความจริงฉู่เหล่ยไม่อยากจะยุ่งเรื่องของหลี่หนิงหนิงเลย ตราบใดที่วันนี้จี้หานไม่ได้ไปตามนัด เดี๋ยวเธอก็คงจะถอดใจไปเอง

แต่เมื่อเห็นฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจ อีกฝ่ายยังไงก็เป็นผู้หญิง เขาจึงตัดสินใจเดินไปดูที่นั่นสักหน่อย

เมื่อเดินไปถึงก็พบว่าหลี่หนิงหนิงยังไม่ไปไหนจริงๆ ด้วย และเขาก็เห็นเธอกำลังเทผงบางอย่างลงในถ้วยน้ำแกง ดูแล้วไม่น่าใช่ของดีแน่ๆ เขายืนดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน

“ไม่ต้องรอแล้วล่ะ จี้หานไม่มาหรอก”

หลี่หนิงหนิงได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา “ทำไมถึงเป็นคุณอีกแล้วล่ะ!”

“ไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใคร จี้หานเหรอ ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีทางมาหรอก เพราะเขาไม่ได้ชอบคุณ”

“นี่! คุณช่วยเลิกมายุ่งวุ่นวายกับเรื่องของฉันสักทีเถอะ!”

“ผมไม่ได้วุ่นวาย ผมแค่ไม่อยากให้คุณทำร้ายคนอื่น”

แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นเพื่อนสนิทของเขาอีกด้วย

เมื่อหลี่หนิงหนิงได้ยินแบบนั้นก็ไม่ยอมขึ้นมาทันที “ฉันไปทำร้ายใครที่ไหนกัน!”

สายตาของฉู่เหล่ยเหลือบมองผ่านตัวเธอไปที่น้ำแกงไก่ที่วางอยู่ข้างๆ “คุณกล้าสาบานไหมว่าน้ำแกงไก่ในมือนั่นไม่ได้เตรียมไว้ให้จี้หานกิน เมื่อกี้ผมยืนอยู่ที่ประตู เห็นชัดๆ ว่าคุณใส่บางอย่างลงไปในนั้น คุณใส่อะไรลงไป”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร” หญิงสาวเถียงกลับ

“ไม่รู้เหรอ งั้นผมเอาน้ำแกงไก่นี่ไปให้หมอที่โรงพยาบาลตรวจดูดีไหม”

พูดจบฉู่เหล่ยก็ทำท่าจะเข้าไปแย่งชามน้ำแกง หลี่หนิงหนิงตกใจจนหน้าเสีย ถ้าถูกตรวจเจอขึ้นมาจริงๆ เธอต้องแย่แน่ๆ

“อย่ามาแตะต้องของของฉันนะ ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องคุณสักหน่อย”

“ไปหาเรื่องใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น เอามาให้ผม!”

ความจริงฉู่เหล่ยแค่ตั้งใจจะขู่ให้เธอเข็ดหลาบ จะได้ไม่กล้าทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้อีก

แต่หลี่หนิงหนิงมีหรือจะยอมส่งชามน้ำแกงให้ง่ายๆ ข้างในนั้นเธอวางยาไว้ พอเห็นเขาจะแย่งไป เธอเลยตัดสินใจยกชามขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยงต่อหน้าต่อตาเขา

ฉู่เหล่ยจะเข้าไปห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว “คุณทำอะไรน่ะ! รีบคายออกมาเดี๋ยวนี้...”

เมื่อมั่นใจว่าดื่มจนหยดสุดท้ายแล้ว หลี่หนิงหนิงถึงได้เบาใจ เธอยื่นชามเปล่าให้เขาดู “บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ทำอะไร ทีนี้คุณก็ไปได้แล้วใช่ไหม”

ตอนนี้เธอเองก็ต้องรีบกลับบ้านแล้วเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นได้เกิดเรื่องใหญ่แน่

แต่ฉู่เหล่ยเห็นกับตาว่าเธอใส่ยาลงไป แล้วยังเห็นเธอดื่มมันเข้าไปอีก มีหรือที่เขาจะกล้าทิ้งเธอไว้

“หลี่หนิงหนิง ยาที่คุณใส่ลงไปคือยาอะไร คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า…ไป...ผมจะพาคุณไปส่งที่โรงพยาบาล”

หลี่หนิงหนิงไม่คิดว่าขนาดนี้แล้วเขายังจะพาเธอไปส่งโรงพยาบาลอีก เธอเริ่มลนลาน “บอกแล้วไงว่าไม่ได้วางยา ที่คุณเห็นน่ะมันผงปรุงรส คุณช่วยปล่อยให้ฉันไปสักทีได้ไหมคะ!”

ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายตัวเองแล้ว

แต่ฉู่เหล่ยไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้น ยืนกรานจะพาไปหาหมอให้ได้ ทั้งคู่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่พักใหญ่ จนร่างกายของหลี่หนิงหนิงเริ่มร้อนวูบวาบขึ้นมา

คราวนี้ฉู่เหล่ยเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว “หลี่หนิงหนิง คุณวางยาแบบนั้นลงไปจริงๆ สินะ...ทำไมคุณถึงไม่รักนวลสงวนตัวแบบนี้”

“ยุ่งอะไรด้วยเล่า” สติของหลี่หนิงหนิงเริ่มพร่าเลือนไปทุกที

“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล” ฉู่เหล่ยพยายามจะอุ้มเธอขึ้นมา

“ไม่...ฉันไม่ไป หลีกไปนะ!”

ร่างกายของหลี่หนิงหนิงร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว เธอเริ่มดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองออก ฉู่เหล่ยพยายามจะจัดเสื้อผ้าให้เธอเข้าที่ แต่เขาก็สู้แรงดิ้นของเธอไม่ไหว

ตอนนี้เธอไร้สติไปโดยสมบูรณ์แล้ว พยายามเบียดกายเข้าหาความเย็นจากตัวฉู่เหล่ย

พอเขาผลักเธอออกห่าง วินาทีต่อมาเธอก็โถมกายที่เปลือยเปล่าเข้ามากอดรัดเขาไว้ แล้วยังจุมพิตลงที่ลูกกระเดือกของเขาอีก!

เมื่อได้สัมผัสถึงผิวเนียนนุ่มไปทั้งตัว ต่อให้ฉู่เหล่ยจะมีตบะแก่กล้าแค่ไหนก็ทนต่อสิ่งเร้าขนาดนี้ไม่ได้อีกต่อไป ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยแรงปรารถนาก่อนจะดันตัวเธอไปบนเตียงไม้

“หลี่หนิงหนิง คุณเป็นคนไม่ยอมไปโรงพยาบาลเองนะ อย่ามาโทษผมก็แล้วกัน... ไม่ต้องห่วง ผมจะรับผิดชอบคุณอย่างแน่นอน”

พูดจบเขาก็ก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากเธอทันที!