ตอนที่ 3 หน้าแตก

เมื่อฉู่เหล่ยเดินกลับมายังกลุ่มปัญญาชน จี้หานก็เอ่ยทัก "พี่เหล่ย พี่ไปไหนมาครับ พวกผมตามหากันตั้งนาน"

"ไม่ได้ไปไหน ตรงลำธารมันเย็นดีเลยไปนั่งเล่นน่ะ"

"อ้อๆ แล้วนั่นหน้าพี่เป็นอะไรน่ะ ทำไมมันแดงๆ ร้อนเหรอครับ" จี้หานถามด้วยความสงสัย

"ปะ...เปล่า ไม่มีอะไร ไปทำงานเถอะ" ฉู่เหล่ยทำตัวไม่ถูก รีบเบี่ยงตัวหลบเดินหนีออกมา

ฝ่ายหลี่หนิงหนิงคอยแอบมองฉู่เหล่ยอยู่เป็นระยะ ขณะที่กำลังดูอย่างเพลิดเพลิน ปัญญาชนหญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหาฉู่เหล่ย แล้วส่งแก้วน้ำให้เขา จากนั้นฉู่เหล่ยก็รับมาดื่มตามปกติ ท่าทางของพวกเขาดูคุ้นเคยกันมาก

คิ้วของหลี่หนิงหนิงขมวดเข้าหากันทันที

สหายฉู่มีคนรักอยู่แล้วนี่นา!

หลี่หนิงหนิงรู้สึกว่าตัวเองหน้าแตกยับเยิน เธอรีบเดินกลับไปหาแม่โดยทันที

"แม่! พรุ่งนี้หนูไม่มาแล้วนะคะ!"

"เป็นอะไรไปล่ะ ไม่ถูกใจพ่อหนุ่มปัญญาชนคนนั้นเหรอ" แม่หลี่ถามด้วยความสงสัย หน้าตาแบบนั้นเป็นผู้ชายในอุดมคติของลูกสาวเธอชัดๆ

"โธ่แม่ เขามีคนรักแล้ว หนูไม่เอาด้วยหรอกค่ะ"

ถึงวันนี้เขาจะใจกว้างแบ่งเนื้อให้เธอกิน แต่เธอก็ไม่มีทางแย่งผู้ชายที่มีเจ้าของแล้วหรอกนะ!

"หา! เป็นงั้นไปเหรอเนี่ย สงสัยแม่จะสืบมาไม่ดีเอง งั้นลูกลองดูคนอื่นอีกสองคนก็ได้นะ เห็นว่ามาจากเมืองหลวงเหมือนกัน ทางบ้านรวยมากเลยนะลูก ถ้าแต่งเข้าไปละก็ จะได้กินเนื้อทุกมื้อแน่ๆ"

"แต่ว่า..." เธอไม่อยากหน้าแตกอีกแล้ว

"ไม่มีแต่หรอกลูกรัก ไม่อยากสบายหรือไงจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ช่วยสืบให้ ถ้าสองคนนั้นยังโสด เราค่อยลองดูอีกที ตกลงไหม"

ลูกสาวของเธอ ถ้าจะแต่งงานทั้งทีก็ต้องแต่งกับคนที่ดีที่สุด ดูซิว่าพวกปากหอยปากปูในหมู่บ้านจะยังกล้าพูดอะไรได้อีก

"ก็ได้ค่ะ" หลี่หนิงหนิงพยักหน้า

…..

คล้อยหลังหลี่หนิงหนิงเธอไม่รู้เลยว่าพวกปัญญาชนชายกำลังพูดเรื่องของเธออยู่

"ผมเห็นสหายหญิงคนหนึ่งในหมู่บ้านสวยมากเลยล่ะ" จี้หานเล่าให้ฉู่เหล่ยฟัง

"ใครล่ะ" ฉู่เหล่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ผมได้ยินพวกปัญญาชนรุ่นพี่บอกมา สหายหญิงคนนั้นชื่อหลี่หนิงหนิง แต่ว่าพ่อแม่เธอตามใจ ก็เลยทั้งขี้เกียจแล้วก็เอาแต่ใจไปหน่อย"

"อย่าพูดจาส่งเดช มันจะทำลายชื่อเสียงของสหายหญิงคนนั้นเอาได้" ฉู่เหล่ยปรามเสียงเข้ม

จี้หานชะงัก ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ “ครับๆ แต่พูดก็พูดเถอะ ผมว่าสหายหลี่เธอสวยจริง ๆ นะ เสียอย่างเดียว แค่ขี้เกียจไปหน่อย” เขาเองก็สนใจเธออยู่เหมือนกัน ในชนบทอันเงียบเหงาแห่งนี้ หากมีสาวสวยมาอยู่ข้างกาย ชีวิตก็คงไม่น่าเบื่อเท่าไรนัก

“อีกไม่นานพวกเราก็จะได้กลับเมืองหลวง ฉันว่าอย่าไปยุ่งกับสาวชนบท แล้วทำให้พวกเธอเสียใจเลย ถึงยังไงพวกผู้ใหญ่ในบ้านก็ไม่ยอมรับหรอก” ฉู่เหล่ยตัดบทเสียงเรียบ แล้วแยกย้ายกลับไปทำงาน

ทว่าตลอดช่วงบ่าย….สายตาของเขากลับเผลอเหลือบมองไปยังทางเดินบนคันนาอยู่หลายครั้ง

แต่ไม่ว่าจะมองเท่าไร…ก็ไม่เห็นเธออีกเลย