บทที่ 1 เหมือนเดิม

บทที่ 1 เหมือนเดิม

ทุกครั้งที่ฉลองคุณมาที่ฟาร์มกิจเมธีสกุล ไม่ว่าจะมาในเวลาไหนก็ต้องมีสักมื้อที่ฝากท้องไว้กับที่บ้านหลังนี้

วันนี้ก็เช่นกัน เขาตั้งหน้าตั้งตารอชิมซี่โครงหมูตุ๋นฝีมือน้าวีสุดสวยแน่นอนอยู่แล้ว

ระหว่างที่นั่งกดโทรทัศน์หาอะไรดูไปเรื่อย ๆ เสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น ฉลองคุณหันซ้ายแลขวาก็ไม่เจอใคร

ลุงไม่รู้ไปไหน ส่วนน้าวีอยู่ในครัวทำอาหาร เด็กในบ้านก็ไม่มี ร่างสูงของชายหนุ่มก็เอื้อมแค่แขนไปรับโทรศัพท์เครื่องนั้น

[น้าใจแม่ไปไหนคะไม่รับสายเลย]

ฉลองคุณยังไม่ทันจะออกเสียงใส่โทรศัพท์บ้านด้วยซ้ำปลายสายก็พูดขึ้นทันที น้าใจคือผู้ช่วยของน้าวี และพอรู้ว่าเป็นเสียงใครชายหนุ่มกลับเงียบเสียงไม่ตอบกลับ

[ฮัลโหล…ไม่ใช่น้าใจเหรอคะ แล้วใครรับสาย บอกแม่ให้หน่อยว่าจิลล่าโทร. มามีเรื่องด่วน]

คำว่า ‘เรื่องด่วน’ ทำให้สติของฉลองคุณฟื้นกลับมา เขาขยับกายนั่งตัวตรงจากที่เอนหลังเหยียดแข้งเหยียดขานอนสบายอยู่

[ฮัลโหลจิลล่า…นี่เฮียเอง น้าวีทำอาหารอยู่ในครัวน่ะ ส่วนโทรศัพท์…]

ฉลองคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดีหน่อยที่โทรศัพท์บ้านเป็นแบบไร้สายสามารถเดินถือไปรอบบ้านได้

สุดท้ายเขาไปเจอโทรศัพท์น้าวีเสียบอยู่ที่หน้ากระเป๋าสะพาย และไม่ได้เปิดเสียง

[น้าวีลืมเปิดเสียง จิลล่ามีเรื่องด่วนอะไรบอกเฮียไว้ได้ เดี๋ยวบอกแม่ให้]

[หวัดดีค่ะเฮีย ไม่เป็นไรค่ะ แค่เฮียเอาโทรศัพท์ไปให้แม่ก็พอ…ขอบคุณค่ะ]

เมื่อปลายสายเงียบนั่นเท่ากับว่าไม่มีอะไรจะคุยกับเขาต่อ

ฉลองคุณเม้มริมฝีปากก่อนจะครางรับในลำคอและเดินไปทางห้องครัว เขายื่นโทรศัพท์ให้น้าวีและบอกความต้องการของคนปลายสาย

น้าวีรีบเช็ดไม้เช็ดมือและรับโทรศัพท์ไปคุยกับลูกสาว ส่วนฉลองคุณก็ยืนเตร็ดเตร่อยู่ตรงนั้น หยิบอันนู้นชิมที อันนี้ชิมที

ไม่ยอมออกไปจากห้องครัวเพราะอยากรู้ว่าเรื่องด่วนที่จิลลาภัทรว่าคือเรื่องอะไรกันแน่

จิลลาภัทร หรือ จิลล่า เป็นน้องน้อยที่เขายอมรับว่าเอ็นดูมาก เพราะตอนที่น้องเกิด พ่อของเขากับลุงจินยังคงเป็นคู่หูที่มีธุรกิจที่ทำร่วมกันจึงจำเป็นต้องไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ กว่าลุง ๆ คนอื่น

ทำให้เขาคลุกคลีอยู่ที่บ้านกิจเมธีสกุลอยู่นานเป็นปี ๆ เขาในตอนเก้าขวบเกือบสิบขวบเรียกว่าเลี้ยงจิลลาภัทรมาก็ว่าได้

เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย และความสนิทสนมก็มีแบบนั้นเรื่อยมา

จนในวันที่เขาเติบโตขึ้นเราก็ค่อย ๆ ห่างกันออกไป เขาอยู่สระบุรี จิลลาภัทรอยู่สุพรรณบุรี นานปีเราถึงจะเจอกันครั้ง เพราะพวกพ่อ ๆ ของเราตกลงกันไว้ว่าเทศกาลปีใหม่คือวันที่ครอบครัวพวกเราต้องเจอกัน

เราก็จะเจอกันในทุกปีแบบนั้น ห้ามครอบครัวใดห่างเหินออกไปคือกฎเหล็กของพวกพ่อ ๆ ซึ่งก็ทำแบบนั้นเรื่อยมา

แต่ในตอนที่พวกเด็ก ๆ ต่างก็ต้องมีภาระหน้าที่คือเรียนหนังสือ ก็จะมีแต่พวกผู้ใหญ่ที่ยังมาเจอกันอยู่ ส่วนเด็ก ๆ ก็ VDO CALL คุยเอา

พักหลัง ๆ ฉลองคุณจะเป็นคนที่มาร่วมงานเลี้ยงตลอด กินเลี้ยงไปกับคนแก่ เพราะเขาอายุห่างกับน้อง ๆ มากพอควร

ในขณะที่น้องบางคนยังเรียนอยู่ เขาล่วงเลยเข้าสู่วัยทำงานแล้ว

หากมากไปกว่านั้นจะมีบางปีที่ถ้าใครว่างก็แวะเวียนมางานวันเกิด หรือวันอะไรต่าง ๆ ได้ หรือถ้ามาไม่ได้ก็เป็นบอกอวยพรผ่านทางกลุ่มไลน์ของพวกเรา

พวกเราก็ยังมีการพูดคุยผ่านกรุปไลน์ส่วนตัว ที่แต่ก่อนจะเป็นกรุปพ่อแม่ พอเราโตมาหน่อยก็สร้างเป็นกรุปลูก ๆ กันเอง

ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันเช่นนั้น เพียงแต่จิลลาภัทรมักจะพูดน้อย เธอจะต้องโดนแท็กถึงจะมาตอบข้อความ

แต่จิลลาภัทรก็บอกทุกคนถึงการมีอยู่ของเธอ ถึงจะไม่ตอบแต่ก็อ่านนะ นั่นคือการส่งภาพทำคลอดวัว ล้วงก้นหมู ล้างขี้ไก่ พวกเราก็รู้ว่าเธอยังคงอยู่และเรายังคงผูกพันกัน

สำหรับความสัมพันธ์ของพวกเราลูก ๆ ไม่นับว่าห่างเหิน แต่สำหรับฉลองคุณและจิลลาภัทร แม้หญิงสาวจะพยายามทำมันให้เหมือนเดิมแค่ไหน ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าเราห่างเหินกันออกไปทุกที

ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนเขากับจิลลาภัทรสนิทกันมากกว่าคนอื่น เขายังคงชอบที่น้องโทรศัพท์มาเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฟัง

แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว…ไม่มีมานานแล้ว

จุดแตกร้าวของเรา ฉลองคุณรู้ว่ามันเกิดตั้งแต่ตอนไหน มันเกิดขึ้นวันนั้น…วันเกิดครบสิบห้าปีของจิลลาภัทร

ฉลองคุณในวัยยี่สิบห้าปีมาเที่ยวแคมปิงที่สุพรรณบุรีกับแฟนสาวคนแรกที่เราเพิ่งกลับมาจูนกันติดหลังจากเลิกรากันไปตั้งแต่ก่อนเรียนจบ

พ่อของเขาคงบอกลุงจินแบบนั้น ลุงเลยโทร. มาชวนให้เขามางานวันเกิดน้อง จากที่จะแคมปิงจึงมาพักที่ฟาร์มกิจเมธีสกุล และร่วมฉลองงานวันเกิดของจิลลาภัทร

แต่ระหว่างนั้นแฟนสาวของเขาดันไปล่วงรู้ความลับบางอย่างของน้องสาวเข้า เพราะดันไปเข้าห้องน้ำในห้องนอนส่วนตัวของเธอ

สมุดไดอารี่ที่มีไว้เพื่อบันทึกเรื่องราว จิลลาภัทรอาจจะลืมเก็บและ ‘ว่าน’ แฟนสาวของเขา คนที่จิลลาภัทรรู้ว่านี่คือรักแรก และรักยาวนานมากกว่าห้าปีของเขาได้ถือวิสาสะเปิดอ่าน

ในสมุดไดอารี่เล่มนั้นด้านในมีรูปภาพที่เก่าเก็บประมาณหนึ่ง เป็นรูปเด็กผู้หญิงกับผู้ชายนั่งเคียงข้างกัน ด้านข้างคือสุนัขพันธ์เยอรมันเชปเพิร์ดสองตัวที่มีชื่อว่า ‘สอง และ แสน’ เป็นสุนัขของจิลลาภัทรและเด็กผู้ชายคนนั้นคือเขา

เท่านั้นยังไม่พอ ว่านเอามันมาให้เขาอ่าน ในตอนที่ได้อ่านข้อความ ความในใจของเจ้าของไดอารี่หน้าปกสีฟ้านั่น

หัวใจของชายหนุ่มค่อย ๆ เต้นแรงขึ้น ขวบปีของไดอารี่เล่มนั้นยาวนานตั้งแต่เจ้าของเริ่มจำความได้ จนกระทั่งวันนี้...วันเกิดของเธอ

คนที่เธอแอบรัก พาแฟนสาวของเขามาที่นี่...และพวกเขาก็จูบกัน

ฉลองคุณยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ เขาเหมือนคนหูดับ หูอื้อตาลายและสับสน ประกอบกับดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปด้วย

แฟนสาวของเขาร้องไห้เสียใจ ฉลองคุณไม่รู้จะทำยังไงจึงตัดสินใจทำอะไรโง่ ๆ ด้วยการขอคุยกับจิลลาภัทรเป็นการส่วนตัว

เขาไม่ได้ต่อว่าเธอเพียงแต่บอกว่า ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็เป็นได้แค่พี่น้อง...จำไว้’